buyurucu

SOLIPARTY-MÖBEL OLFE

2010-02-03T14:43:00.000-08:00

Ein Soliabend im Möbel Olfe zur Unterstützung eines Schulpartnerschaftsprojekt mit einer Istanbuler Grundschule

Am Montag, den 01.März.2010 trinkt man im Möbel Olfe für einen guten Zweck.
Eine Kreuzberger Grundschule hat im letzten Jahr eine Schulpartnerschaft mit einer Istanbuler Grundschule begonnen.
Bei einer Reise in die Türkei sind viele neue Freundschaften entstanden, der größte Wunsch war es nun die Kinder aus Istanbul nach Berlin einzuladen.
Beide Schule liegen in eher armen Gegenden, die Istanbuler Schule in Kuştepe, einem Viertel in dem viele Romafamilien leben, die Kosten für Pässe, Visa, Flüge sind für diese Familien unerschwinglich.
Sowohl in Istanbul als auch in Kreuzberg werden nun Spenden gesammelt.
Viele Menschen haben schon gespendet und um den Rest des Geldes zusammen zu bekommen, kann man sich am 01.März, ab 20:00 Uhr, im Möbel Olfe mit Soligetränken betrinken und einen Film über das Projekt sehen.

Möbel Olfe: Reichenberger Str. 177, 10999 Kreuzberg

Weitere Infos über das Projekt: http://www.ottowels.cidsnet.de/partnerschule.html

Neues erfahren / Yeni Deneyim

2010-01-19T02:10:00.000-08:00

Neues erfahren - Bildungswege für alle Kinder

Ein Partnerschulprojekt der Otto-Wels-Grundschule, Berlin Kreuzberg
und der A. Köksaloğlu Ilköğretim Okulu, Istanbul

Die Otto-Wels-Grundschule in Berlin-Kreuzberg: eine für den Bezirk nicht untypische Schule mit einem hohen Anteil von arbeitslosen Eltern, von denen ca. 80% einen türkischen Migrationshintergrund haben.

Die Abdurrahman-Köksaloğlu-Grundschule in Kuştepe: einer der ärmsten Gegenden im Istanbuler Bezirk Şişli, viele Eltern dort halten sich mit Gelegenheitsjobs über Wasser.

Was beiden Schulen gemeinsam haben sind engagierte Lehrer und Lehrerinnen, denen die Zukunft ihrer Schüler eine Herzensangelegenheit ist und die sich, über den Unterricht hinaus, vielfältig engagieren.

Angeregt durch eine Istanbuler Kollegin kam es 2008 zu ersten Kontakten und unterstützt durch die Stiftung „Umverteilen“ im Herbst 2009 zu einer ersten Reise in die Türkei. 15 Berliner Kinder begegneten sich dort mit ihren türkischen Partnerschülern in der Begegnungstätte Afacan und später in Istanbul in den Familien.

Für viele Berliner (neben türkischstämmigen Schülern waren auch Kinder mit polnischen, bosnischen, palästinensischen und deutschen Wurzeln dabei) war es die erste größere Reise.
Für viele Istanbuler Kinder war es ebenfalls das erste Mal, dass sie von zuhause weg waren.
Entsprechend groß war die Aufregung.

In den zwei Wochen unserer Begegnung machten alle Beteiligten, Schüler und Lehrer_innen, beeindruckende Lernerfahrungen, die sie so schnell nicht vergessen werden. Durch große Offenheit und Neugier konnte man vieles voneinander lernen, sei es das Baden in einem Pool, das die Istanbuler zum ersten Mal machten, seien es die Tänze und Musik, die für unsere Kinder neu waren. Die täglichen Kommunikationsspiele lösten bei allen große Begeisterung aus und verstärkten das neue WIR-Gefühl.
Oft waren die Partnerschüler kaum zu trennen, Freundschaften sind entstanden.

Für Kinder, die es Zuhause nicht immer leicht haben, waren es prägende Erfahrungen, für uns als Lehrerinnen waren die Entwicklungen offensichtlich. Eine Neugier auf die Welt, eine der Grundvoraussetzungen für Bildungsprozesse, war spürbar, das galt übrigens auch für uns als begleitende Lehrer_innen.

Eine Anerkennung unseres Projekts erfuhren wir auch durch eine Einladung bei Mustafa Sarıgül, dem Bürgermeister von Şişli.

Der größte Wunsch beim Abschied war nun, die Istanbuler im kommenden Frühjahr nach Berlin einzuladen. Unsere Kollegen in Istanbul werben, wie wir hier, nun um Unterstützung. Für die Familien ist eine finanzielle Unterstützung kaum möglich. Die Kinder brauchen Pässe (was nicht ganz billig ist), dann kommen noch die Flugkosten dazu.

Wir bitten sie hiermit, unser Projekt zu unterstützen, in dem sie die finanzielle Patenschaft für ein oder mehrere Kinder übernehmen, um den Rückbesuch in Berlin und die Fortsetzung unseres Projekts zu ermöglichen. Einige Freiflüge oder gesponsorte Aktivitäten würden uns schon weiterhelfen, unsere Istanbuler Partner bemühen sich um ähnliche Unterstützung dort.

Ihre Unterstützung können sie auf das Konto unseres Fördervereins überweisen:
Verein der Freunde und Förderer der Otto-Wels-Grundschule
Postbank Berlin BLZ 10010010
Kontonummer: 244 244 108
Verwendungszweck: Berlin-Istanbul

Für weitere Fragen:
Chrisiane Steimer Ruthenbeck (Schulleiterin): steimer.ottowels@googlemail.com
Bernhard Stolz: bernhardstolz@hotmail.com

p.s. Auf Wunsch senden wir ihnen eine Kopie des Films zu.

------------------

Yeni Deneyim – Çocuklar için eğitim yolları

Otto Wels ve Abdurrahman Köksaloğlu İlköğretim Okulları arasında bir Partner Okul projesi.

Berlin-Kreuzberg Otto Wels İlköğretim Okulu, velilerinin %80 oranının Türkiye kökenli ve büyük çoğunluğunun işsiz olduğu, bir anlamda bulunduğu semtin özelliklerini de taşıyan bir okul.

İstanbul-Kuştepe Abdurrahman Köksaloğlu İlköğretim Okulu, Şişli semtinin yoksul bir mahallesinde ve velilerinin tesadüfler sonucu buldukları kısa süreli işlerle ayakta kalabildikleri bir okul.

İki okulun buluştuğu ortak nokta, çocukların gelecekleri için, derslerinden arta kalan zamanlarında da yürekten, yüksek motivasyonla çalışan öğretmenlere sahip olmaları.

Türkiye’ye düzenlenen ilk gezi, İstanbullu bir meslektaşımızın 2008 yılında yaptığı bir başvuru ile gündeme geldi, ’’Umverteilen’’ Vakfı tarafından desteklendi ve 2009 sonbaharında gerçekleşti. Berlinli çocuklar, İstanbullu partnerleriyle Afacan Sosyal Tesislerine buluştular, daha sonra da İstanbul’da arkadaşlarının ailelerinde kaldılar.

Birçok Berlinli çocuk için bu bir ilk büyük geziydi (Türkiye asıllı öğrencilerin yanı sıra, Polonyalı, Bosnalı, Filistinli ve Alman asıllı çocuklar da vardı).

Birçok İstanbullu çocuğumuz da evlerinden ilk kez ayrıldı.
Heyecan doruktaydı.

Buluşmamızın iki haftalık süresi içerisinde tüm katılımcılar, öğrenciler ve öğretmenler kısa sürede unutamayacakları çok etkileyici deneyimler yaşadı. Karşılıklı samimiyet ve merak sayesinde birbirlerimizden çok şey öğrenebildik, bazen bu İstanbulluların ilk kez havuza girmeleri oldu bazen de Berlinli çocuklarımızın yeni tanıdıkları, değişik ritimlerde dans etmeleri. Hergün yaptığımız iletişim alıştırmaları, gruba yeni heyecanlar getirdiğinden ‚BİZ’ duygumuzu güçlendirdi.
Birçok öğrenci partneriyle bütünleşti, yeni dostluklar kuruldu...

Yaşadığımız deneyimler hayatları her zaman kolay olmayan çocuklarımız için öğretici, bizim içinse çok geliştiriciydi. Dünyaya duyulan merağın, eğitim sürecinin temel taşlarından biri olduğunu tüm öğretmenler bir kez daha derinden hissettik.

Projemizin, Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül tarafından davet edilip makamında ağırlanması da bir kabul görmüşlük ifadesidir.

Vedalaşma sırasında biz de İstanbulluları önümüzdeki ilkbahar’da, Berlin’de ağırlamayı istedik. İstanbullu ailelerin bu geziyi kendi imkanlarıyla finanse etmeleri neredeyse olanaksız. Çocukların pasaporta ihityaçları var (-ki bütçelerine göre pahalı), bir de buna uçuş masrafları ekleniyor. İstanbullu meslektaşlarımız da bizim burada yaptığımız gibi destek arayışındalar.

Sizden, bir ya da birden fazla çocuğun himayeliğini üstlenip, bu karşılaşmayı desteklemenizi rica ediyoruz.

Bu sayede projemiz hedefine ulaşmış, bizler de öğrencilerimizin dileklerini yerine getirmiş olacağız. Bir ücretsiz uçak bileti, ya da bir aktiviteye sponsor olma önerisi bile bize yardımcı olabilir. İstanbul’da da oradaki öğretmenlerimiz, benzeri kampanyalarla destek bulunmaya gayret ediyorlar.

Maddi desteklerinizi aşağıda belirtilen Otto Wels İlköğretim Dostları ve Destekleyicileri Derneği hesap numarasına havale debilirsiniz:

Verein der Freunde und Förderer der Otto-Wels-Grundschule
Postbank Berlin BLZ 10010010
Kontonummer: 244 244 108
Verwendungszweck: Berlin-Istanbul

Sorularınız için:
Chrisiane Steimer Ruthenbeck (Schulleiterin): steimer.ottowels@googlemail.com
Bernhard Stolz: bernhardstolz@hotmail.com
Ü.Gürkan Buyurucu: buyurucu@web.de

Not: Dilerseniz bizden filmin bir kopyasını isteyebilirsiniz.

gezdim gezesiye...

2009-08-19T12:41:00.000-07:00

MADRID – temmuz 2009

tek kelimeyle klasik hatta tipik bir avrupa şehri...
savaşlarında hasar görmemiş antik binaları ya da modern mimari ve şehir planlamasından nasibini almış gözlere şenlik yapılarıyla, bildiğimiz bir metropol.

geçen yıl ispanya gezimi düşünüp kıyaslama yapınca, barcelona ve granada (endülüs) bir çok anlamda daha bi etkileyiciydi...

deniz ürünlerini ayırdığımdan o dillere destan tapas barları bende çanların çalmasına sebep oluyor. bu konuya tekrar girmeyeyim dedim ama içim yanıyor; her deniz böceğinin bir tapası var, her tapasta da bir su hayvanı. ben jambon da yemiyorum. hani bir de bunları yesem ne olurdum acaba? bunu da bilemiyorum.

el corte ıngles mağazalar zincirini tavsiye ederim. aradığınız her şey var, hatta gıda reyonunda bulacağınız ıspanaklı, bademli ve kuş üzümlü harika hazır salatalarını tavsiye ederim. ekmek reyonunda havyarlısı, hardallısı onlarca ekmek çeşidi ve ispanyol peynir kültüründen örnek damak zevkleri bulabilirsiniz. yani ben bu ‘pişirilmişini kendin al, kendin ye’ reyonlardan beslendim deniz hayvanı yeme korkusuna...
aman yarabbim bir de iletişim var, konuşma hızlarına erişilemez gibi, ispanyol dilini bilip saniyede kaç kelime kullandıklarını sayabilmek ve bu kadar kısa sürede neler anlattıklarını anlayabilmek isterdim. –ama canım bu kadar da olmaz ki, hızlı olduğu kadar da çok konuşuyorlar.
mesai bitiminde metro duraklarının giriş ve çıkışlarında öbekleşmiş sohbet eden gruhlarla karşılaştık hep. bazılarının elinde şampanya kadehleri, kadehlerde köpüklü şarap bile var. gece yarısına kadar her istasyon ağızlarında öbek sohbetler…

şehirde en havalı aktivitelerden biri, teleferikle şehir parkının üzerinden geçip, görüşaçısı geniş, yüksekçe bir tepede Madrid manzarasını seyrederek güneşi batırırken kahve yudumlanak.

reina sofia müzesi de bünyesindeki ilginç segileriyle oldukça çekici bir mekan. birçok sanatçının farklı sanat akımlarından eserlerinin sergilendiği müzede, 1999 yılında istanbul bianeline de katılmış ispanyol heykeltraş, mekan düzenleyicisi, ressam ve yazar juan muňoz’un heykellerine hayran kaldım. ilk görüşte yabancılaştırdılar beni bana…

ılıman bir politik havası var ispanya’nın, özellikle göçmen ve eşcinsellik haklarında avrupa birliğinin en açık yasasına sahip ispanya. eşcinseller, eşcinsel olmayanlarla eşit haklar altında evlenebiliyor. göçmenlere, devlet finanslı -ücretsiz dil ve uyum kursları sunuluyor. zorunlu değil gönüllü katılım sanki çok kültürlülükten yanalar, her iki tarafın da uyum konusunda çaba göstermesi temeline dayalı bir destek sistemleri varmış hissi uyandırıyor….
o sokak senin bu sokak benim, siesta aralarında, insanlar ne zaman çalışıp ne zaman siestalanıyorlar, verimli toprakların sebzeleri dururken neden ısrarla deniz hayvanları tüketiyorlar ve sürekli-süratli konuşarak birbirlerine neler anlatıyorlar anlayamadan dolaştık şehri…
sıcak, tanıdık, azıcık gürültülü bir sosyal atmosferi var madridin..

TANGER – temmuz 2009

cellabeleri içinde erkek ve kadınlar gözüme çarpan ilk resim oldu. erkeklerin bir nevi entarili dolaşmaları kadınlarınsa çarşafın yerine ince pardesüleri tercih etmeleri tuhaf bir samimiyet duygusu verdi bana.

‘yalnız planet gezi rehberi’nde okuduk, pek tekin değil diye yazıyordu fas için. haşhaş satıcıları ve yan kesicilerinin kol gezdiği akşam saatlerinde, ısrarla ana cadde üzerinde kalınması salık veriliyordu. kendimi nasıl koşullandırmış olduğumu yerel halkın akın ettiği bir açık hava konserinde farkettim. her yanımız faslı gençlerle çevrilmiş, ayalarını şaklata şaklata bel kıvırıyorlar, bense yörenin yabanisi, aman ha bana kimse dokunmasın, çantama kimse yaklaşmasın derdindeyim. haliyle utandım bir süre sonra, ahaliyi zan altına sokmak da adaba pek uygun değil hani... gezi rehberlerine fazla kulak asmayıp lütfen hissinizi dinleyin bu gibi durumlarda, tedbiri de abartıp günleri ziyan etmemek gerekir, iyi ki ilk günde bunun idrakime varabildim...
günün sıcağından bunalan yerli halk soluğu aile gezinti mekanlarında alıyor. güneş batımında parklar bahçeler, doluyor, ana cadde insan seliyle yıkanıyor, ya belli başlı meydanlarda öbekleniliyor ya da sahil kenarına inilip kordon sefası yapılıyor. çocukların ellerinde salladıkça tuhaf hışırtılar çıkaran dev balonlar, kızlar çekirdek veya dondurma küllahlarıyla, erkekler de sigaralarıyla bir aşağı bir yukarı turlanıyor. aile çay bahçeleri dolup taşıyor, yiyecek tezgahları açılıyor, tatlıcılar önlüklerini giyiyor, hayat güneş batınca başlıyor adeta...

insanlar çarşı-pazar flörtleşiyorlar. ailelerinin yanında kızların kulaklarına birşeyler fısıldıyor delikanlılar, kızlardan da kikirtiler yükseliyor. bakışmalar, gözle cilveleşmeler, takipler ve telefon numaraları alışverişleri de bu güneşsonrası etkinliklerinden. erkeklerin ve kızların hemcinsleriyle elele gezmelerinin henüz eşcinsellik olarak algılanmadığı bu ülkede flört etmek için cinsiyetin değil, flört kabiliyetinin önemli olduğunu gördüm. bana bir zamanlarda kalmış ergenlik duygularımı anımsattı, tül perde arkasından aşk-ı ilan...

mağrib mutfağıyla ilk tanışmamız, koca bir folklorik menüyle oldu. önce harira isminde bir çorba –ki sonraki günlerde hayranı oldum- ezo gelin tadına benzer fakat içinde meredeyse aşure malzemelerinin bulunduğu bir çorba. işin sırrı da taze olarak çorbaya katılan kişnişin oranında. değişik ama tez ısındığım bir lezzet. dometesli, yağlı, kişnişli aşure.

ardından tavuklu tajin (güveçte sebzeli tavuk da diyebilirim). tajin güveçlerinin özelliği bildiklerimizin aksine düz değil huni biçiminde olan kapakları. genelde mangal ateşi üzerinde kullanılıyor ve binbir çeşidi var. sofraya gelen bütün sebzelerinin lezzetli olduğunu söyleyebilirim (patates bir başka lezizdi, belirtmeden edemeyeceğim).
tavukçuluk oldukça yaygın olmalı çünkü haşlanmış yumurta, ekmekten sonra gelen ikinci önemli besin maddesi. her büfede, lokantada ya da restorant da mutlaka haşlanmış yumurta sipariş etmek mümkün..

yumurtayı inşaat sektöründe bile kullanıyorlar. hattatların kağıtlarını yumurta akıyla beslemeleri gibi casablanka’da gezdiğimiz, dünyanın mekke ve medineden sonra üçüncü büyük camisi II. hassan’da yumurta akı, sarısı ve kabuğundan nasibini nasıl almış daha göreceğiz...

yemek sonrası, tiftik etli, bademli, irmikli bir iç, yufkaya sarılarak yağda kızartıldı, üzeri pudra şekeri ve tarçına bulanıp servis yapıldı. bastilla adındaki bu lezzet krallık mutfağından çıkma. içi için tiftilen et asıl tarifine göre güvercin eti, fakat birçok yerde tavuk etinden hazırlanıyor, tavuk göğsünün sütsüz, yufkalı ve farklı bir versiyonu olarak da algılanabilir. biz hangisini denedik bilmiyorum ama ödediğimiz hesaba bakılacak olursa güvercin yemiş olma ihtimalimiz bir hayli yüksek.
pek önemli olan bir de couscous çeşitleri. türkiye’de bilinen kuskustan bahsetmiyorum. ince köftelik bulgurun sadece haşlanması ve üzerine farklı sotelerin ilave edilmesinden oluşuyor bu couscous.
ızgaranın her çeşidi pek bir rağbet görüyor, kıyma harçlarının şişli, şişsiz mangallanması da köfte kültürünün bir işareti.
peynire rağbet pek yok, kahvaltı reçel, ekmek ve yumurtayla yapılıyor. satın almaya kalkıldığımızda da peynirin etten çok daha pahalı olduğunu gördük. ülke mutfağına etobur bir damak zevkinin hakim olduğunu söylemek hiç yanlış olmaz.

MEKNES - temmuz 2009

altı saatlik bir tren yolculuğuyla ikici durağa geldik, meknes.
krallığın yükseldiği otantik şehirlerinden birisi. 1732 yılında yöreye ilk yerleşen krallığın inşa ettirdiği ve sonraki krallıklar tarafından da genişletildiği bab al-mansur (mansur kapısı) adlı bir sur şehri yarıyor.
dev sur kapısının önünde de dönemin adalet sistemi gereği cezalandırılacakların sergilendiği hatta idam edileceklerin infazlarının yapıldığı kocaman bir alan var el hedim meydanı. akşamları sıcaktan bunalmış şehir halkı bu meydana akın ediyor, bir kaç yılan oynatıcı, masal anlatıcı, sufi çalgıcıların hünerlerini sergiledikleri, şifacıların şifa, falcıların umut dağıttıkları bu mekanda herkese bir köşe mutlaka var. meydanın etrafı da mangal sofralarının davetkar kokularıyla flulaşmış durumda...

önceleri şehirler hep yüksek duvarlarla çevrili inşa edilirmiş kuzey afrika arabi bölgelerinde, dış mihrakların saldırılardan korunmak olarak algılanabildiği gibi, güneş ışınları ve kum fırtınalarının zararını önlemek olarak da algılanabilir bu sur önlemi, ben ikinci algı formunu tercih ediyorum, medinaların samimiyetlerine daha çok yakışıyor.
bu surlarla çevrili eski yerleşim bölgeleri sadece eşeklerle yük tanışabildiği daracık ve çıkmazları bol bir labirent gibi. binaların sıklıkla inşa edilmesinden dolayı gün boyu gölgelik köşelere denk gelmek mümkün. yollar hep koca kapılı ama caddelerle kesişiyor, hava sirkülasyonu açısından mantıklı bir çözüm. hem rüzgardan, tozdan topraktan hem dış mihrak korkusunda hem de ısırgan afrika güneşinden korunuyorsun üsterlik bir müddet labirent sonrası yine bir kenarını bulduğun ana caddelere her ulaştığında seviniyorsun. kendini alice’in yerine koy, pat harikalar diyarındasın.
kendi başına dolaşmanın pek mümkün olmadığı bir ülke mağrib. medinalar’da kaybolmak mümkün, bir çok sokak biribirine benziyor, kaybolmadan çok sürekli aynı yerde dönüp durduğunuzu belki de aynı sokaktan üçüncü geçişinizde farkedebiliyorsunuz.

çıkmaz sokaklara girip de yol birden bire bitiverdi mi, filmi geri sarmanız gerekiyor ve aynı sahne ile birkaç kez üstüste karşılaşınca ufak bir panikatak krizi atlatmak durumunda kalabilir siniz, hele bir kaç yerel korsan rehber tarafından da sarılmışsanız, ayvalar soyulmuş, masaya gelmiş demektir.

kral mohammed VI, kadın hakları konusunda atılım sayılabilecek yenilikler getirmiş. kendine güvenen kadın modelleri, örnek olarak sunuluyor. bir diğer düzenleme de çok eşlilik kanununda yapılmış, öncelikle kadınların rızası alınması şartı eklenmiş. üstelik ciddiye alınan ve takipte olunan bir değişiklik.

moulay ismail (molla ismail) türbe ve camisi, zat-ı alilerinin 1672 yıllarında krallığın hakimiyetini elinde tuttuğu zamanlarda meknesi başkent yapıp, şehre bugün bile ayakta olan bab al-mansur gibi nice binalar ve tarihi zenginlikler bıraktığından dolayı pek saygın bir ziyaret yerine dönüşmüş, hatta bize sormadan peşimize takılan sonra da kendimizi rehberlenirken bulduğumuz korsanrehberimizin anlattığına göre, müslüman halk üç kez moulay ismail cami ve kabrini ziyaret etmenin bir hac ziyaretine bedel olduğuna inanılıyor. eh üçte biri de kudüste ihya etmiştim, eğer vatikan da sayılırsa moulay ismail ile birlikte hacı oldum demektir, mekkeye gerek kalmayacak belkide...
gördüğümüz mekanlarda mimari ve dizayn konusunda endülüs akımının çok büyük bir etkisi var. haçlı seferleri sonrasında ispanyadan sürülen endülüs halkının mağribe göçmeleri, beraberlerinde sanatlarını, damak zevklerini, müziklerini ve mimarilerini getirmeleri, ülkeye kültürel zenginlikler bırakmış. etkileşimlerin güzel sonuçlarına olası bir örnek.

iki gece bab al-mansur civarı ve el hedim meydanını hafızalarımıza kodlayıp yola devam ettik.

FES – temmuz 2009

rabat, marakesh ve meknes’in ardından dördüncü büyük krallık şehri, hatta başkentlik konusunda yıllarca meknese rakip oluşu – rekabetin sonunda başkentliği rabat’a kaptırmışlar o ayrı- ,unesco tarafından dünya kültür mirasları kapsamında korunma altına alınmış fasın diğer kentlerine kıyasla en büyük medinası fes’i önemli kılıyor. her ne kadar krallık resmen rabat’da ise de kral vaktinin büyük bir kısmını fes’de geçiriyor, özel kabuller ve kutlamalar buradaki saray ve avlusunda gerçekleşiyor. görüntü alınmasının yasak olduğu ve titizlikle korunan bu surların ardında, yaptığı yasal düzenlemeler, eğitime verdiği önem ve getirdiği yeniliklerdenden ötürü çoğunluk tarafından sevilen ve sayılan kral mohammed VI, kadınlarının başlarının örtülü olmadığı ailesiyle birlikte yaşıyor. dört kadınla evliliğin mümkün olduğu ülkede tek eşli kral... çok eşliliği onaylayan kanun maddesine, diğer eşlerinin de rızaları alınması koşulunu eklemiş. eşlerinin hepsinin anlaşması koşulundan sonra da bu yasa ihlalinden dolayı beklenenden fazla dava açılmış ve onlarca koca, eşlerinin rızasını almadan evlendikleri için üç ile oniki aya varan hapis cezaları çekiyorlar.
bense asıl çözümün kadınlara da dört koca hakkı verilmesinde görüyorum. söz konusu eşitlikse –ki olmalı, hak herkese hak...
kötü anılar bıraktı bende bu şehir.
ilki, yakıcı güneş altında açıkta bekletilen etlerden yapılacak ızgara yiyerek virüs kapma korkuma, kesilmiş, dilimlenmiş, buzda bekletilen karpuz yedim. meğer virüsler pişmeyen gıdalarla taşınırlarmış...
bir iki saat demedi, sen cırcır ol...
bir de sıtma nöbeti cabadan...
domuz gribi döneminde yaşıyoruz, kuş griplerini gördük neden bunun bir de devesi olmasın? tıp tarihine deve virüsünün ilk teşhis edildiği şahıs olarak geçmeyi kim ister ki?
sıtmayla başlayan, ayaklanıldığında klimaya tutulmuş gibi titremekten iki adım attırmayan, abartısız 10 dakika aralıklarla, vücudunuzda kuru-sıvı ne varsa dışkılatan ve birçok hastalıkta olduğu gibi gece ateşlerinden rahat uyutmayan bu virüsü alt etmem için de tuzlu, şekerli tuhaf bir eriyikten iki litre içmem gerekti. uzatmayayım, tatsız iki gün geçirdikten sonra öğrendim ki; meyveler ve çiğ yenen sebzeler yıkanmadan yenmez, açıkta bekletilmez, yabancısı olduğumuz ellerde de kabukları mutlaka soyulur. aksi takdirde son paragrafı tekrar yazmam gerekir.
medina yine bir labirent. burada da yalnız keşfederek gezmek mümkün olamadı. güzelim dar sokakların keyfini sürmektense korsan rehberlerden köşe bucak saklanmakla uğraştık. yapışanları yumuşak bir üslupla geri çevirme manevraları uyguladık ve bir çok çıkmaz sokağının bulunduğu labirentin çıkışını uzun bir süre bulamayınca da panikatak krizleri atlattık. medina’nın mellahında inanılmaz bir cazibe, bir büyü, bir güzellik vardı fakat neredeyse arkamıza bakmadan kaçmak zorunda kaldık. birçok genç bizi farklı yollardan biryerlere götürmeyi teklif ediyorlardı.
bunaldım diyebilirim, iletişim fransızca olduğundan otomatikman durumlara fransızfransız kalıyordum. yabancı olmanın verdiği tedirginliğe, bir de labirent karşısındaki çaresizlik eklenince en kolay çözüm kaçılıyor.
biz de taktik geliştirdik.
bonjour mösyö’yü duyduğumda başlıyordum türkçe konuşmaya. zaten ikinci soru hep ‘neredensin?’. ‘türkiye’ deyip, fransızca, ingilizce bilmeyen, bununla birlikte almanca ve türkçe konuşabilen, umid adında bir istanbullu müslümanı oynadım. hemen arkadaş kardeş olduk, turist sıfatım cazibesini kaybetti ve rahat bırakıldık.
bir masal şehrinin köşesinde steril kaldım maalesef, sehbamda bitirilmeyi bekleyen iki litre tatsız-tutsuz antivirüs eriyiği...

şehir rehberi edinerek inatla burayı keşfetmeyi istedik. ferida ile birlikte kuytuları köşeleri gezmeye başladık. cellabiler işlenen pırıl pırıl iplerin hazırlandığı tezgahları gezdik, erkek terzilerin yanyana dizilerek el emekleriyle işledikleri nakışların, doğaçlama yaratılan motifler olduğunu gördük, deri tabakalama alanlarını, bir deri parçasının kısa sürece el işçiliğiyle nasıl pabuça dönüştüğünü gözlemledik, pirinç metali nasıl dövülür tabak haline gelir ve nasıl dövmelenir de süslenir, öğrendik, hangi bitkiden ne tür esanslar elde ediliyor, natürel damıtma yoluyla nasıl alkolsüz yağlı parfüm yapılıyor, ‘Argan yağı nedir ve mucizeleri nelerdir?’ hakkında bilgilendirildik.
fes kültürünü keşfetmemizi istediğini sıklıkla belirten rehberimiz sayesinde komisyonlu alışverişler yaptık. bu da raconun bir parçası, sunuma o kadar özen gösteriliyor ki insanın satın alası geliyor. buna ekonomik piyasalarda ördek avlama da deniyor olabilir tabi...
argan yağı bir keşfti benim için mesela. bademin farklı bir cinsi argan, keçileri ağacının dallarına tırmandıracak kadar cazip lezzette kabukları var. biz insanlara dayanılmaz acı gelen bir tat. ama merak eden insan bu tadın ardındakini eşeleyince doğal kozmetik alanında yapılmış en nebati keşiflerden birini yapmış oluyor.
bu yağ, ülke genelinde yaygın kadın kooperatifleri tarafından hala aslına uygun metodlarda elde üretiliyor. bademin dış kabukları keçilere yiyecek, kalın iç kabukları yakacak, çekirdeği de yağı sıkılarak kozmetik alanında kullanılıyor. ilk ayrıştırma işleminden sonra ellerinde taş değirmenlerle çalışan kadınlar bademi öğüterek yağını çıkarıyor, elde edilen yağın işlenmesi de tecrübeli ve eğitimli bir kadronun elinde.
bunun yanında organik boya pigmentlerinin binbir tonunun ve envai çeşit toz baharatlarının satıldığı aktarlar da rehberimiz tarafından bize önerilen diğer keşif turlarıydı.

1350 yılında inşa edilmiş, 300 öğrencinin dört yıl süreyle eğitim gördüğü Bou Inania medresesi beni çok etkiledi.
mevlevilerin çile odalarının andırır minyatür odacıklardan oluşan çok katlı kerpiç ahşap karışımı bir mimarisi ve tipik fas fayanslarının – hatta kimilerine çini demek istiyorum- üzerinde geziyor olmak da çok büyüleyiciydi.
burada yaşanmış maceraları çok merak ettim. kimler gelmiş kimler geçmiştir kimler bilir?..

şehirlerin modern kısımlarıyla pek ilgilenmeye gerek yok aslında. tanıdığımız kalıp binalar, çok katlı geniş apartmanlar, özellikle marakesh’de yaygın ultralüks villalar... fakat her şehrin özel bir bulvarı var, bütün insanların soluklanıp sohbetlendiği alanlar...
iş saatleri ve güneş batımı sonrası çoluk çocuk, cümbür cemaat haydi sokağa...
akşam ezanı sonrasında pek bir sosyal insan seli sarıyor sokakları...
ülkede ulaşım ya devletin kontrolünde olan ctm firmasının, çoğu zaman klimalı ve güvenli otobüsleriyle veya 1980 ilk man serisi, motorlarında aynı zamanda yumurta kaynatıldığı, tüyü yeni bitmekte olan gençler tarafından kullanılan, özel otobüsler var. özel otobüsler, devletin 9 saatte gittiği yolu, kelle koltukta 6 saatte aoldıklarıyla övünüyorlar. kapılar, camlar açık, içerisisi +50 derecenin hızla vuran serinliği... ısırgan sıcaklık, ulaşım sorunu ve benim sıtmalı ishalimden dolayı sahra çöllerine inmektense atlas okyanusu sahilinden güneye süzülmeyi, ardından da atlas sıradağlarının eteklerinde bir fas yaylasında konaklamayı tercih etti deli gönül..
bu şehir bende kabusa dönüşmeden buradan ayrılmak istedim bir an evvel, dağ da olur tepe de... zaten günler beklediğimizden daha maceralı geçiyor, bu kısa süreye yeter bu hareket. hayatta abartılmasının yerinde olduğu onca şey varken...
bir sonraki rota başkent rabat.

RABAT – temmuz 2009

cehennem sıcaklığından okyanus serinliğine kaçış gibi oldu rabat’a varışımız.
şehre tren yoluyla girmek bir harika...
tren, orantik berberi yerleşim gruplarından geçiyor önce, ardından uzunca bir çorak boşluk... vagon yavaşça yana kayıyor, kavisle bir nehrin üzerinden, hensel ve gretelli masalların alladdin hikayelerine karışmasından ortaya çıkmış sevimli bir köprüden krallığın başkentine giriyorsunuz. şehre adım atar atmaz deniz kokusu vuruyor insanın burnuna, kulaklara martılar...
şu ana kadar gördüğüm en uzun ve bir o kadar da kalabalık plajdı rabat plajı.
sanki şehir topluca çimmede.
ayrıca sahile kapısı olmayan kral sarayı yine altın kapılar ardında gizemini koruyor...

medinası tepelik serin bir yerde ve turizm yetkilileri tarafından elden geçirilmiş durumda. daracık sokaklar, endülüs geleneğinden etkilenerek beyaz ve çivit mavisine boyanmış, ortalık çiçeklenmiş ve sabun kokulu, temiz.

medina sokaklarının birinden çıkıp öbürüne bakıp, sahile bakan ucu ararken gül suyu katılmış, badem ezmeli, fındık kremalı, limon aromalı geleneksel kurabiyelerinin tadına da bakabileceğiniz, espresso yerine bildiğimiz türk kahvesi sunan des maures kahve’ye rastladık, konzeptinde bir osmanlı aşinalığı... kahvehane çalışanları yöresel, şalvar, poşu, çarık ve fes takılıyorlar. kahvesi harika, kurabiyeleri leziz, manzarası nefis, atlas okyanusun ayaklarınızın ucunda başlıyor ...

şehrin bir diğer önemli anıtı bab el hassan.
dünyanın en büyük camisini yapmak üzere yıllar önce kollar sıvanmış, inşaata başlanmış, planlanan minarenin dörtte üçü bitirilmiş, cami yapısını ayakta tutacak mermer sütunlar dikilmiş ve bir de bakılmış ki tüm projeye ayrılan para bitmiş ve yeni bağışların camiyi tamamlamaya yetmeyeceğini görmüşler, herşeyi öylece bırakmışlar.
kendiliğinden bir anıt oluşuvermiş, bakıp bakıp ‘başlamak bitirmenin yarasıdır’ tezinin sorgulanmasına hizmet olsun deyü...
bu minare ve sütunlar şimdi bu fikrin sahibi kral hassan’ın mozolesini tamamlıyor, bana bu işe başlamayı göze almanın bile ne kadar büyüleyici bir sonuç yaratabileceğini gösterdi. hele bu beldenin üzerine akşam sularında şehri basan sis ve profesyonel ışıklandırma da eklenince harry potterler’den tanıdığımız buğulu ve büyülü bir atmosfer sarıyor ortalığı.

fas’ın korsan rehberlerinin rabat için geliştirdileri özel bir taktik var; turistlere bazı mekanların sadece müslümanlar için olduğunu söylüyorlar, sadece müslüman bir refakatçi ile gezilebilirmiş o yerler. -ki bu refakatçinin saat başı sizden 100 dirham talep edeceğini henüz bilmeniz gerekmiyor çünkü bundan bahsedilmiyor- benim türkiye kökenli olmam bazen işimize yaradı, akıllarında her türkün inançlı müslüman olduğu gibi bir kanıları var. neyse recep tayyip, atatürk ve istanbul diye diye salıverdiler bizi. biz de bu sayede turistlere yasak bölgede turistler için hazırlanmış iki sergiyi gezmiş olduk, yine aynı yerde yer alan turist information bürosuna uğrayıp bir de ‘bu şehirde başka ne önerirsiniz?’ görüşmesi yapacaktık ama büro kapalıydı.
ville Nouvelle yani yeni yerleşim yerleri genelde gösterişsiz, sırf oturulmak için yapılmış apatmanlar ve geniş bulvarlardan oluşuyor. alışkanlıktandır sanırım, canımız bir süpermarkete gidip kimse tarafından sorgulanmadan, kimseyi atlatmaya çalışmadan, sakin sakin, bakına bakına, dokuna koklaya alışveriş yapmak istedik. dileyene sınırlı imkanlarda bu da mümkün.

CASABLANKA – temmuz 2009

hemen bir utancımdan bahsetmek istiyorum, ben hayatımın ilk ve son birinci sınıf statülü kompartman biletimi rabat-casablanka hattında aldım. yaşadığımız asrın demiryolu insan taşımacılığında hala daha birinci ve ikinci olmak üzere somut sınıf ayrımcılığının yapılıyor olmasına öfkelenen ben, birinci sınıfta yolculuk ettim. öbür yandan da oldukça sıcak bir ülkede, klimalı ve kolukları çok dinlendirici olan bir kompartmanın neden herkese sunulamadığına içerledim.
sonuçta casablanka’ya memnun geldiğimi de not düşmeliyim.
humphrey bogart’lı, ingrid bergman’lı casablanka filminin setinde gezdiğimi düşünürken aslında filmin caablanka’da çekilmediğini öğrendim, sarsıldım haliyle... bense naif naif ricks cafe’de oturup, sam tekrar çalarken nasıl bir kokteyl içsem diye kuruyordum. cafe ricks’i gördük, 2005 yılında filmdeki aslına sadık kalınarak inşa edilmiş, bir slam (gecekondu/varoş) kenarında, sam’in hala çaldığı ve kapısında güvenlik elemanı olan bir bar...
orjinal bile değil, girmedik.
fransız işgali zamanında yapılan binalar sayesinde şehirde gezerken sık sık yukarılara bakınmanızı öneririm. özenerek inşa edilmiş binalar... işgalciler döndükten sonra, arkada bıraktıkları emlakların bakımsızlığı çok kısa bir süre sonra gerçek bir harabe görüntüsü yaratmış gibi geldi bana. büyük iç göç alan casablanka, ağırlık altında ezilmiş durumda.

halk arasında çok fakirler, orta halliler ve zenginler olmak üzere üç belirgin statü var keskin geçişler ve derin uçurumlarla ayrılmış sınırlar içerisinde birbirlerine paralel yaşıyorlar.

ülkedeki islamcılar ve reformcular arasında da beklendiği gibi komplike bir durum.
kral reformculara daha yakın ama islamcılarla da kurnaz bir ilişki içinde. islam için çalışmayıp hep reformculara destek verdiği dedikoduları çıkınca, babası adına dünyanın mekke ve medineden sonra en büyük üçüncü camisi hassan II’in yapılmasını emretmiş, islamın namını tüm dünyaya yayacak dev, şaşaalı bir ibadethane islamcıları rahatlatmış tabi. reformcular caminin müslüman olmayanlara da açılması talebinde bulunmuşlar. islamcılarla reformcuları buluşturan, atlas okyanusunun kıyısında okyanusa uzanan bu dev cami, 1987-1993 yılları arasında toplam altı yıl içerisinde bitirilmiş.
hassan II camii, 2 bin 500 usta ve 10 bin el sanatkarının hayran bıraktıran işçiliği ve 200 metre uzunluğunda dünyanın en yüksek minaresiyle şehrin, hatta fas’ın simgelerinden biri haline gelmiş. bir görkem, bir ihtişam...
sultan ahmet gibi, petersdom gibi, mescid-i aksa gibi, sagrada familia gibi, ruhani ve ilahi...

25 bin kişinin aynı anda namaz kılabileceği büyüklükte olan caminin beni en çok etkileyen özelliği hidrolik çatısıydı. günün belli saatlerinde çatı ikiye ayrılarak güneş içeri salınıyor. muhteşem mermer sütunlar yumurta aklarıyla sıvandığından pırıl pırıl parlıyorlar. tam ortada, sağı ve solu simetrik bölen su yolları var. hava sirkülasyonunu sağlaması adına namaz vakitlerinde bu oluklardan şırıl şırıl su akıyor (şırıldayan bu ses kaç kişiye abdest kaçırtmıştır kimbilir). hemen alt katta abdesthane yer alıyor ve bu alt kat bölümlerindeki sütunlar ise nemi kaldırabilmesi için akı üst katta kullanılmış yumurta sarılarıyla sıvanmış. daha önce de değindim ya faslılar için yumurta çok önemli, yenmekle kalınmıyor, hattatlıkta, resimde, tekstilde, mimaride de kullanılıyor...
abdestliklerde lotus çiçeği formunda damarlı mermer oluklardan akıyor sular, toplam 41 lotus var ve her birinde 12 kişi aynı anda abdest alabiliyor, temizlenebiliyor. bu da yetmez gibi iki köşesinde de hamamlar var, biri endülüs sauna prensibi, mermer oturma grupları ve buhar borularıyla donanmış, diğeri de havuzlu, kurnalı ama göbek taşsız türk hamamı, çini ve fayansları magrib zarifliğinde...

caminin bulunduğu bölgede casablanka’nın en büyük slamlarından biri yer alıyormuş. iş ve refah umuduyla casablanka’ya göç eden ve derme çatma dikilmiş gecekondularda hayal kırıklıklarıyla yaşayan insanlar, zaten ‘fakir’ olan ülkenin parasının böyle bir projeye harcanmasına karşı çıkmışlar. ama kralın emriyle iş, kendilerinin de tazminatsız, koşulsuz ve şartsız mahallelerinden sürülmelerine kadar varmış.
parasızlık, hayal kırıklığı ve umutsuzluk bir yana, kral bir yana...

ESSAOUIRA – ağustos 2009

orson wells’in othellosunu çektiği, jimi hendrix’in bir süre takıldığı, yine bir endülüs mirası sahil kenti essaouıra. karadan okyanusa esen haşin rüzgarlarıyla ünlü. upuzun kumsallar ve minyatür kum fırtınaları...
sabahları suların geldiği, akşamları ise gittiği sahilde kumlar, fırtınengiz üfürüklerin etkisiyle, estikleri yönde, kumsalın kabasından önüne kattıklarıyla küme küme kumulcuklar oluşturuyorlar. bir ayağı sahilde çöl kumulcuğu...

yörenin en belirgin özelliği havasının kızgın, ısırgan güneşe rağmen oldukça katlanılabilir oluşu. tarihinde bir çok 68’li hippiye ev sahipliği yapmış bir köy, avrupalıların ziyaretlerine alışkın bir halkı var, bunun bir de gelir kaynağı olduğu düşünülürse, turistin kendini mümkün olduğunca rahat hissetmesi için gerekli önlemler alınmış.
asal geçim kaynağı balıkçılık bunun yanında, thuya adında kekremsi kokulu bir ağacın oymacılığı da gelişmiş durumda. akla ne geliyorsa bu odundan oyulmuş durumda. her yıl haziran ayında da afrika kıtası için çok önemli bir müzik festivali yapılıyor, kıtanın müzik duayenlerinin katıldığı festivalde her yörenin ritimleri, melodileri harmanlanıyor.
sahildeki bir yürüyüşümden bahsetmeliyim.

kahvaltı sonrası güneş yükselmeden, çöl modundaki kumulcuklara bir yürüyüş yapayım istedim. yolda bir genç, izmir / erken dönemlerimden aşinası olduğum çark turlarından tanıdığım bir aurayla beni takibe başladı. az buçuk paronayak oldum zaten ilgiden ama baktım ki bir başka bu...
tepelere tımandım, tepelere tırmandı, oturup biraz manzaraya takıldım, oturup manzaraya takıldı. birkaç fotoğraf çektim, fotoğrafladığım yönlere baktı... göz ucumla takip ettim, yüzü bana dönük, yakın takip altında olduğumu gördüm. iyi ki cüzdanımı otelde bırakmışım diye düşünürken çevremde turlamaya başladı. bunun bir soygun tehdidinden çok kur amaçlı bir yakınlaşma olduğunu anlamış olmama rağmen, dinlediğim dramatik hikayelerin etkisiyle yattığım salaktan kalkmadım. fransızca bilmiyorum, ingilizce desen canımı kurtaracak kadar, arapça mafiş. ondan almanca yahut türkçe bilmesini beklemem de abartılmış bir naiflik olurdu.
sahile seyirttim, o da seyirtti... heyecanlandığımı itiraf etmek istiyorum, yıllar var ki ergenlik döneminden tanıdığım bu kalp çarpışlarını farketmiyorum, yeniden yaşamak beni inanılmaz hafifletti, yol boyunca izleşerek otele döndüm. izlembeç oynamak ne kadar güzelmiş, farkettim.
duşumu aldım. akşam gezisine çıkmadan saçlarımı balkonda rüzgarlara verirken bir de ne göreyim, o meçhul kişi, otelin karşısındaki bankta oturuyor.
ben bu resmin romantizm olduğunu savundum, bernhard ısrarcılıktan bahsetti. aradaki algılama farkının farklı kültürler teorisiyle de açıklanması mümkün elbette. her neyse, keyfini sürmek istedim ve platonizmin tavanına vurmuş bir şekilde dışarı çıktığımda, çok kısa bakıştık, bir daha da karşılaşamadık. göz ucuyla görüldüğümüzü hissettim ama iki kişilik filmimiz üçüncü karatkerin gelmesiyle bitmişti. ne yalan söyleyeyim bütün gece arandığım ümidiyle aradım...

ertesi günü plajda bir şezlong kiralayıcısı, arkadaşım oldu. ben cankurtaran ingilizcemle yöre hakkında bilgiler edindim. her medina’da yahudiler mellah adı verilen ayrı mahallelerde kendi hallerince yaşıyorlar, ilk bakışta tecrit gibi görünen bu durumun nasıl algılanması gerektiği konusunda konuştuk. çok eskilerde, ispanya’dan kaçan endülüs halkı gibi avrupa’dan uzaklaşan yahudi halkları da fas’a yerleşmiş. kendiliğinden bir mahalleleşme gelişmiş, bir arada olma durumu güven duygusu yaratıyor çoğu zaman. kendi aralarında mahallelerini, işyerlerini, ibadethanelerini ve okullarını kurmuşlar. zaman içerisinde ilişkiler gelişmiş; ‘havraya gidenler havraya, mesici seçenler mescite’ tadında sosyalleşmişler.

mellahlarda nüfus oldukça azalmış, herşeyin güllük gülistanlık olmadığından bazı aileler de israil’e göç etmişler. modammed’in ailesi burada kalanlardanmış. ‘bir elin parmakları hep aynı boyda değil’ diyor. mellahtan taşınmış, herkese de bu hikayeden bahsetmiyormuş, olası önyargıları bloke etme yöntemi, korunuyor...
akşamına bir kahve işmek için karşılaşma ümidiyle ayrıldık...
istedim tekrar karşılaşmayı istemesine de, finanskrizi bizi burada gafil yakaladı.
dirhemimiz kalmadı, bankalar para vermiyor. benim banka kartım ile iletişim kurulamıyor, bernhard’ın kartı sonuç vermiyor... neredeyse paramız yok. her ikimizin kartı da çalışmıyor. kentteki bu son gecemizde, karnımızı adamakıllı doyurup, alışveriş yapmayı ardından da şezlongcumuz mohammed’le buluşup kahve içmeyi hatta mümkünse bir yere gidip dans etmeyi planlarken, cebimizdeki parayla alabildiğimiz nutellalı bazlamamıza ve bir şişe pet suya razı olup otelin yolunu tuttuk. saat dokuz oldu, hava aydınlık, kumsalda berberi konseri kendimi uyutmaya çalışıyorum...

İMLİL – ağustos 2009

gittiğimiz yer, rakımı yaklaşık 1800 metre, fas’ın en yüksek dağı djebel toubkal (4165m) eteklerinde bir yayla. köyün geçim kaynakları tarım ve dağcılık turizmi. dünyanın dört bir yanından insanlar, toubkal dağının zirvesine çıkmak için imlil’den başlamayı seçiyorlar. köyde hemen hemen herkes dağcı rehberi. imlil’de bir kalacak yer, bir de rehber bulunuyor, bir gece dinlenip, horozlar daha ötmeden dağın zirvesine doğru yola çıkıyorlar. tırmanış ilk önce beş saat sürüyor, bir dağ kulübesinde sabahlanıyor ve ertesi sabah yine güneşten önce yola çıkılıp zirveye ulaşılıyor. en yüksekte olma duygusunun kimyasını çözemedim ben. her neyse başka başka insanlarız vesselam.
zirvede de fazla vakit geçirilmiyor, zaten ne bir cafeteria var ne bir dönme dolap. taş, kum ve kayalıklar arasında durup biraz bakınmak da beni tatmin etmeyecek, biliyorum. hatta buraya kadar gelme zahmetine katlanmamın bedeli ne olmalı diye düşünmekten, bir türlü yola çıkamıyorum bu gibi durumlarda ben. bernhard, bu dağ tepelerinde beni hep ‘işte geldik, şimdi geliyoruz, bak yaklaştık...’ diye diye kandırıyor da yürütüyor. eh bi başlayınca da dağ tekesi gibi sekiyorum alimallah...
zirvede bakınılıp, edinildikten sonra aynı çıkış gibi iki kademeli bir iniş başlıyor.

ben bu tırmanma durumlarından pek hoşlanmıyorum, yükseldikçe başım dönüyor, üstelik nereye gittiğimi bilmeden tırmanmak da hobbim değil.
manzara bile umurumda olmuyor çoğu zaman, ben dengemi zor koruyorum, hayatta kalma mücadelesi veriyorum bir nevi. ilerliyorum ilerlemesine ama ardıma baktığımda kendimi salıp yuvarlanasım geliyor ve neden bu eziyeti çektiğimi düşünüyorum. tam da uçakla seyahat etmenin korkusundan kurtulmuş, uçuş boyu yeryüzüne bakabiliyorken yükseklik korkusunu yenme durumunu bu kadar abartmamak gerekiyor, ‘bu benim reankarnemle ilgili bir durum’ der geçerim.
biz mütevazi tepelere tırmanışlar yaparak oyalandık. berberi köylerine uğradık.
berberiler, barbarlık kavramının ortaya çıkmasına sebep olan zamanın atılgan afrikalıları. şimdi hemen hemen nüfusun yarısı kadarlar, sadece konuşulan, yazı formu olmayan bir iletişim dilleri var. krallığın resmi dili arapça fakat çocuklar ilkokul üçüncü sınıfta fransızca öğrenmeye başlıyorlar. inanışları islam ama birden fazla dilleri var. sırf berbericenin yörelere göre 10 farklı lehçesi/türevi var. kral tüm ülkeyi bir resmi dil altında toplamayı planlıyor, dil bilimcileri berberi dillerini birleştirip alfabesi olan, yazılabilir ve genel anlamda da ortak bir payda da anlaşılabilir bir resmi dil, fasça geliştiriyor.

tepelere oyulmuş su kanalları ve kooperatifleşmiş su paylaşımı sayesinde tarıma elverişli hale gelecek kadar yeşermiş bir vadi. her hanenin erzağı bahçesinde yetişiyor, fazla geleni de kendisinde olmayanla değiştiriyorlar. fes şehrinin medinası gibi, burada yeşeren vadi de unesco tarafından koruma altına alınmış milli bir park statüsünde. ödenen katkı payı sayesinde de su kanalları köye kadar ulaşmış. şimdilerde turizme yatırım yapılıyor. birçok köylü, evinin odalarını turistlere kiralıyor. bahçesinde yaptığı gözlemeyi, evinde kaynattığı harirasını, mangallarında tajinlerini satıyor.
ilk gece uzun bir süre etrafı aydınlatan ay ışığını seyrettikten sonra yatağıma girdim. kalas kadar sert berberi yastıklarında korkunç bir kaşıntıyla boğuşmaya başladım. yatağın sentetik malzemesi olsa gerek inanılmaz derecede yakıyor değdiği yeri. bir sağa bir sola dönüp tam kendimi uyutmak üzereydim ki bahçe sulama sisteminin vanası açıldı. bazılarına bir şelale kenarında, samanların üzerinde, kafa bir kütükte uyku çekme keyfi olarak adlandırılması muhtemel bu durumda ben, altıma işememek korkusuna bir türlü uykuya dalamadım. en son hatırladığım köy müezzininin emreder, hatta azarlar tonda okuduğu sabah ezanı...
ikinci gece ay ışığında daha uzun oturmayı tercih ettim,
usulca kaşındım, pencereyi kapatıp terlemeyi su şırıltısına tercih ederek müezzinden önce uykuya daldım.

son gün bir saat yirmi dakika tırmanarak tizi n’tamatert adında bir zirveye varıp soğuk bir kola alıp geri döndük, bir zirve de yaptıktan sonra artık şehre inmenin zamanı gelmişti benim için, eşyalarımızı toplayıp dillere destan marakesh’e indik...

MARAKESH – agustos 2009

dağdan tepelerden düzayağa indiğime çok sevindim.
kocaman bulvarlar karşıladı bizi, sağlı sollu oriental banklar, yanyana istif edilmiş lüks villalar ve birden bire başayan zeytin bahçeliklerini geçip nihayet masal şehir marakesh’e girdik.
iki saat içinde hava sıcaklığı 20 derece kadar arttı, sırtımızda çantalar otel aramaya başladık. klimasız, nemli ve sanki küf kokan bir odaya razı olduk. ben odadaki vantilatöre alışkanlığım gereği sevinirken bernhard sıcaktan, biraz esiyor olması umuduyla kendini otelin terasına, okumaya attı. zavallım altıyüz küsur sayfalık bir kitabın ikiyüzlü sayfalarına geldiğinde ancak hava biraz serinledi.
şehirde ilk berberi dörtköşe minare örneği minarett der koutoubia, gordoba ve fes’ten sonra akdenizin üçüncü büyük medresesi dedersa ben youssouf, etkileyici bir saray, köşe bucak gizlenmiş osmanlı/türk hamamları ve ticari arenaya dönüşmüş medinası görülmesi şart olan yerler. bunlara birde cafe prince eklenmeli, nostaljik bir mekanda leziz dondurma...

neredeyse tüm şehrin akşam yemeğine ve eğlenmeye buluştuğu bir meydanı var.
djemaa el fna’ya meydan demek aslında işlevine bakıldığında haksızlık olur. bir komünikasyon frekansı, sosyal bir platform...
sabahın ilk saatleriyle birlikte sufiler geliyor meydana, otantik enstrümanlarıyla zikre başlıyorlar –zamanla şova dönüşse de görülesi-. diğer yandan
otlarıyla, kristalleriyle, kendi mamülleri kapsülleriyle, minicik taşınabilir kafeslerinde, her cins ve boyda sürüngenleriyle şifacılar,
baklagiller ve tahılgillerden kurulu bir tezgahta kısmet açacak karışımları pazarlayan falcılar, ellerinde şırıngalar, şırıngalarda yakılmayı bekleyen kınalarla, inanlımaz motifler doğaçlayabilen kınacılar,
‘zehirli dişleri sökülmüş, kendinden geçmiş’ yılanlarıyla yılan oynatıcıları,
şebeklerini tasmalayarak fotoğraf çekmek isteyen turistlere pazarlayan maymuncular,
göz sürmeleri, tütsüler, esans ve kına çeşitleri satan kozmetik-aktarlar,
herhangi bir berberi lehçesinde hikayeler anlatan meddahlar bir bir yerleşiyorlar alana.
güneş batımına yakın bir saatte meydanın tam orta yerine efsanevi yemek tezgahları kuruluyor.

küçük porsiyonlarda, fas koşullarında yenebilecek herşey var tezgahlarda. çığırtkanlar yemek sıralarını doldurma çabası içerisinde bağırışırlarken ortalık birden doluveriyor. bütün dünyayı buraya çekecek kadar büyülü bir atmosfer bu akşam yemekleri. ben masaya oturur oturmaz büyülendim.

beyaz rengin, hakim olduğu bu orta meydanın etrafında taze sıkılmış buz gibi portakal suları, tepeleme istiflenmiş kuru yemişler, tekerlekli gezici tezgahlarda bademli, gül sulu, tahinli, safranlı kurabiyeler satılıyor.
müslüman mahallesinde salyangoz satılmaz bilirdim ama tavuklu pilav, kerhane tatlısı, kokereç bizim için nasılsa marakesh’in de geleneksel besininin salyangoz çorbası olmasına çok şaşırdım, gelenek bu ya; özel olarak kumru, genel olarak salyangoz yiyorlar...

şehre bir pür telaş hakim.
sadece güneşin en yakıcı olduğu öğle saatlerinde telaşenin ivmesinde bir düşme yaşanıyor. Israrcı satıcılardan bahsetmiyorum bile, onlara alıştık hatta benim bir-iki iyi pazarlık yapma denemem de oldu. üç kişinin yanyana zor sığdığı sokaklarda bisiklet ya da motorsikletleriyle paşaya kelle yetiştirme telaşında olan sürücülerinden yakınayım dedim.
nedensiz bir evham, gereksiz hızlı bir tempo içerisindeki sürücüler yüzünden paronayak avrupalı çizgimizden çıkamadık bir türlü, budur pür telaştan kastım.
günde üç vakit djemaa el fna’ya uğruyordum. bir tur atmak bendeki merakla bir saati buluyordu. vitrinde ekolojik makyaj ve cilt bakımı malzemeleri, tezgah altında, resmen yasak olan haşhaştan kısmen yasak olan afrodizyaklara kadar herşeyi satan bir arkadaşım oldu, faarouk. ikimiz de birbirimizin dilinden konuşmasak da epey bir sohbet ettik.
göze çekilen berberi sürmelerin kirpik dökülmesine engel olduğunu anlattı sanırım.
sattığı esansları büyükannesi evde hazırlıyormuş, hepsi atlas sıradağları eteklerinden toplanmış çiçek ve bitki özlerinden imal ediliyormuş eğer doğru anladıysam...
son gece...
hayatımda hiç fas krallığında olduğu kadar keyfe/ota hayır dememiştim. son gecenin şerefine
faarouk’un keyf teklifini kabul ettim, buralara kadar gelip de üflemeden gidilir mi?...
iyi ki de buna niyetlenmişim, arkadaşımın verdiği armağanla en ekolojik harmanımı dolunay altında efildeyerek atmış oldum. aklımda böyle kalsın marakesh; samimi, yaldızlı ve esrik...

ağustos 2009

iyi ki doğdum, varım iyi ki...

2009-08-10T15:49:00.001-07:00

mayıs 2009 ROMA

2009-08-08T14:44:00.000-07:00

bütün yolların roma'ya çıktığını düşününce gözde büyüyor önce bir roma ama şehri arşınladıkça başka başka yerlere de çıkan yollarla karşılaşıyor insan...
mopedli ulaşım sistemi içerisinde trafik kurallarının nasıl farklı biçimlerde algılandığını deneyimledim gündelik yaya gezilerde, herkesin bu kadar mı acelesi olur?
romalara kadar gelmişşken katolik uhrevıyatının şah damarı vatikanı görmeden gidemezdim. beklediğim şaşaa ile karşılaşmadım ama yine de burnumu yakan tuhaf tütsü dimağımı etkiledi, küçüldükçe küçüldüm mimarinin etkisiyle...
taraçalara saklanmış antik evleri keşfetmek en güzeliydi belki de... ben eski binaların üstüne yen,ileri çıkılır bilirdim ama roma'da eskilerinin altında yeniler yerleşiyor...
roma ımparotorluğu kalıntıları arasında dolaşmak zaman tğnelinde yapılacak yolculuğun pek keyifli olabileceği fikrini verdi bana, gönüllü olabilirim böyle bir yolculuğa...

hayirsizlara karismadan döküvereyim...

2009-01-11T05:55:00.000-08:00

ne zamandır yazmadım, adım hayırsızlara karışmadan döküvereyim birikmişleri...

çok çalışıyorum, çalışıyorum ve biriktiriyorum ki ne istediğime nihayet bir karar verebileyim. ekonomik özgürlük dedikleri ne menem bir şeymiş yarabbi, kazanması pek bi zaman alıyor, bu özgürlükten yoksun insanların sokaklara döküldüklerinde karşılaşacaklarından mutlaka haberleri vardı umarım. fena bi empati oldum. kenarda bir miktar güvencem olsun, hadi kazanıyorum dişlerimi de yaptırayım derken sadece çalışıyor olmuşum; sanki hayat, iş saatlerinin peşi sıra koşturuyor yetişmek için...

ruhumu dinlendiren şu sahne de olmasa bant usulü çalışan, abondene bir sosyalişçi olucam, buna yakın bir sınırda geçiyor vakitlerim, ‘pancar olsam şalgamım içilmez’ olduğum da oluyor, ‘gülümse, hadi gülümse bulutlar gitsin’ olduğum da...

yeni yıldan yeni bir umudum falan da yok. umduğumdan fazlası ile karşılaşıyorum hep, hoş değil... biraz sağlık, eh iyilik, hoşluk dilerim –ne diye dileyeceksem, nasılsa yeniyıl yine bildiğini okuyacak :)

bu yıl;

* ilköğretim 1,2 ve 3. sınıflarındaki türk çocuklara türkçe öğretmeye başlayacağım. heyecanlıyım, öğretmenlik bana heyecan veriyor. bakalım başarım doğrultusunda bu sektörde birşeyler düşleyebilirim.

* bu yıl gençler için de yeni politik eğitim metodları geliştireceğiz, farklı konularda analiz ekzersizleri... meraklıyım, işe yarar olmak istiyorum.

* aile içi şiddete karşı yaptığım çalışma, bu yıl da sürüyor. ilköğretim 4. sınıf öğrencileriyle şiddet analizi yapıyoruz. aile içi şiddetten korunma taktikleri ve mağdurluk halinde başvurulacak yollar hakkında çocukları bilgilendiriyoruz.

* dedim ya hani şu sahne olayı, mart ayında henrik ibsen, hortlaklar oyununda oynuyorum, araya provaları da sıkıştırmam gerekecek.

evden çıkmaya yeteri kadar bahanem varken, evde kalmaya zamanım yok. şikayet ediyor değilim, durum teşbihi :)

110109

enlemesine ve boylamasina harikuladenin harikinde bir 2009 dileklerimle...

2009-01-03T03:36:00.000-08:00

foto: birol isik

2009-01-03T03:15:00.000-08:00

selam güzeller,
yeni bir yıl daha girdi, ya da biz yeni bir yıla girdik...
kimin kime şeyettiğini zaman gösterecek artık.
balkonumuzdan 2009 yılının ilk dakikalarını tesbit eyledim.
umuyorum ki bu pek bi havai fişekler gerçekten de kötü ruhları kovuyorlardır yoksa boşuna diyeceğim tüm bu patırtı :)
sevgilerimizle

öpücüğü bol iyilikler...

2008-12-15T13:56:00.000-08:00

selam,

her ayın fotografını çekmeye çalıştım, 2008 ile vedalaşma seramonisi...

ocak ayından aralık ayına dek başa gelmişlerden bir buket.

- kendime gelenek edindim, her yıl için ana temalı bir takvim hazırlıyorum, bu yıl da "cdkitapçıklarında duvarresimleri" isimli koleksiyonumu hazırlarken, tarihin tekerrür olasılığını test etmek istedim. bakalım geçtiğimiz yılın resimleri bu yıla feyz verebilecekler mi?..
basın çoğaltın sizin de bir takviminiz olsun :)

yeni yılda yenilikler diliyorum, öpücüğü bol iyilikler...

151208

40 - 1

2008-08-13T03:31:00.000-07:00

11 ağustos itibariyle 40-1 yaşıma girdim.
kendimi kırklanmışlara alıştırmak için 360 küsür günüm-gecem var...
- ama hala daha göğe ermiş değil başım...
itina ile duyurulur -ki kırkımdan sonra beni ne paklar bilmem.

foto: onur kurtuldu
aralık 2007

espana

2008-08-04T16:00:00.000-07:00

arenasız ispanyol barcelona.
şehir planlayıcıları ve olimpiyatlar sağolsun parlak bir yüzü var.
''eski konaklama adeti icabı evlerin koyun koyunalığı, iki merkebin sığamayacağı darlıkta sokaklar arasında ispanyol romantizmini erotik kılıyor'' desem sokak halini anlatmış olabilirim belki..

sagrada familya görülmesi gerekli bina şaheserleri arasına alınmalı derhal, plana bakılırsa tamamlanmasına bizim ömrümüz yetmeyecek bari sanat tarihimizi ucundan yakalayalım... -bu arada bu kilisenin aids'ten ölen insanların külleriyle inşa ediliyor olması savı bir yalan, bağışlar ve mimari metaryallerle sürüyor inşaat.

gaudi'ye hayran kaldım, ne zamanlar ne bakış, pek cesur ve iddialı...

şimdi mimarinin başlı başına bir sanat olduğu bilincim gaudi ile yeniden alevlendi.

deniz ürünleri yememe konusunda ne denli ısrarcı olduğumu farkettim ispanya gezisinde. hemen mutfağa değinmek istiyorum -ki içime oturdu demekle mübalağa etmiş olmam. gazpacho yemek-icmekten pek şikayetim yok aslında da ne vardı tapaslarında birazcık daha mezeleşseler? hemen hemen her besin maddesinde suhayvalarının uzuvları gizli... ya ahtapot kolu, ya yengeç bacağı ya kalamar halkaları hatta patates kızartması bile kalamar yağında kizariyor mübarek...

hani bu jambonları öyle uluorta sergilemenin ne alemi var kuzum?
insan uzaktan bakınca bozulmuş et külçesi gibi görünüyorlar, tadına bakınca da... neyse zevk meselesi fakat öyle her et de sırf et diye yenmez yani. biraz tadı olmalı canım...

valencia aklımda horchata ile birlikte anılacak.
yöresel bir içecek, egeliler sübye'yi bilirler, o kıvamda, hemen hemen aynı tatda. dar uzun koridor sokaklardan ilerleyerek bir akvaryum gezisine çıkmaya hazırlanırken kendimi açıkhava mimari müzesinde bulmayı planlamamıştım, koca sanat külceleri almış başlarını gidiyorlar...

ahhh alhambra ah elhamra, endülüs'nün nazar boncuğu sanki...
1001 geceden dilediğini seç, hepsi önünde sereserpe.

her sokak lambasının hayata tanıklık ettiğini düşünüyorum;
altlarında olup bitenlere,
gündüz göze batmadan,
gece keyfiyane...

...gece inerken, söner perde perde gurubun rengi derken başlar semada saltanat...

nerja...
''avrupa'nın balkonu'' denmiş eskiden şehri koruma amaçlı kullanılan gözetleme tepesi özentisi bu teras çıkıntısına, altta avrupakdeniz karşıda ufuklabir afrika.

dünyanın en uzun sarkıklarınının bulunduğu avrupanın en büyük sarkık mağarasını gezdik, sarkanlara baktık, şaşırdık. beni etkileyen bu mağaranın zamanının yerlilerince ölü defin mağarası olarak kullanılmış olması... cesetleri getirip çürümeye bıraktıkları mağarada sarkanların ne oldukları hala bir soru işareti, pek minarale benzemiyorlardı açıkçası :)

ispanyanın en güzel köyü sıfatıyla anılır frigiliana köyüne de bir ziyaret, nasıl izmir gezilir de şirince atlanmazsa buralara kadar gelip de frigiliana'ya uğramamak olmaz.

endülüs'te ve dahi ispanya'da son durak, malaga.
insanın keşfetmesinin uzun sürdüğü, inşaat alanı fonunda sıkıcı bir liman şehriyse de, liman sahili boyunca sağlı sollu trafik şeritleri arasında yeşermiş hani neredeyse tropikal bir park teselli bulmaya yardımcı oluyor.
bir de endülüs'e has magrip izli saraydan bozma kalesi yok mu, son dakika da hızlandırılmış masal turu...

uzun lafın kısası ole espana!

060808

yılı yarıladık, hadi hayırlısı...

2008-07-06T06:36:00.000-07:00

pür telaş ve bir o kadar da canhıraş bir evreden geçtim, geçtim de ne oldu;

sabahların kör saatlerinde cep telefonumun en sevmediğim uyandırma melodisiyle –ki bir an önce uyanabilmek için en çirkin melodiyi seçtim- uyanıp, haldır ve huldur, o işten bu işe yetişme, şu işin raporunu bitirme, bu işin toplantısına katılma, oradakinin görüşmesini aklında tutup buradakinin eksikleriyle ilgilenme derken...

17-19 yaşları arası eğitimlerinde güçlük çekilen gençlere, cinsiyet rolleri, kültür ve doğu-batı çatışması konularında toplam 14 günlük seminer verdim.

gurubun biri uykularımı bölecek kadar stress yarattı desem hiç de abartmış olmam. betimlemelerimden, tasvirlerimden ve kullandığım dilden ‘dışardan’ geldiğimin okunuyor oluşu
beyaz alman gurubu kışkırtan bir neden oldu sanırım. fonksiyonumun ve yaptığımın ‘dağdan gelip bağdakine bağcılık öğretmek’ olarak algılandığını hissettim yer yer.

sancılıydı; başladık ve bitirdik neticede bizde bittik.

***

pee tiyatro ekibi, yıldırım hızıyla ikinci oyununu da çıkardı, j. p. sartre, gizli oturum.

doğaçlama yeteneğinin önemini bir kez daha idrak ettim bu çalışma sayesinde, sadece dört text provası ve reji direktifleriyle prömiyer gerçekleşti, ikinci gösteride ne ciğerlerimde nefes kalmıştı ne bacaklarımda hal ne de bağışıklık sistemimde mecal... kısılmış sesim sayesinde zebanimsel cehennem garsonu, pamukprensese altolmuş bir 3.sınıf üvey cadıya dönüşüverdi (tasvirin mana ve önemi maalesef sadece sahneme tanık olanlar için ayandır).

http://de.youtube.com/watch?v=1mnsy37IUsU

***

arada bir de komşulara nispet, homoseksüel berlin haftası atlatıldı.

her yıl olduğu gibi bu yılda iki günlük lezbiyen-gey sokak festivali kapsamında türkiyeli göçmen eşcinseller olarak kafesimize geçip göçmeyen avrupalıların fındık-fıstık atmalarını bekledik.

bu tasvir aksiyona katılmayanlara tuhaf gelebilir ama politik kökenli, varolma mücadelesine hizmet eden ve sivil toplum dernek kurum ve kuruluşlarını hoşgörü şemsiyesi altında toplamayı hedefleyen bu festival zamanla ‘biz yiyelim, içelim, seksleşelim dert ve tasalarla mağdurlar ilgilensin’ formuna bürünmüş, vurdumduymaz şehvet panayırına dönüşmüş.

bir de ‘çoğunluk’ toplumunun ‘azıklık’ toplumuna üstünlüğünün dayanılmaz kalkık burunluluğu var tabi...

sütten çıkmış ak kaşıkların, çorbalarında sinek bulduklarında ayaklanmalarına sözüm yok elbette ama kaçan sineklerin kanatlarını koparmak suretiyle çorbalarına katmalarına ardından bu kanatsız sineklerin çorbalarında bocalamalarına şaşmalarına ve hatta özürlendirilmiş sineklerini kaşıklamalarına -bir adım daha ileriye gidersek tüm bunlardan da lokantayı sorumlu tutmalarına- göz yumacak değilim herhalde... bu hallere katlanabilmek için muhtaç olunan kudretin nerede mevcut olduğunu bilmeyi çok isterdim doğrusu...

http://www.regenbogenfonds.de/index_d.php?sid=11#=11#

***

yiğidin hakkını yemeden öldürmek gerekirse eğer, iç ferahlatıcı şeyler de olmuyor değil; alternatif gaypride eşcinsel yürüyüşünde hemşehrilerimizin ya da topraklarımızın veya anavatandaşlarımızın yoğunlukla barındığı semtten geçerken bangır bangır anadili müziği yapmak sağlıksal açısından ruhumun bedenime teğet nefeslendiği bir gün olmasına rağmen pek eğlenceliydi. bunun dışında kalan son iki ses telimi kullanarak gladt’ın artan şiddet olaylarına, homofobi ve transofobiye tepkisini dile getirmek politik damarlarımı kabarttı ve beni vicdanen rahatlattı.

***

sonuç; yatak: -döşek...

berlin yıllarımın en ağır ikinci kerahat dönemini atlattım (kerahat doğruydu sanırım, hastalık evresi –hani illa osmanlıca kullanıcam ya, başkalıktık diyerekten...)

10 gün boyunca mideme oturmuş bir taş kütlesi ile boğuştum. sıfır beden heveslisi toy mankenler gibi yemek yedikten sonra kusmalar yaşadım, midem gıda tutmadı. tahriş ettiğim göğüs bölgem böğürtülü öksürüklerle neredeyse broşlarını söktü. kısacası ah bana vah bana ... yıkıldım ama şimdi ayaktayım.

genç erkeklerimizi, yüzyılımız metropolleri çokkültürlü ve pek çeşitli sosyal yaşamının kaçınılmaz sorunlarıyla başa çıkmak üzere donandırmaya kaldığımız yerden devam ediyoruz...

sevgiler...

060708

gizli oturumun aleni uşağı...

2008-07-05T01:01:00.000-07:00

Geschlossene Gesellschaft / Gizli Oturum

2008-06-13T16:16:00.000-07:00

"Geschlossene Gesellschaft" Von Jean-Paul Sartre

Regie: Ersan Aygün

Drei Menschen wachen nach ihrem Tod in der Hölle auf. Die Hölle ist ein Hotelzimmer. SIe sind sich auf der Erde noch nie begegnet und müssen für immer im selben Zimmer bleiben.

Diese Inszenierung von Jean Paul Sartre`s “Geschlossene Gesellschaft” behandelt auf tragisch- komische
und absurd traurige Weise, was die Menschen zu dem macht was sie sind und tun.

Das PE-Orchester begleitet die Inszenierung mit eigenen Kompositionen.

Besetzung:

Inés	Susanne Lipp
Estelle	Tanya Erartsin Özuzun
Garcin	Torsten Flassig
Kellner	Ümit Gürkan Buyurucu

Musiker:
Erik Grahl - Cello
Iris Mencke - Geige
Vera Nückel - Querflöte
Sandy Tederahn - Klavier, Schlagzeug, Gitarre

25.06. -Premiere im Ballhaus Naunyn um 20 Uhr (Tickets 030 806 12 295)
26.06. - Auftritt im Ballhaus Naunyn um 20 Uhr (Tickets 030 806 12 295)

Regie Assistenz:
Josefine Krause und Eva Przybyla

Film Dokumentation:
Phil Neumann

Musikalische Leitung:
Iris Mencke

Bühnenbildner:
Hakan Atak

Kostümbildnerin:
Mirina German Atak

Maskenbildnerin:
Franziska Behler

Lichttechnik:
Murat Özuzun

Fotografie:
Özge Celik

Produktions-Akquise:
Tülin Duman

WEITERE INFOS:

http://www.pe-ensemble.de

kendi çalar kendi oynar ayooooool

2008-06-10T10:18:00.000-07:00

eh artık bir de müzik yapalım tam olsun sosyal aktivite listemiz...
GLADT partisi Destan'dan bir enstantene...
pistin boş olduğuna bakmayın, party insanları sigara molasındalar :)
070608

AMSTERDAM

2008-05-31T15:24:00.000-07:00

cafeshoplardan bahsetmeme gerek yok sanırım.
fakat ilk seyahatimde ve ilk cafeshopumda, binaları yamuk görecek kadar carpıldığımı zannetmiştim. meğer binaların doğalı yamukluklarıymış, anlayana dek epey panik yaşadım...bir insanı, her köşeyi döndüğünde suyla karşılaşması kadar mutlu eden başka ne olabilir?

metropolde sanat; ateşle sevişen bir hırvat...

bitlerden eser kalmamış pazarlarında amsterdam'ın
aradım mor gülünü...
bulabilecekmişim gibi
sanki...
yerlerden göklere tarandım,
tarağımı kanala attım,
bulacakmışım gibi sanki
mor gülünü amsterdam'ın...

açıl susam açıl...

zamanla toprağa yerleşmiş daracık binaların yük taşıma mekanizmaları/makaraları amsterdam mimarisinin bir parçası...
bana da pek bir romantik geliyorlar, coffeshop'lardan mı ki?..

battı balık yan gider :)

bu şehri çok seviyorum, paris sonrası ikinci gözde şehrim.
esrar serbestisiyle birlikte halkın kanuyla birlikte yaşamasından dolayı bir hoşgörü rüzgarı esiyor sokaklarda -tabi madalyonun turist yüzü...
kısa bir sohbet ettiğim arjantinli bir kadın, çok ülke gezdiğini ve amsterdam kadar rahat, akıcı başka bir şehir görmediğini anlattı.
etkilendim.
buraya gelip kitap yazmaya kapanmak arzusu belirdi içimde...
'zaman en iyi yazardır, daima mükemmel sonu yazar!' charlie chaplin
010608

kökü gökte incir ağacı

2008-05-18T13:36:00.000-07:00

akdenizin havası ve suyu gibisi yok, komşuya ateş almaya gitmiş kadar oldum...

GARDASEE

2008-05-18T13:24:00.000-07:00

dört kısa günden kalan sahil kareleri...

2008-04-06T15:18:00.000-07:00

Das Preußische Elite-Ensemble zeigt “Vincent”

„Vincent“ ist eine Adaption des Stückes “Huzursuzluk” (”innere Unruhe”) von Aslıhan Ünlü. Das Preußische Elite-Ensemble, ein Zusammenschluss von jungen DarstellerInnen aus ganz Deutschland, produziert Vincent mit Unterstützung von GLADT e.V. Teil des PEE ist ein Orchester, das die Musik zu Vincent komponiert hat und bei der Aufführung mitwirkt.

Über das Stück

Eine Ausgangssperre wird für drei Paare zum Verhängnis. Das monatliche Treffen zum Abendessen wird für die ProtagonistInnen schnell zu einer Auseinandersetzung mit ihren eigenen Abgründen, welche die Darstellenden gegeneinander aufhetzen und den Abend zum Eskalieren bringen. Stellen Sie sich vor, Ihre geheimsten und bösesten Absichten würden wie von fremder Hand verwirklicht. Ein verwirrendes Experiment à la Beckett.

Über das Ensemble

Am Anfang waren drei Jugendliche, die Theater machen und durch Theater erzählen wollten, wie die Welt nach ihren eigenen Vorstellungen funktionieren sollte. Mit der Zeit sind noch einige Jugendliche mit ähnlichen Bedürfnissen dazu gekommen, und jetzt sind sie eine transkulturelle und multisexuelle Gruppe.

Über Gerechtigkeit, Ängste und die Natur verschmutzende Verhältnisse wollten sie reden und gehört werden, gesehen werden wollen sie jetzt. Nach einigen Wochen Treffen ist das Ziel gesetzt worden: Theater als Werkzeug benutzen und die Träume verwirklichen; sagen, wovon man träumt, und zeigen, wovon man redet. „Vincent“ ist geboren, das erste Stück des Preußischen Elite Ensembles (die Darsteller fanden das Preußisch sein genau so witzig wie den Begriff „Menschen mit Migrationshintergrund“). Sie haben sich Menschen vorgestellt, die im Alltag zu sehen sind wie wir alle, und auch Menschen, die sich nicht trauen, ihren eigenen Ängsten von Angesicht zu Angesicht zu begegnen, die nicht richtig in den Spiegel hinein schauen, sondern mit dem Gesicht lügen. Kurz gesagt, sie bringen acht Personen auf die Bühne, die jede Menge Phobien haben.

PEE adaptiert von Aslihan Ünlü

Regie: Jakob Lass

Regie Assistenz: Iris Mencke

Dramaturgische Überarbeitung: Inka Bach, Ümit Gürkan Buyurucu

Musik: Louis McGuire

Bühnenbild: Carlo Nordloh

Kostüme: Tanya M. Erartsin Özuzun

Lichttechnik: Murat Özuzun

Darsteller. Ersan Aygün, Olga Bach, Ümit Gürkan Buyurucu, Sarana Cetin, Aleks Frique, Eva Pryzybla, Adam Schilling und Danae Reuben-Shemia.

Musiker: Fritz Bräuer (Kontrabass), Louis McGuire (Schlagzeug/Gitarre) Iris Mencke (Geige)

doğurdum...

2008-02-29T04:22:00.000-08:00

selam,
yeni iki bebegim daha oldu, şahsen elektronik posta yoluyla bilgilendirildiniz sanırım -eğer bu davetiyeyi almadıysanız elektronik posta EP edreslerinizi lütfen şahsıma aktarınız :)
hemen bir göz atın;

www.ephlatun.blogspot.com

www.ephlatun-ugb.blogspot.com

yorumlarınızı bekliyorum...
29022008

selam,

2008-02-25T05:35:00.000-08:00

ne zamandır yazmadım,

2008-02-25T05:33:00.000-08:00

bir türlü yazmanın başına oturamadım... ikibinyedi sonlarına doğru hayat birden bire havası sönmeye yüz tutmuş plastik rafting botuyla bir çağlayana kapılmış gibi hızlandı.

bundesrepublik deutschland gerçekleriyle ardı ardına karşılaşıyor olmamdan dolayı zaten yakınmaların dışında konuştuğum pek birşey de olmayınca yazmayarak bir de yazılı yakınmaktan imtina ettim.

ikibinyedi eylülünde görmek istediğim bucaklar listesinden israil’e uğradım. foto notlarımda da belirttiğim gibi tuhaf bir deneyimdi, bir yandan içimde kıpır kıpır akdeniz, öte yanda karşımda şahsına münhasır/girift yakındoğu. Buna bir de ulu, ali ve yüce kudüs ihtişamı eklenince yarı hacı oldum sayılır, devamına ya kısmet.

2008-02-25T05:31:00.000-08:00

2008-02-25T05:28:00.000-08:00

–sadece durmakla kalmamayı ümit ediyorum...

2008-02-25T05:27:00.000-08:00

ilkokul sıralarında büyüdüğümde olmak istediğim meslekler arasında spikerlik/haber spikerliği, oyunculuk, yazarlık ve öğretmenlik vardı.

doksanlı yıllarda radyocu oldum, redaksiyon, yayın yönetmenliği, haber kolu, yapımcılık derken yazmalar da arttı, bir kitap bitiremesem de kitapcıklarım oldu, keşanlı ali"den woody allen"e kadar oynadım da, eğitim branşı eksik kaldı. kolları sıvadım. bir ilköğretim okulunda, okul istasyonu bölümünde (çocukların çok kapsamlı destek aldıkları okul ünitesi), eğitimcilik kadrosundan işe başvurdum. ön şartlardan biri gündüz okulda çalışacak akşam da iki yıl sürecek eğitimcilik eğitimine başlayacaktım, partikte çalışıp teoriyi öğrenmek konzeptinde bir kura devam edecektim, bulunmaz fırsat. başvurumda o zamana dek yaptıklarımın dökümünü hazırlarken ben bile tüm yaptıklarımı beş yıla nasıl sığdırdığıma şaşırdım. okula başladım, farklı sınıflara girip sosyal öğrenme yöntemleri uyguladım, kendimi gösterebilmek için de üçüncü sınıf öğrencileriyle bir gölge tiyatrosu projesi gerçekleştirdim, aralık ayında sergilediğimiz çalışma pek beğenildi; hem eğlendik hem öğrendik. dananın kuyruğunun kopmasına iki gün kala başvuruma beni yerle bir eden bir yanıt aldım, almanya sınırları içerisinde bir yüksekokul eğitimimin olmayışından dolayı iş imkanımı kaybettim –en başta böyle bir eğitimi mesaime paralel gerçekleştirme şartını kabul etmiş olmama rağmen. avrupa birliğine üye olmayan türkiyedeki eğitim adına yaptıklarımın, bir avrupa birliği ülkesinde sadece lise diploması olarak kabul edilmesinin sonucu olarak öyle apışık bir kalifiyesiz eleman modunda kalakaldım.

yani geleceğe yatırım yapmak ve okumanın yaşı yoktur prensibinden yararlanmak uğruna attığım adım taşa çarptı, bunaldım, sıkıldım hayallerim kırıldı ve umutsuzlandım.

neyse iyi de oldu yakınmalarımı bu zamana sakladığım, en azından uzun sürmüyor sızlanmam (heidi ile pollyanna arası bir ruh halindeyim)...

ocakla birlikte derneğe devam ediyorum, bir yandan da eğitimcilik eğitimi üzerinde duruyorum.

2008-02-25T05:25:00.000-08:00

havadan sudan konuşalım da konu dağılsın;

2008-02-25T05:24:00.000-08:00

ikibiniki yılından beri berlin kışını hiç bu kadar mütevazi deneyimlemedim, şubat başıyla birlikte balkonumuzdaki çiçeklerin yeşermelerine tanık oldum ve bu kış lahana bebek modunda kat kat giyinmeler olmadı. küresel ısınmanın nimetlerinden yararlandığımız kuzey yarım kürede yaşadığıma içten içe seviniyorum ama bunun bir de yazı var.
tek endişem, kışı bahar gibi atlatıp yazı kış soğukluğunda geçirmek. kışı kışkışladığımıza bedel yazı dondurmayız umarım :)

2008-02-25T05:22:00.000-08:00

sodali mi sodasiz mi?..

2008-02-25T05:20:00.000-08:00

sonradan asitlendirilmiş, laboratuvar ortamında madenleştirilmiş gazlı sularının kabız yaptığından bahsetmek istiyorum.

bir dost uyarmıştı ama ben aksini mantıklı buluyorum diyerek sindirime maden suyunu ortak ediyordum. akademik açıklamasını yapamayacağım lakin yaşadığım ve rapor etmek istediğim bir şey var, bir litre sonradan madenleştirilmiş laboratuvar suyu on saat içerisinde bağırsaklarda kütleleşiyor buna ilaveten yenilen beyaz un mamülleri de sonradan madenleştirilmiş laboratuvar suyu ile işbirliği yapıp kimi organizmalarda macunlaşıyor, kimi bünyelerde hamurlaşıyor ve kimilerinde de sertleşiyor. bense hep düzmantıklayarak asit eritir sanırdım ya... yanıldım, cümle aleme duyurulur.

25022008

çarşı pazar kudüs kaldırımları...

2007-11-27T15:17:00.000-08:00

kudüs kudüs

2007-11-27T15:08:00.000-08:00

üç din birarada ama ayrı ayrı yaşam...
işiçe geçmiş ayrıgayrılık...

israil duvarı

2007-11-25T13:54:00.000-08:00

duvar örmek gerçekten bir çözüm mü???

masada

2007-11-25T13:41:00.000-08:00

israil çölünde bir tarih...
romalılar tarafından katledilmek istenen ama gurur adına topluca intiharı seçen milattan önce 40 ya da 30 yıllarında, çölün ortasında ve rakımı -400 olan ölü deniz yakınlarında bir tepede kurulmuş bir gizlişehir masada.
tepeden bugüne kalmış surlar arasından bir manzara...

ölü deniz

2007-11-25T13:37:00.000-08:00

çamur banyosu...
bir güzellik uğruna yarab, ne güneşler batıyor...

tel-aviv 3

2007-11-25T13:32:00.000-08:00

yahudi olanlarla olmayanların ayrıldığı ince bir çizgi var, minarelerin başladığı yerde şehrin diğer yüzü görücüye çıkıyor; şehrin kıyısına konuçlanmış arap mahalleleri...

tel-aviv 2

2007-11-25T13:19:00.000-08:00

tel-aviv, türkiye göçmeni yahudilerin yaşadıkları mahallenin girişi...
göçün büyük bir kısmı ege yöresinden ve bunu mutlaka bilmek gerekmiyor, mahellede biraz bakınmak yeterli :)

tel-aviv

2007-11-25T13:11:00.000-08:00

israil´in en canlı kenti, geceli gündüzlü rave-party imkanının yanı sıra, sahile kıyısı, karışık hatta karmakarışık yapısı ile turizm bombası koca (!) şehir.

son gece ve tüm grup

2007-10-25T17:43:00.000-07:00

Moderationsworkshop

2007-10-11T10:23:00.000-07:00

WIGSTÖCKEL MODERATIONSWERKSTATT

02.09.2007 AHA

„Moderation ist ja Kinderspiel, man schreibt doch alles schön auf, dann wenn man dran kommt, wird vorgelesen. Irgendwas geht schief, da Muss man ja doch par Witze machen können. Außerdem man gewöhnt sich ja mal daran, es ist die zeit Frage…“ Somit bin ich zu dem Moderationsworkshop gegangen.

Habe ich nicht gedacht: Was ich überhaupt Moderieren kann, was genau Moderieren heißt, wer mich moderiert? „mein Interesse ist dass ich durch die Schauspielerei Applaus süchtig geworden bin und auch spontane Situationen mag und gerne auf der Bühne stehe….“ Vorgestellt habe ich mich so.

Ab ins Aufwärmungsübung, na toll… das muss ja sein, um unsere Körper zu aufwärmen, hin und her hüpfen, in einem kleinen Sal wie die Pferde aber gerade mal in Pubertät rennen, Augen kontakt und rennen, stoppen-pause, nochmal rennen, ein punkt aussuchen, in der Richtung laufen, stoppen und sofort sich auf dem Boden legen, bloß nicht immer grenzen, ich will mal Moderieren, mal stöhnen, fleißig warm werden…

Spaß zur Seite, waren 9 Moderator Kandidat und Moderatorin Kandidatinnen bereit um was zu Moderieren, vor allem wissen wollen wie man es macht, worauf man achten muss… nach der reihe standen alle auf der bühne, vor dem Publikum (sind die anderen 8+Workshopsleiterinnen) und versuchten ausgeloste Situationen vor dem ausgelosten traumpublikum anmoderieren. Ist nicht so einfach gewesen wie man es hier liest. Von Geburtstagsparty bis Einkaufszentrum Eröffnung zu moderieren.

Gut war es das wir unsere Anregungen gegenseitig tauschen konnten. Um zu hören wie wir es gespürt haben war mir sehr wichtig und auch geholfen gegen die Kritiken zu stehen, naja wir waren natürlich sehr lieb miteinander.

Nach der Zweiten runde aufwach Training –was ich bei den Workshops liebe- landeten wir vor einem kalten See. Ins kalte wasser springen hieß für mich ein Beispiel für eine Moderation vor zu bereiten.

Die Workshop-Leiter/Innen Kaey und Moritz G. haben sich echt mühe gegeben und unterschiedliche Moderation Vorschläge gesammelt –bestimmt dabei viel spaß gehabt. Von einem Eliten Ballsalon bis zu Teddy Awards waren viele Anlässe dabei. Ich habe mich für Teddy Moderation entschieden, ist ja doch was richtig schrilles oder?

Als ich mehr als die anderen geschwitzt habe, habe ich gemerkt dass bis jetzt leider die deutsche Sprache nicht immer so fliesend ist. Immerhin konnte man kurz und knapp Sätze machen, vorteilhaft.

Das ganze ging bis zu 6 stunden und wir hatten echt spaß. Durch die Reflexionen die von den nicht auf der bühne stehenden kommen ist mir Bewusst geworden was so gut ankommen kann. Bevor ich mich an Workshop Leiterinnen und die alle teilnehmende bedanke muss ich noch sagen was ich noch gelernt habe: auf keinen fall an „wo bin ich den hier und was mache ich gerade?“ denken.

eylül-kısacıktan...

2007-09-15T09:10:00.000-07:00

selam,
tatil devresini atlattık hamd-ü senalar olsun.
bir debelenme başladı...
o toplantı senin bu toplantı benim, tartışa tartışa yaşam.
güneş açmalarından da vazgeçip bisikletimi ardiyeye kapattım.
ay sonuna dek etkinlikler ve büro ardından da tel aviv-kudüs-israil...
bir 'partner' kuruluşu ziyaret, gerçeği söylemek gerekirse 'kuşak ve 'kültür' farklılıklarıyla nasıl başa çıkılıyor' şu sıralar ilgilendiğim bir konu. merkezde inceleme olarak isimlendireceğim bu gezi için de toplam 6 saat kadar -hem de aktarmalı- uçacağımı düşünce de terliyorum. hani kuliste rolünü beklerken ki heyecan gibi, ışık/bulut görünce geçiyor...

arkadaşım mirco,
çok sık olmasa da buluşup eğleniyoruz, çok zeki ve kurnaz bir dost...
- sırtıma konmuş minik ejderhanın ağzından alevler fışkırıyordu ve ben, saçlarımın tutuşturmasından korkarken...

sevgiler...
150907

her gece berlin...

2007-09-07T04:10:00.000-07:00

bir gece berlin...

2007-09-07T04:08:00.000-07:00

agustos 07 - türkiye

2007-08-29T12:01:00.000-07:00

Selam,

Beş yıl sonra ilk defa...

arada kısa ateş alımlarını saymazsak tamı tamına beş yıl, bir ay sonra tekrar ayak bastım (eski ülkem ve doğum yerim) t.c. topraklarına...

beni karşılayan sıcak izmir meltemiyle kendime geldim. germanwings şirketinin minimal çelik kartalından iner inmez -metabolizmam yaz ortasında en fazla 20 dereceye alışmış olmalı- günden kalma güneşin sıcak kırıntısı iliklerime kadar işledi, yazbitmemiş, güneşvarmış oluverdim.

yıllarımı geçirdiğim kuytu 101evler, no:1, parmaklıklar arkasında biraz daha köhneleşmiş karşıladı beni.

hani, yani o yıllar çok gerilerde kalmış gibiydi. duvarlarda bıraktığım kolajlarım dolaplarda saklanmış, yıllar boyu eskittiğim çarşaflar çekmecelere tıkılmış, kimi hediye kimi beğenilerek alınmış havlularım sararmış ve ardımda sağlam bıraktığım ampüller patlamış buldum. onca yıl kahrımı çeken eşyaların büyük bir kısmı çöp yığını olarak karşıladı beni, odaların köşelerinde, balkonda ve mutfak altı, kolu kırık dolaplarda terkedilmenin tozlu rehavetiyle öylece kalakalmışlar...

300607

onur yürüyüşü

onurlu bir yürüyüş için istanbuldayım; „eşcinseller susmayacak, susmayacaklar, susmayacak“ sloganları eşliğinde taksim`den galatasaray lisesi önüne kadar, gökkuşaklı, dövizli, pankartlı 500 dolaylarında nasyonal ve internasyonal eşcinsellerle görkemli demenin abartı olamayacağı bir yürüyüş gerçekleşti. anadilimde ayrımcılığa, ırkçılığa ve dahi homofob gündelik hayata karşı ses vermek duygulandırdı beni. 10 yıldır süregelen bu yürüyüşte türkiye’den lambda, kaosist-istanbul, kaos gl ve pembe hayatlar-ankara, mor el-eskişehir, kaos gl-izmir, gökkuşağı-bursa ve antalya derneklerinin yanında belçika, hollanda, italya ve yunanistan delegeleri arasında almanya/berlin kanadının da temsiliyle adına yaraşır bir yürüyüş gerçekleşmiş oldu. alman-faransız ortak kanalı arte televizyonu için verdiğimiz röportajda da belirttiğimiz gibi görünür olmak hareketin başladığına işarettir.

nice onurlu yürüyüşlere...

010707

Koca izmir

beş yılda ne kadar değişmiş ne kadar güzelleşmiş be izmir.

çarpraz ateş arasında medeniyet sergisi tıpkı; iç göçlerle kalabalıklaşmasına rağmen yoğunluğu sindirmiş bir edası var gibi...

sanki insanlarla ve insanlardan yaşayan bir doğası var bu ege incisinin...

tentelenmiş kemeraltı, restore edilmiş balık hali (pier), yeşermiş kordon boyu, bir uçtan bir uca gerdanlık gibi şehri saran otoyolu, ekonomik imkansızlık haline inanmamı güçleştiren çok katlı, çok amaçlı ve bir o kadar da cafcaflı alış-veriş merkezleri, yoğunlaştırılmış deniz seferleri, yeniden keşfedilmiş smyrna tepesi, gecekondu insanlarına sunulan toki’li toki’siz yeni yerleşim alanları, simitçileri, kahvecileri, sucuları, buzlu badem ve midyecileri, gece kokereç ve boyoz sefaları, urfa-manisa kebapçıları, adını duyduğum ama yerlerini bilmediğim yeni dolmuş güzergahlarıyla yenilenmiş, irilenmiş kocaman buldum izmirim’i.

sezen aksu

yıllar sonra izmire gidilir de sezen aksu’suz olur mu, olmazdı tabi ve olmadı da... ard arda -gözüme sokarcasına konserler veriyordu kadın, kayıtsız kalmadım ve bernuş’un izmir’e indiği günün akşamı, hoop çeşme açıkhava tiyatrosu ve sezen aksu...

yeni şarkılarının görücüye çıktığı konser –ki izmir yanıyor pek bir dokundu böğrüme- içimi acıttı... kulağımda bir yorgunluk ve yıpranmışlık, karşımda gençliğimin, eskilerin kadını bakıştık, dinleştik, buluştuk; bu pir yıllara rağmen sezmeye ve su, kuraklığa rağmen akmaya devam ediyor ne mutlu...

060707

kuşadası milli park

sezen “izmir yanıyor” dedi ya ertesi gün kızlar ağası hanı müdavimleriyle düzenlenen dolmuş kuşadası-milli park pikniğinde güneşin batışına iştirak eden karşı kıyı orman yangınına tanık olduk. çeşme kıyıları ya maden arayıcılarının ya da inşaat sektörü vurguncularının veya, piknik sonrası geride bırakılmış cam kırıklarının hatta şuursuzca fırlatılan sönmemiş sigara izmaritlerinin neden olduğu yangını seyrederken hayat damarlarımdan biri daha tıkanmış gibi oldum. kalakaldım, muhtaç olduğum kudretin nereden geleceğini bilemeden...

070707

Ankara

sırt çantalar toparlandı ve yıllardır planladığımız türkiye turu ilk durak baş ve betonkent ankara’yla başladı.

anıtkabiri ilk ziyaretim., insana kendisini aciz ve küçük hissettiren bu koca abidevi yapılar beni hep etkilemiştir zaten.

mimari olarak ihtişam ve görkemine diyecek yok, tavan ve sütun bezemeleri anadolu medeniyetlerinin sembolik yansımaları diye özetlenebilir. altın sarısı fon üstüne el dokuması halı ve kilimlerden tanıdığımız motifler otantizmin dibine vurmuş yani... silahlı kuvvetlerin açmış olduğu kurtuluş savaşı müzesi içimde yatan milli hassasiyetimin kafasına bir yumruk daha indirmeme neden oldu. kahramanlık masalını mitleştirmek adına oldukça bir debelenilmiş. “allah, allah” nidaları eşliğinde düşmanları denize döküşümüzden başlayıp çanakkale’nin bucaklarında helak edilmiş ilahi mehmetciklerimizin canhıraş haykırışlarına kadar her detayın canlandırıldığı uzun bir militer koridor...

salt bir hilal uğruna batan parlak güneşler bu günün mantığıyla daha hümanist yorumlanabilecek iken karşılıklı kıyımdan bir ülkü yaratılmasına çalışılması içimi titretti.

-ki tek kurtulan türkiye cumhuriyeti mi bu alemde? tarih, kurtarılmış vatanlarla dolu...

120707

Samsun

karadeniz turuna samsun’dan başladık, malum karadenizin başkenti.

atatürk samsuna çıkmamış olsaydı bu şehir nesiyle anılırdı? diye sormuştu dostum çelikkayalar’ın murat’ı cevap veremedim. bölgeye özgü sülün kolonileri yerine kurtuluş savaşını başlatmak üzere atatürk’ün şehre geldiği bandırma vapuru ile övünmekte haklı sanırım şehir, simge olabilecek tek alternatif sülün hayvanının şehrin simgesi yapılma girişiminde başarılı olmayan belediye başkanına hak vermek gerek, ata türk nere sülün kim....

120707

Çarşamba

insanın ilk aşkını yıllar sonra bıraktığından ve anımsadığından bambaşka yerde, bambaşka algıda bulmak insanın değişkenliğinin en bariz göstergesidir sanırım. hepimizin mutlaka başına gelmiştir; gözlerine bakınca geçen zamanının izlerine benzer bir havadan-sudan pırıltı... önerilir; maziye bir bakıverin, göreceksiniz neler neler bırakmış...

150707

Ordu

ne yalan söyleyeyim, karadeniz kııyısı boyunca yapılacak otoyola karşı çıktığımız yıllar, kıyı şeridinin bu kadar seyredeğer olacağını tahmin etmemiştim.

Giresun

kıyı boyunca seyrederken yeşilin tonları artmaya başladı.

Trabzon

toprak yeşilinden çay yeşiline her tonun içiçe geçmişliği gözümü, aralarda sıkışmış tek tük kalmış eski pontus-rum evlerinin görüntüsü gönlümü rahatlattı.

Rize

bu yörenin engebeli yaşamı, erkeklerin baldırlarına, kadınların sırtlarına vurmuş gibiydi sanki; sürekli yokuş inip çıkmaktan baldırlar kalınlaşmış-kaslanmış, çay sepeti taşımaktan, ardarda çocuk doğurmaktan sırtlar bükülmüş-kaburlaşmış...

Pazar

bir alem bu yörenin insanı...

kime ne sorduysak hiçbir türlü net cevap alamadık yani bir şekilde konuştuk ama nasıl anlaştık bilmiyorum. ben ayder yaylası’na çıkan dolmuşların yerini sordum mesela, cevap olarak çantalarımızı bırakabileceğimizi, bütün turistlerin bizim durduğumuz köşede beklediklerini ve çantalarını hep kendilerine emanet ettiklerini söyledi gençten bir kıymalı (karadeniz pidesi) fırını elemanı... birkaç kişiye sorduktan sonra yanlış yerde beklediğimizi anladık. bu arada seçim münasebetiyle tanık olduğumuz mhp mitinginde de buraların kültürüne dair kısadan bilgi de edinmiş olduk doğrusu; at, silah, avrat cinsinden ince bir malumat...

Ayder

yayla çarpması diye bir terim vardır ya, çok yerinde bir tabir.

bir fıçı şarabı susuz, katıksız diplemenin ertesi gününe uyanmış gibi oldum ayder’e vardığımızda... bu ne baş ağrısı, ne kendinde olamamaktır bilmiyorum artık; yediğim muhlamanın tadına varamadım desem yeridir. kendimizi pansiyona atar atmaz ilk iş kafaları vurup yatmak oldu. sanırım bütün günün yorgunluğuna kısa süreden çıkılan 1350 m. Eklenince yamulduk. Bayıcı sıcaklardan sonra yaylanın serin havası iyi geldi gelmesine ama yağmura da hiç gerek yoktu hani...

160707

Borçka

bir gecelik kısa konaklamadan sonra kendimizi 0 rakıma attık da rahatladık...

damağımızda 13 saatlik deliksiz ayder uykusunun tadı yıllar öncesi tekrar gelmek üzere ayrıldığım boçka’ya hareket ettik -ki vardığımızda bir hayal kırıklığıyla karşılamayı hiç planlamıyordum. yemyeşil, şipşirin hatırladığım borçka kasabası gıpgri ve kupkuru karşıladı bizi...

mütevaziliğinden sıyrılmış, yapılanmış da yapılanmış. anayol kenarı bank üzeri öğle uykusunun ardından bir türlü dolmak bilmeyen bir dolmuşla yoldan ördek toplaya toplaya artvin’e tırmandık. (bu arada domuş dolana kadar gezilesi mıuhtemel mekanlardan bahseden insanlarla mı tanışmadık, çam sakızı pazarlamaya kalkan yerlilere bu ürün ile ilgilenmediğimizi mi anlatmadık, kötü huylu artvinli’ler yüzünden adı kötüye çıkan masum borçkalı’lar konusunda mı aydınlatılmadık, polisin aradığı kişiler hakkında bilgiler mi edinmedik, bineceğimiz dolmuşun şoförleri mi bir kaç kez değişmedi...)

Artvin

altı yıl dile kolay, kalmıyor hiçbirşey bırakıldığı gibi...

„kaçkar eteklerine dizlerini dayamış bu dağ şehri de bu kadar gelişir mi?” dememek lazım aslında... ilk ziyaretimde uçurum diplerinden son sürat öle-dirile geldiğim yollardan bir rehavetle tırmandı dolmuşumuz bu kez. hatırımdaki uçurum göle, dibindeki patika, dağları yara yara sürünen otoyola dönüşmüş. kulağımız sibel can’da güle oynaya artvin...

mest oldu hayatımın arkadaşı bernuş bu şehre, hazır ağzı açık dağ bülbülüyken kendileri bir yedi kilometre daha yükselip kafkasör yaylasında konakladık.

turizme uyanmış artvin halkın yatırımın alasına doğru bir kayma içerisinde, evcek hatta mahallecek yayla evlerinde –evi olmayan çadır deliğinde- konaklanan festivali bol karadeniz’de sanırım boğa güreşleri arenası olan tek yayla kafkasör.

ispanya’dan tanıdığımızın matadorlu güreşlerin aksine kafkasör’de güreşçilerin ikisi de deneyimli boğa ve rakiplerden biri ölene dek değil küsüp arenayı terk edene dek devam ediyor. boğasız, güreşsiz arenası ve ibranice konuşan konuklu dağ evlerinde, kara lahana sarması, kuymak ve yoğurtlu börek-süpsi sonrasında dinlendirici bir uyku çektik.

insanlar coğrafyalarına göre şekilleniyorlar, isviçre alplerinde ne gördüyse gözüm, ne duyduysa kulağım ve ne tatdıysa damağım bu yaylalar ve kıyılar da bana tıpkı onları hissettirdi, hadi kim kimden çalmışcılık oynayalım; şöyle “aslında avrupalılar anadolu üzerinden geçmişlerdir”le başlayan cinsinden...

170707

Şavşat

“uzun, ince bir yoldayım,

gidiyorum büklüm büklüm

bilmiyorum ne haldeyim

korkuyorum süklüm püklüm...”

sağolasıca bir dost bizi artvin’den şavşat’a geçirdi. o keskin virajlı yollardan, tepelerden, dağlardan, vadilerden ve yamaçlardan ralf schumacher edasıyla bir yol alışımız vardı ki gözlere ilham doğayla bile doyasıya ilgilenemedim, ta ki fakir baykurt’un kitaplarında övmekle bitiremediği efkar tepesine varana kadar...

bir tepe ki ayaklarımızın altında uzanan memleket toprağını seyrederken herşeyi ben yarattım hissine kapılmak için bir demlik taze demlenmiş çay bile yetiyor...

Ardahan

20 kişilik minibüsle, keçi yolundan ardahan’a tırmanıyoruz.ilkokul manilerinden duyduğumuz ardahan’a varmanın bedeli bir süre sonra ağaçların bile yetişmediği dağlara tırmanmakmış meğer...

kervanın geçemeyeceği hatta kartal harici kuşların bile uçmadığı çorak dağların tepeciklerini döndüğümüzde, derilmiş çatılmış yerden bitme evlerde yaşayan insanlarla karşılaşınca şaşırmadık dersek yalan olur. merkeze geldiğimizde yöre belediyesinin davetlisi olarak bir gösteri yapmak üzere ardahan fuarına gelmiş ankara’lı küçük bir dans grubuyla karşılaştık. yerli olmadıklarını anlamamız için kıvırcık saçlısının söylediği ‘abi, nereye geldik biz ya...’ ünlemini duymamız yetti, içimden onu onayladım, nereye gelmiştik biz yahu?

otogarımsı alanın yerini sormak için ardahanlı`larla konuştuğumuzda kendimi buraların yabanisi gibi hissettim. bir cevaba ihtiyacımız varken üzerimize yürüyen onlarca ardahanlı’nın sorularıyla karşılaştık, nereden geliyorduk, nereye gidiyorduk, neden buradaydık, başka gidecek yer yok muydu... zar zor bulduğumuz otogarın tuvaletine inerken sanki yerkürenin mağmasına ateş almaya indiğimizi sandık, karanlık bir yeraltı helası ve olabildiğince ürkünç bu manzaraya 50 kuruş ödemek de cabası...

kars

orhan pamuk’tan tanıdığımız (‘kar’ romanını ben türkçe bernhard da almanca okumuştuk geçen yaz) kars şehrine indiğimizde, bir önceki uğrak yerinin şokundan kurtulamadığımızdan şehri eni-konu gezmek yerine, abartısız bir tabirle terkedilmiş hissini uyandıran otobüs garajında, hava kararmadan ığdır’a hareket etmek üzere otobüsümüzün hareket saatini beklemeyi uygun bulduk. şehre gitmek ve geri dönmek için gerekli ulaşım araçlarının bu şehirde mahsur kalmamıza çok elverişli olduğu kanısından terminalden ayrılmamak çok yerinde bir karardı. ani harabeleri de eksik kaldı...

Iğdır

ığdır yönüne hareket eden sayın yolcular arasında yörenin yerlisi bir gençten edindiğimiz bilgiye göre kars ve çevresi elverişsiz ekonomik koşullar nedeniyle neredeyse terkedilmiş. sadece emeklilik çağı insanların yaşadıkları çorak bir köy havasına bürünmüş –yol boyunca gördüklerimiz de bu yorumu destekler nitelikteydi.

doğa örtüsünün bu denli hızlı değişim göstermesi heyecanlandırıcı...

bir anda karpostallar ve belgesellerden tanıdığımız moğolistan bitki örtüsüne bürünmüştü ortalık... otlaklarda otlayan koyunlar, meralarda semiren atlar, köy demeye dilimin varmadığı yerleşim birimleri ‘al sana moğalistan’ etkisi yarattı.

ardahan-ığdır karayolu hevesle önerdiğim bir güzergah, ermenistan kıyısınca ilerleyen yolun bazı bölgelerinde erivan’ın mütevazi görüntüsü pek bir davetkardı... bir yanda iki ülkeyi birbirinden ayıran, akmakla kurumak arasında kararsız ırmak ve yer yer sınır gözetleme kuleleri diğer yanda ufuk çizgisine paralel ağrı dağının ihtişamı ve jandarma-askeriye kontrol kulübeleri maceraya davetiye çıkarır gibiydiler.

en etkileyicisi de adını hatılamadığım sınır köyü... ırmağın inceldiği bir bölgede kurulu bu köy, bu yan türkiye öte yan ermenistan, herşeye rağmen yaşamına devam ediyor.

otobüste sohbetlendiğimiz genç arkadaş bu köyün delikanlısı, düğün, cenaze, sünnet ve mübarek günlerde halkın katı sınır ayrımına rağmen nasıl hala bir aradalıklarını koruduklarını anlattı.

kendisinin birçok arkadaşı karşı yakada yaşıyormuş mesela, sınır suyunun belli bölgelerindeki asma köprüler aracılığıyla biraraya gelip iki dilli oyunlar oynayarak büyümüş. buna rağmen bize ığdır merkezindeki ermeni zulümünü anlatan müzeyi gezmemizi de önerdi, ermenistan sınırına yönelmiş dev bir kılıç anıtı sayesinde müzenin yerini kolayca bulabilecekmişiz.

ığdır’a vardığımızda yorgunduk, siyasi parti adaylarının gövde gösterileri arasında şehir merkezini gezdik, kılıca rastlamadık, müzeye gitmek yerine yattık, ertesi gün doğu beyazıt’a yollanacaktık.

180707

Dogu Beyazıt

hani, namına kanıp klimalı bir otobüsle gitmek istediğimiz doğu beyazıt istikametine giden dolmuşları bulmamız pek zor olmadı. henüz dolmamış olduğundan dolana kadar bekledik –allahtan saatle planlamamıştık geziyi yani tatildeydik...

bir saatten az sürecek yolculuk tuhaf başladı.

on kilometrede bir kontrol noktasına rastladık, arandık... alman nüfuslarımıza ilaveten önce pasaport görmek istediler sonra vazgeçtiler, neye dikkat ettiklerini ve kıstaslarının ne olduğunu algılayamadık ve kulak da asmadık. arkamızda oturan iran uyruklu gençlere yoğunlaşmıştı önce askeriye, sonra da kürtçe konuşan iki gence taktılar, bavulları açıldı, arandı. birşey bulamamanın verdiği buruklukla „devam” çektiler...

hayatımın unutulmayacak yolculuklarından biriydi. trafik kazaları haberlerinde uyuyan şoförlerden bahsedilirken nasıl olur da böyle bir fenomenin gerçek olabileceğini düşünürdüm, başımıza geldi.

60’lı yaşlarını yeni aşmış cinsinden acar şoförümüz öğle uykusu eşliğinde kullanıyodu dolmuşu. inanması güç olduğundan direksiyon başında uyukluyor ihtimalimnden çok gözlerini kısarak yola bakıyor şeklinde algılamıştık başlarda ta ki karşı şeritten gelen kamyoneti farketmeden şerit değiştirişine kadar. dolmuştan bir güruh haykırışı yükselince hemen direksiyon olması gereken şeride kırıldı, gözler ovuşturuldu. ilk beş dakika ayılıp kendine geldiğini düşünürken yine karşı şeride kayma başlayınca dolmuş ekibi tekrar bir çığlıklamayla kükredi. önümüzde oturan yaşlıca bir kadının bozuk, yarım türkçesiyle bize dönüp kaderden kaçılamayacağını vurgulaması beni iyice çileden çıkarttı. iki kalp krizine ramak kala kendimizi doğu beyazıt’a attık. asabım bozuk bir halde dolmuştan uzaklaşırken yarı arapça, yarı kürkçe ve araya serpiştirilmiş bir kaç kelime türkçeyle van yönüne giden otobüslerin yerini soran iran asıllı kardeşleri duymamazlıktan gelerek kendimi rahatlattım.

üç saat sonra diyarbakır’a hareket edecek bir otobüs bulup, sırt çantalarımızı yazıhaneye bıraktıktan sonra ishak paşa sarayı`nın bulunduğu tepeye yöneldiğimizde hala daha sakinleşmiş sayılmazdım.

her köşe başında jandarma, vızır vızır turlayan zırhlı polis araçları gerginliğime gerginlik kattı. ishak paşa sarayı`nın kapısından kabul avlusuna girdiğimizde uyuklayan şoföre rağmen yaşıyor olduğumuzun farkına vardım.

kızının bir çobana aşık olup ağrı dağına kaçmasından ötürü ağrı dağına kinlenen ve sarayını dağın görünmeyeceği bir konuma inşa edilmesini isteyen ishak paşa`nın, her penceresinden tarihi ipek yolu gözlenen sarayını gezerken bu mabedin hala daha ayakta olmasından ve benim de koridorlarında geziyor olmamdan ötürü kendimi şanslı hissettim.

beni en çok etkileyen 1300’lü yıllarda saray için tasarlanmış kalorifer sistemi oldu. her salona, odaya ısı götürebilmeyi başarmış zamanın insanı, saygı duyarım...

diyarbakır otobüsümüzü kaçırmamak için 2 lira vererek çıktığımız saray tepesinden 15 lira verip taksiyle inmemize gocunacak zaman kalmamıştı bile yola devam ettiğimizde. otobüs hareket ettiğinde elimdeki günlük gazeteden bir gün önce bağımsız aday destekçileri ile milliyetçi hareket partisi fanatikleri arasında yaşanan taşlı sopalı sokak harbinden haberdar olunca beni geren abartılı güvenlik önlemlerinin nedenini idrak ettim. eti burçağımı fındık aromalı nescafeme katık ederken klimanın derecesini biraz yükselttim.

Batman

van yönüne hiçbir otobüsün olmayışından ötürü yollandığımız diyarbakır istikametine giderken van gölü kıyısından tatvan’a uğrayışımız pek methini duyduğumuz anadolu’nun en büyük gölüne tanık olma imkanı vermişti bize. hani göl olduğunu bilmesem deniz olduğuna inanacağım enginlikteydi köpüklü van gölü.

bitlis’ten geçerken de sadece dört minare sayabildim, beşincisini göremeden bitti şehir.

bir dağdan inip diğer dağa tırmanarak devam eden yolda pilimiz tükenmeye başladı, sabahtan beri süren gerilimli yolculuk sonrası başımızı bir an önce bir yastığa koymayı düşlerken hemen arkamızda diyarbakır yerlisi iki gençle sohbete başladık. hayallerime girecek güzellikte sürmeli gözlere sahip kürt delikanlısı yazları ege yöresinde inşaatlarda çalışıp kışları kazandığı cep harçlığıyla kılpayı liseyi bitirdiğinden fakat üniversiteye gidemeyeceğinden, burs başvurularında kendisine kolaylık sağlayacak ahbab aradığından kısacası çifte standarttan bahsediyordu ki radyo haberlerinden diyarbakır’daki sokak çatışmalarını duyduk. yine zıt fikirler birbirine girmişti.

batman’a 30 kilometre kala kararımızı değiştirip haritamızda hasankeyf’e daha yakın görünen batman’da konaklamaya karar verdik.

bizimle birlikte otobüsten inen sivil yüzbaşı diyarbakır’a gitmemekte isabetli bir karar verdiğimizi söyleyerek bizi tanıdığı bir taksi ile bildiği bir otele götürmek üzere yanına aldı. yolda da halkla pek temasa geçmememiz konusunda yersiz öğütlerde bulundu ona göre otobüste sohbet ettiğimiz delikanlı da pek tekin değildi ve polis-jandarma hariç kimseye güvenmemeliydik bu kürdi bölgede. taksiden indiğimizde payımıza düşeni ödemek istedik. şehri turlamışcasına fazla 20 lira talep eden tanıdık taksi şoförü bize güven kelimesinin altında yatan ironiyi göstermiş oldu.

190707

Hasankeyf

bütün gece batman’ın köşe bucağında kutlanan düğün merasimlerinden kalma zılgıt sesleriyle daldığımız uykudan dinlenmiş uyanmayı ümid ederken gece yarısı aniden peydah olan müzmim kaşıntılarımdan kurtulmak için kahvaltı ertesi hemen eczaneye gittim. eczacı kaşıntı izlerimi ve kabartılarımı görür görmez yakınlarda beni korkutan ya da stres yapan birşey yaşayıp yaşamadığımı sordu, birgün önceki uyuklayan şoför hikayeme değindim, tebessümle karışık bir merhem verdi. hayatımda ilk defa kurdeşen dökmüş olmasın sevinciyle eczaneden ayrıldım. hasankeyf’ e giden araçların yine dolmuşlar olduğunu gördüğümde kendimi küçük bir tiksintiyle şoföre bakarken ve kendisinin geceki düğün sahiplerinden biri olmaması için dua ederken buldum. –hani halay çekmekten uyumaya vakit bulamamış olması ihtimaline karşı...

Midyat

otobüs terminalinden şehre bakınca insanın hangi ülkenin hangi beldesinde olduğunu kestirmesi biraz güç; sarı-toprak evlerin arasında yükselen minarelerin tepelerindeki haçlar, oryantal bir süryani şehrinin suya düşmüş aksi gibiydiler...

Mardin

bu kaf dağı ardı masal şehrini, kurak yaz ayının ortasında sağnak yağışla tavaf etmek herkese nasip olmuyor sanırım.

bu kadar çok ziyaret edilip de bir o kadar az konaklama imkanı olan mardin’de, esmer tene yeşil sürmeli göz, süryani-kürt-arap-türk ve şahmeran imajlarının dışında tarihin üstüne derilip çatılmış, el yordamı kentleşme akılda kalıyor hemen. bir iki yaşlanmış cami-kilise gezip daracık sapa yollarında turlayıp, eski ve yeni iki şehrin yükseldiği bu dünya mirası şehrinden bir an önce aslına uygun restore edilip kurtarılması ve gelecekte uzun süreli konaklayabilmek ümidiyle ayrıldık.

200707

Urfa

yani şimdi ibrahim peygamber gerçekten kızıl deniz dolaylarında değil de bu şehirde mi yaşamış? zamanın firavunu nemrut, ibrahim’i yakabilmek için gölün bulunduğu bu alanı mı seçmiş gerçekten? cinler ve gene ırkının ahlaksız üyeleri, firavunun ibrahim’i yakmak üzere hazırladığı planı engellemek için toplanmış melekleri kovmak üzere çiftleşmişler mi sahiden ve bu çiftleşmelerle üreyen çocuklar yersiz yurtsuz dolaşan çingeneler mi olmuşlar?

aynı gün meleklerden kurtulunca da topladıkları odunları gariban eşeklerle taşıyıp bu hayvanların da lanetlenmesine mi neden olmuşlar -ki ömürleri boyunca kendilerine biçilen vazife taşımacılık kalmış? bu günah odunlarıyla yakılan mancınık dibi ateşinin alevleri h2o’ya ve odunlar da tatlı su balığına mı dönüşmüş harbiden? urfa’nın şanının buradan gelmediğini bilmeme rağmen her balıklı göl ziyaretimde bir kez daha kafamdan geçen sorular oldu bunlar...

yeni bir mozaik kalıntısı bulnduğundan balıklı göle rakip gelecek bizanz öncesi açıkhava mozaik müzesi kazıları arasında gezinirken, kah anadolu, kah mezopotamya havası soluyor insan, künefe ve isot kokulu bu şehirde...

Aksaray

günün birinde yolumun buraya da düşeceği aklımın ucundan geçmezdi...

kapadokya’sız anadolu olmaz fikrinin peşine takılıp geldik buralara, ıhlara vadisini es geçtik, nevşehir’e geçmeden mola alalım dedik.

aile işletmesi mütevazi bir pansiyonda geceleyip devam ettik yola, şehir turunda da bir kaç kakmalı, oymalı cami hariç ilginç birşey bulamadık yani...

210707

Nevsehir

türkiye seçiyor, biz geziyoruz.

büyük bir sessizlik hakim havaya, seçen insanın üzerine çöken tuhaf, önemli olmanın, ciddiye alınmanın verdiği kekeremsi vatandaşlık havası... şehri görevinden dönen insanlar arasında turladım; virane kalesine çıktım, indim.. merkezde turladım, müsterih yüzler, gergin bekleyiş ve kalabalık sandık başları...

Ürgüp

öğle sıcağını atlatıp, yola çıktık. büyülenmeye hazır bakınıyorum...

çocukluğumdan beri duyduğum, cam ekranlarda izlediğim peri bacalarına geldim nihayet, ömrüm buna da yetti. ama asıl odaklandıkları alan göreme miydi, ürgüp mü emin olmadığımdan önce folklörünü tanıdığım, kıvır kıvır halkımın oyunlarından bildiğimi sandığım bu kasabaya indik (ürgüp’le üsküp’ü karıştırdığımı da yol esnasında farkettim).

sarı taşlardan restore edilmiş denizi olmayan sahil kasabası edasındaki ürgüp’te oyalanmayarak bacalara devam ettik...

Göreme

burasıydı işte, o siyah-beyaz erovizyon dönemlerindeki türkiye tanıtım filmlerinden

bildiğim bacalar, tepeler bunlardı. etkileyici bir girişimiz vardı kasabaya, sağlı sollu bacalar, oyuklarda barınan hediyelik eşyacılar, turistik mangalcılar, testiciler, kilimciler ve japon turistler arasında seyre doyulmaz bir güzellik. mevlevi sema törenlerinden başlayıp, kapadokya balon turlarına dek uzanan atraksiyon yelpazesinde turizm bombardımanına uğruyor insan. yöre halkı hello’lara alışmış, her objektife gülümsüyorlar, köşe başlarında eskitilmiş pirinç ibrikler tarihi eser fiyatına satılıyor ve tabii ki güneşte soldurulmuş kilimlere de paha biçilemiyor...

dul bir turizm beldesinde sadece doğa ile ilgilendik, bacalar, o eski, yaşayan ve içinde yaşanan oyuklar olarak kalsaymış daha bir cazip olurmuş bu göreme, yani göremeden gitme halinden görselenmiş bir hal kalmış geriye.

220707

Konya

gez dünyayı gör konya’yı demişler, iyi etmişler.

ilk konya’landığım yedi yıl öncesiydi sanırım. otobüs terminalinden 15 dakikalık bir mesafede yatıyordu rumi celaleddin mevlana. bu gittiğimizde şehri turladık dolandık 60 dakikayı buldu merkeze varmamız. ayol, ne çabuk büyüyor bu şehir dediklerimiz; bu kadar binayı, bu kadar yolu kimler nasıl yapıyor aklım ermedi yine, şaştım kaldım...

40 üstü sıcaklıkta ürperdim, içimi serinletiyor mevlana.

cüppesi, neyi, kürkü, sarığı, postu, çarığı, okudukları, yazdıkları, giydikleri, dervişleri, tasavvufi adap aksesuarları derken şemsinden ayrı yatan kabri tek kelimeyle içimi titretti. Sen ey koca adam yıllarca aşkla yan...

neyse artık dinlenmenin zamanı geldi...

Izmir

başarıyla kotarılmış türkiye turunun ardından ağzımıza çalınmış bir parmak balla dödük symirna’ya...

230707

Sonsöz

bu turun farklı duraklarında karşılaştığım sevgili dostlar;

sevgili ersan, çabalarımızın sonuç vermesi ve istanbul’da buluşmamız beni keyiflendirdi,

kadın hilal, görmesek de gitmesek de o köy bizim köyümüzdür, iyi ki iki arada bir derede görüşebildik,

ebrucuğum, bahçeni ve salıncağı hatırlayacağım,

canım ali, insan azıcık değişir yahu, kala mı çekirdek?

harikasın banu, onca koşuşturmanın ve yorgunluğun üstüne geceyarısı, krema dolgulu bir tatlı da hazırladın ya, ellerin dert görmesin,

nehir, verdiğin resitalden herkese bahsediyorum, diğer sahnelerinde de seyircilerin arasında olmak isterim. okulda başarılar, görüldüğü gibi zor değil okumak-yazmak, toplamak-çıkarmak merak etme.

özgür, dünya dönüyor sen ne dersen de, yıllar geçiyor farketmesen de...

sevgili ahmet, sabahın körüne kadar direksiyon salladın ama neticede dış hatlara giden yolu bulduk ya...

tire yakası, yemek bir harikaydı. düriye hanım, sayende kabak çiçeğinden bile dolma yapılabildiğini gördüm.

eh anne gülseren , dillere destan, dertlere derman, yıkılmaz kadın. bernhard’la geçirdiğin bir günle beni, öyle memnun ettin ki...

canım ferdam ve gülşen, eğer ankara’ya yolum düşer de güven park’tan otobüse binip, gökkuşağından balgat istikametine gidersem, „burası yanyana geldiğimiz yer” diyeceğim.

seyhan ve çağatay, gittikçe daha da yakışıyorsunuz birbirinize, kaburga dolmasının sofra dostları, sevgiyle kalın.

samsun’a başka ne sebeple giderdim bilmiyorum çelikkaya’lar olmasa...

muratcığım yastığımıza baş koyuyor ve boyun ağrısız çekmiyorsak, bunda senin de payın var.

twity serpil, “bir çırpıda dünya” hünerine hayran kaldım bir kez daha, hele o boyun etli çorba...

egeciğim, ben şimdiye kadar memory oyununda bu kadar genç olup da bu denli başarılı başka delikanlı görmedim, umarım o küçücük resimlerin orjinallerini gezecek zamanımız olur gelecekte, hayırlı okumalar...

bazı insanlar unutulmamak için, bazıları hatırlanmak içindir, geri kalanıyla da bizim işimiz olmaz. iyi ki samsun ihl’de tanışmışız be üyezir, seni oldukça ergen görmek iyi geldi...

ergün; akrep sokmuş insanların kurtarıcısı, mahcup ettin bizi yine. yoğun planında bize de yer verdiğin ve bizi dostun keli abdulkadir’le tanıştırdığın için teşekkürler. üçüncü ayın üçünü bekliyoruz...

ığdır-doğubeyazıt arasında uyuklayarak bana kurdeşen döktüren şoför, hala aklıma gelince nefesim daralıyor, şu kadercilik oynayan yolcuların olmasa görürdün sen gününü de neyse, ölümlü dünya...

doğu beyazıt-batman arasında konuştuğumuz o güzel sürmeli gözlerin sahibine de bir kez daha selam olsun.

taşıdıkları su bidonununu bırakır bırakmaz bize şehri gönüllü gezdiren ve bizimle gezen mardin’den ömer ve faysal, sağolun.

aksaray, tezcanlar otelin sahiplerine de sevgiler, candan bir karşılama ve ağırlamaydı...

canım aytemur anam, hastanden çıktığı gibi bizim için kolları sıvadın, bir yandan ezildim, büzüldüm diğer yandan da onure oldum. oya ve evren sizlere de sevgiler, hayat kucak açmış sizi bekler...

gönül, sen harikasın, enerjin azalmasın!

diğer kanat buyurucu’lar, size berlin’i gezdirmeyi çok istiyorum, emrecan sınav sonrası bizde dinlenecek zaten –umarım-...

görüşmek isteyip görüşemediklerimle de bir dahaki sefere görüşebilmek üzere...

310807

Sevgiler.

domuz eti ibne yapiyor -mus

2007-06-08T05:48:00.000-07:00

Insanoğlu yediğidir, insan ne yiyorsa odur.’

İnsanlığın evririmine en büyük katkıyı düz mantıkla kabul ettiğimiz yaşamı boyunca öğrendikleri, deneyimledikleri değil mantığımızı biraz ters çevirince gördüğümüz ‘gerçekte’ olduğu gibi yedikleri, içtikleri ve bu besinlerin karakteristik özellikleri yapıyormuş meğer.

Ahmediyya adında bir mü’min cemaatin internet erişim sayfasında yazıyor insanoğlunun yediği olduğu, ne yiyorsa odur-muş insan... bu makalenin devamında da asıl dil altı baklası çıkıyor ortaya ki homoseksüellerin homoseksüellikleri yedikleri domuz etinden kaynaklanıyormuş, meğer domuz eti ibne yapıyormuş –zürafa eti de lezbiyen yapıyor ama pek –hatta hiç yenmediğinden lezbiyenleri hiçe saymakda bir sakınca görülmüyor olsa gerek...

İlk insanların yaşamlarını sürdürebilmek için toplamacılığın yanı sıra avcılığın, avlanmanın kaçınılmaz olduğunu biliyoruz ve bu av sahneleri sırasında gösterilen vahşeti rakiplerini sindirmek adına bir taktik olarak algılayabilir ve belki sineye çekebiliriz, hani ilkelliktir olur...

Zamanla bu vahşetin, organizmalara dahil edilen etten kaynaklandığı, et sayesinde bu hayvani güdülerin insanlara transfer olageldiği konuşuldu/konuşuluyor, tartışıldı/tartışılıyor...

Bu teze vejeteryan olmak için en beylik nedenlerden biri gözüyle baksak da aklımızın bir köşesinde yeni acaba’lara pencere açan bir fikir olarak kalıyor. Zaten insanoğlu yerleşik hayata ot yemeyi tercih etmesiyle geçmedi mi, otun da et kadar doyurucu olduğunun farkına varmasıyla hayvanların peşinde koşmayı temel ihtiyaç olmaktan çıkartmadı mı?

Etin yanı sıra otu da masasına koymasıyla bitkilerin toprağa kök salıp bütünleşmeleri gibi bir dinginlik bir yerleşiklik haline bürünmedi mi adem-havva evlatları?

Bütün bu süreç içerisinde yedikleri gibi davrandıklarını varsayalım insanların...

Avrupa da kök salmış bu müslüman camaati özellikle eşcinsellerin, hemcinsleriyle yaşadıkları eşlik durumunun yenilen domuz etinden kaynaklandığı savını ortaya atarak yıllardır tartışılan şu ‘eşcinselliğin kökü ve kaynağı’ konusunda hepimizi bir güzel aydınlatmış oldular. Öyle ya, müslüman toplumlarda eşcinsellikten bahsedilmiyor oluşunun da açıklaması buydu işte; domuz eti yemiyorlar ki eşcinsel olsunlar...

Ayrıca domuzların eşcinsel yönelimleri konusunda bir araştırmaya rastlamadım fakat hayvanlar alemindeki eşcinsel yönelimler konusunda epey gelişen bilim insanları günümüzde sadece papağanlar, güvercinler, penguenler ve yunusların değil binlerce hayvan türünün hemcinsleriyle oynaştığı gerçeğini saptadılar ve saptalamalarına da -tüm saptırmalara rağmen- devam ediyorlar...

Bu varsayımla gündelik yahatta karşılaştığımız hatta birlikte yaşadığımız insanların davranışları ve tavırlarından yola çıkarak nasıl beslendiklerini ve ne yediklerini öğrenmek zor olmasa gerek.

Mesela; ‘körü körüne inatçı’ tavırlı kişilerin keçi mamülleriyle beslendiklerini, keçi peynirini sıklıkla tükettiklerini söylemek hiç de yanlış olmaz (tabi gizli saklı eşek eti sucuk-döner yenmiyorsa)...

Düşüncesiz tavırlarıyla bilinen, rehbersiz, güdümsüz hareket edemeyen ve zekasını kullanmak yerine sadece emir-komuta zinciri doğrultusunda hayatını şekillendiren kişilerinse daha hayattayken kanı akıtılarak, hunharca gırtlaklanan -pardon müslüman kaidelerine göre kesilmiş koyun etiyle beslendikleri konusunda şüphe etmemek gerekir.

Bir de dana, manda, sığır, camış, öküz, boğa gibi büyükbaş hayvan etini tercih edenler var, yaşamları boyunca otlanmak, yangelip yatmak, varolan güdüleriyle hareket edip kıllı delik peşinde koşan, düşünme yeteneklerini sadece kıçına yapışan sinekleri kovmak için bir kuyruk sallayıverme bazında geliştirmiş ama olmayan kuyruğundan bihaber insanlarla aynı otobüslere biniyoruz.

Kedi-Köpek eti yemediğimize rağmen rağmen tekir, sarman ya da boz bir kurt sürüsüyle birlikte yaşadığımız hissini hepimiz tanıyoruzdur.

Tatlı yiyip tatlı konuşmak olduğu gibi kokareç yiyerek bok gibi bir hayat sürmek de söz konusu...

Domuz yemeyenlerin ve dolayısıyla da homoseksüel olmayan heteroseksüel kesimin içerisinde hafızaları çok zayıf; saniyeler sonra hayatının anlam ve önemini unutuverme eğiliminde, şuursuz; yıllardır bir 5 litre suyun içerisinde maraton halinde ve habire az önce keşfettiğinin tekrar keşfi peşinde olan balık yiyiciler ve kanatları olup da uçamayan, hatta bunun farkında bile olmayan, dişisinin hayatını yumurtalarını kireçle kaplamakla erkeğininse güneş doğsa da ötsem, tavuk gelse de düzsem, yem atılsa da yemlensem tasasında ibiğini salladığı tavuk ve horoz yiyiciler de var. Tamam, yumurtalarını kireçle kaplamak da bir maharet kabul ediyorum da bu hüneri geliştirene kadar kanatlarını kullanmayı deneselerdi eminim şimdi daha değerli ve hatırı sayılır bir prestije sahip olurlardı.

Hayvanat listesi uzuyor da uzuyor...

Bu hayvanların hangi özellikleriyle donanmıştır bir domuz yemeyen organizma harbiden merak ediyorum.

Yaşadıklarından birşey öğrenemeyen, anlık hafızalı, kendine güvensiz, korkak, birey olarak var olamayan ve hatta bunu düşünme ihtiyacı bile duymayan, neler yapabileceğiyle ilgilenmeyip yapabildiklerini maharet sayarak orayı burayı gagalayan, hazla ilgilenmeyip sadece üreme endeksli yaşayan yani tercihen değil haliyle üreyen, komutsuz hareket edemeyen ve örneği olmadan aslının idrakine varamayan, güdülme ihtiyacıyla yanıp kavrulan, kendine yiyecek veren elin karşısında sadece anlık ihtiyacını karşıladığından ötürü saatlerce kuyruk sallamaktan gocunmayan, nefes alan ve nefes veren ama düşünmeyen bir şahsın domuzdan öğrenmesi gereken neler vardır bilmiyorum ve bu konuya da girmiyorum. Domuz yiyen bir ibne olarak absürdlükten çıkıp saçmalığa dönüşesim yok, Müslüman mahallesinde salyangoz, Hrıstiyan mahallesinde aşurenin satıldığı günümüzde bu haksız rekabete hiç mi hiç gerek yok.

Velhasılı kelam, ne yiyorsa odur insan!

080607

subat - mart 07

2007-04-01T05:58:00.000-07:00

selam,

uzun zaman oldu yeni birsey yazmayali...
bu demek degil ki olmadi yeni birseyler;
. yeni bir oyununda oynuyorum. aziz nesin"in "tek yol" romanindan osman özkan tarafindan uyarlanmis oyununda farkli karakterleri canlandiriyorum. oyun elestirilerinden biri "ben seni jön sanirdim ama karakter oyuncusuymussun da...", "gözlerini fazla boyamissin, pek dikkat cekiyor.", "yüzün pek güzel görünüyor asagidan... üstelik kadin olsaymissin tesettür sana pek yakisacakmis...", "kimi cok yüksek, kimi de alcak oynuyor, sende bir orta kivam gördüm", "pek bagiriyorsunuz ve seyirciyi rahatsiz edebilir..."

. gladt`deki yeni isimle birlikte büro yasamina da adim atmis oldum. tanrim, ne karmasik bir ismis... hele bu sorumlulugu üstlenmek ve yönetici etiketiyle koordinasyonu saglamak öyle duyuldugu kadar da eglenceli gelmiyor kulaga... yani idealist ve bir miktar mükemmelliyetci yapima hafiften ters gibi... yine de sevmeye calisiyorum -kendime fazla stres yapmakla birlikte...
. 23 mart itibariyle t.c. vatandasligindan ayrilip federal alman vatandasligina transfer oldum. böylelikle aidiyetim konusunda varolan bürokratik acik da kapanmis oldu - en azindan ben elimden geleni yaptim...

. bes yillik aradan sonra ilk türkiye plani yapildi.
evet, 29 haziran sabaha karsi izmirdeyim ve 4 agustosùn ilk saatlerinde berlin`e dönecegim.
kisadan bir tur düsünüyoruz bernhard`la birlikte.
samsun, mardin, urfa, eskisehir ve ankara güzergahlarimizdan bazilari... bakalim o zamana kadar haat neler gösterecek.

. kendime ayirdigim zaman iyice daraldi calisma hayati ile birlikte ve ben hala aralara yeni isler sikistirmanin derdindeyim. organizma iflas edene kadar yolu var.

.bahar geldi, nihayet bel üstü beyaz atlet görmelere baslandi .

daha kisasi da olmuyor bu namelerin...

sevgiler

ocak 2007

2007-02-02T07:04:00.000-08:00

evet, hissediyorum, ısınıyoruz.

buzullar eriyor, sular altında kalacağız falan.

kimilerinin paniklemesini anlıyorum anlamasına da hani olaya başka bir açıdan da elbette bakılabilir.

mesela geçenlerde greenpeace dergisinde kutup ayılarının geleceklerinin tehlikede olduğunu okudum, dünyanın en vahşi hayvanı güzelim masum fokları katleder ve üstüne keyifle buzullarda bir o yana bir bu yana kayarken sanırım birgün elbette bu şöhretinin bedelini ödeyeceğini hiç hesaba katmıyordu.

söz konusu tükenmekte olan bir nesle yardım etmekse eğer neden pandalar yok oluyorken kutup ayıları ak pak kürklerinden kıl mı aldırdılar, bu konuda buzulları delip ton balığı peşinde koşmaktan başka birşey yaptılar mı lütfen? deniz aslanlarının, kutup foklarının, gerek katil gerekse maktul, okyanusların son dinazorları balinaların soyları da tükeniyor. insanoğlu sütten çıkmış ak kaşık değil ama fokların tükenen nesillerinde yabani kutup ayısı faktörünü de hatırlatmak isterim.

genel olarak bir kutup sorunu gibi görünen bu soy tükenimi avrupada da gündem konusu. almanya, kısa bir panik devresi yaşandı, öyle ya önceleri misafir işçi kılığında çalışmak üzere gelmiş yabancı erkekler, alman kadınlarını sahipleniyorlardı. sonra yabancı kadınlar, yabancı erkeklere varmaya başladı ve hayat arkadaşlığı yasası sonucu da eşcinsel ve lezbiyenleriyle de alışabiliyorlar. bunun görülebilir sonucu olarak nesil birbirine karışıyor, karmaşık bir nesil türüyor saf nesil tükeniyor yani.

öte yandan alman nüfusu artmıyor. klişe bir beyaz federal alman, çocuk yapmanın masraflı, dolayısıyla da pahalı olduğunu düşünüyor. sen devlet kalk, yeni bir aile destekleme yasası yaparak aileyi desteklemek için kolları sıva ve çocuk sahibi olan annelere, çalıştıkları zaman aldıkları maaşın %60 dolaylarında bir miktarını iki yıl boyunca annelik maaşı olarak ödemeye karar ver. talep doğarsa da aynı uygulamayla erkeklere babalık maaşı ödemeyi taahhüt et. tüm dert, aman nüfusumuz tükenmesin, artalım, çoğalalım. vatandaşlığa geçişleri kolaylaştırarak bir nüfus patlaması da hesaplanıyor ama kağıt üzeri geçilen vatandaşlığın istatistiksel toplam hariç nesle vicdan rahatlatıcı bir yarar sağlamıyor açıkcası.

pararlel olarak almanya, 2007 yılıyla birlikte tarihinin en büyük zammına şahit oldu. konumuzla ilgisine gelince; katma değer vergisinin % 16 dan %19 a yükselivermesiyle şimdi bir de alman orta direk nesli tükenme tehlikesi ile karşı karşıya.

biz kutup ayılarına dönecek olursak; şu coca cola reklamlarında oynayarak şöhret olup, sempatik pelüş ayıcıklar şeklinde dünya oyuncak pazarına girerek kürklerini kalınlaştıran beyaz ayıların tüm bu gidişat karşısında penguen peşinde höngümelerinin dışında başlattıkları bir imza kampanyası mı oldu, rica ederim?

bu hayvanlara taktım nedense, sevimli oldukları kadar da şiddetli dolayısıyla da hiddetli duruşlarıyla kutup ayılarının tarafımdan suçlu bulunmalarının, tanıdığımız, hep bir suçlu bulunca rahatlayan mantığa hiç de ters düşmediğini hatta bu durumun içimi cidden rahatlattığını vurgulamak isterim. bu noktada kutuplardan biraz uzaklaşmak istiyorum, şöyle ki; bir insanın bir başka insan tarafından öldürülmesi insanlığa yapılmış bir haksızlıktır, en genel anlatımla cani ruh kabul edilebilir birşey değildir ve bunun sonucu olarak hiçbir insanoğlu ölümü hakketmezken, en ilkel yöntemle boğazına ip geçirilerek asılan bir ademoğluna tanık olmak asıl tükenmesi gereken insani vahşetin dozunu arttırarak dengeyi bozduğunu gösteriyor.

ta kutuplara kadar gitmeden, penceremizden baktığımız doğanın hırçınlaşması, bahar havasını bir rüzgarla birlikte kışa dönüştürüp iliklerimizdeki virüsleri çok kısa bir zamanda harekete geçirmesi, lapalaşamadan yağan karın patlayan flaş hızında açan güneşle daha zemine düşmeden eritivermesi bir işaret –biraz daha ileri gidersek-bir uyarı olsa gerek.

koca kışı uykuda geçiren sürüngen, sürünmegen hayvanların uykuya dalamayacak denli gerilmeleri, bitkilerin ne zaman çiçeğe durup ne zaman meyve vereceklerini artık kestirememeleri ve insanların kendilerini ifade edebilecek muallakta sallanan dinlerinden başka bir değerlerinin kalmaması dolayısıyla büyümeleri durmuş beyinciklerin inandıklarına inanmayanları imha etmeye girişmesi yerkürenin, bizim küremizin ısınmasının spiritüel bir nedeni ya da sonucu olabilir.

kutup ayılarının yok olmak gibi bir sorunları varsa evrim ne güne duruyor. evrimleşip kendisine yeni bir alan bulabilir kendi önlemlerini bittabi kendileri alabilir.

pandalar beceremediler, onlar hassas hayvanlar, romantik, içli canlılar. üstelik pandalar yıllardır süren bir açlık grevindeler, küskünler, onurlu bir self ötenazi girişimi onlarınki ama o beğenmediğimiz, tiksindiğimiz kalorifer böcekleri evrimleşme konusunda azimli çıktılar. her ortama en hızlı uyabilen hayvanlar bu böcekler, insanoğlunun geliştirdiği yok edici zehirleriyle birlikte, kuytularında, doğayla barışık yaşayabiliyorlar. hem güdüler, dürtüler bu günler için var.

yani biz insanlar da, kutup ayıları ve diğer evrim eşiği hayvanları gibi evrimleşme sancısı çekiyoruz ya da küresel evrimleşme gerçekleştiriyor olabiliriz.

bu süreçte en çok canıma dokunan tüm dünyada çocukların seks güdülerine alet edilerek pornografik ögelere dönüştürülmesi. daha buna üzülemeden elma şekeri çağındaki çocukların öldürme dürtüsü uğruna silahlandırılarak canlı bombalar imal edilmesi geliyor aklıma, sokaklardaki çocuklar da cabası.

kutupayısının pençesinde debelenen ton ve fok balıklarının, penguen yavrularının acizliğinden bahsetmeyi de bırakıyorum bu son paragraftan sonra. kimilerinin paniklemesini anlamıyor değilim hani. buzullar eriyor, sular altında kalacağız falan

evrim son hızıyla devam ediyor ve ben ısındığımı hissediyorum.

120107

İNSANIM VE UTANIYORUM.

BİR İNSAN DÜŞÜNDÜ DİYE,

DÜŞÜNDÜĞÜNÜ GÖRDÜ, GÖRDÜĞÜNÜ SÖYLEDİ

VE SÖYLEDİĞİNE İNANDI DİYE,

İNANDIĞIYLA YAŞADI DİYE

SOKAK ORTASINDA ÖLDÜRÜLÜYOR.

VE BEN, İNSAN OLDUĞUMDAN BİR KEZ DAHA UTANIYORUM.

İNSANLIK SANA BORÇLANDI, ÇOK YAŞA HRANT DİNK

190107

NUROL HRANT VAROL DINK !..

2007-01-23T14:03:00.000-08:00

Ruh halimin güvercin tedirginliği

Başlangıcında, “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla Şişli Cumhuriyet Savcılığı’nca hakkımda başlatılan soruşturmadan tedirginlik duymadım. Bu ilk değildi. Benzer bir davaya zaten Urfa’dan aşinaydım. 2002 yılında Urfa’da gerçekleşen bir konferansta yaptığım konuşmada “Türk olmadığımı... Türkiyeli ve Ermeni olduğumu” söylediğim için “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla üç yıldan beri yargılanıyordum.
Duruşmaların gidişatından dahi habersizdim. Hiç ilgilenmiyordum. Urfa’dan avukat arkadaşlar gıyabımda yürütüyorlardı celseleri. Şişli Savcısı’na gidip ifade verdiğimde de hayli umursamazdım. Sonuçta yazdığıma ve niyetime güveniyordum. Savcı, yazımın sadece birbaşına hiç bir şey anlaşılmayan o cümlesini değil, yazının bütününü değerlendirdiğinde, benim “Türklüğü aşağılamak” gibi bir niyetimin bulunmadığını kolaylıkla anlayacaktı ve bu komedi de bitecekti. Soruşturma sonunda bir dava açılmayacağına kesin gözüyle bakıyordum.

Kendimden emindim
Ama hayret işte! Dava açılmıştı. Yine de iyimserliğimi kaybetmedim. O kadar ki, telefonla canlı olarak bağlandığım bir televizyon programında, beni suçlayan avukat Kerinçsiz’e “Çok heveslenmemesini, bu davadan herhangi bir ceza yemeyeceğimi, eğer ceza alırsam bu ülkeyi terk edeceğimi” dahi dile getirdim. Kendimden emindim, gerçekten yazımda Türklüğü aşağılamak gibi bir niyetim ve kastım -hiç ama hiç- yoktu. Dizi yazılarımın tamamını okuyanlar bunu çok net olarak anlayacaklardı. Nitekim işte, bilirkişi olarak tayin edilen İstanbul Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik heyetin mahkemeye sunmuş olduğu rapor da bunun böyle olduğunu gösteriyordu. Endişelenmem için bir sebep yoktu, davanın şu ya da bu aşamasında muhakkak yanlıştan dönülecekti.

“Ya sabır” çeke çeke...
Ama dönülmedi. Savcı, bilirkişi raporuna rağmen cezalandırılmamı istedi. Ardından da hakim altı ay mahkumiyetime karar verdi. Mahkumiyet haberini ilk duyduğumda, kendimi, dava süresi boyunca beslediğim ümitlerimin acı tazyiki altında buldum. Şaşkındım... Kırgınlığım ve isyanım had safhadaydı. “Bak şu karar bir çıksın, bir beraat edeyim, siz o zaman bu konuştuklarınıza, yazdıklarınıza nasıl pişman olacaksınız” diye dayanmıştım günlerce, aylarca. Davanın her celsesinde “Türkün kanı zehirlidir” dediğim dile getiriliyordu gazete haberlerinde, köşe yazılarında, televizyon programlarında. Her seferinde “Türk düşmanı” olarak biraz daha meşhur ediliyordum. Adliye koridorlarında üzerime saldırıyordu faşistler, ırkçı küfürlerle. Pankartlarla hakaretler yağdırıyorlardı. Yüzlerceyi bulan ve aylardır yağan telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha artıyordu. Tüm bunlara “Ya sabır” çekip, beraat kararını bekleyerek dayanıyordum. Karar açıklandığında nasıl olsa gerçek ortaya çıkacak ve bu insanlar yaptıklarından utanacaklardı.

Tek silahım samimiyetim
Ama işte karar çıkmıştı ve tüm ümitlerim yıkılmıştı. Gayrı, bir insanın olabileceği en sıkıntılı konumdaydım. Hakim “Türk Milleti” adına karar vermişti ve benim “Türklüğü aşağıladığımı” hukuken tescillemişti. Her şeye dayanabilirdim ama buna dayanmam mümkün değildi. Benim anlayışımla, bir insanın birlikte yaşadığı insanları etnik ya da dinsel herhangi bir farklılığı nedeniyle aşağılaması ırkçılıktı ve bunun bağışlanır bir yanı olamazdı. İşte bu ruh haliyle, kapımda hazır bekleyen ve “Daha önce dile getirdiğim gibi ülkeyi terk edip etmeyeceğim”i teyit etmek isteyen basın ve medyadan arkadaşlara şu açıklamada bulundum: “Avukatlarıma danışacağım. Yargıtay’da temyize başvuracağım ve gerekirse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne de gideceğim. Bu süreçlerden herhangi birinden aklanamazsam ülkemi terk edeceğim. Çünkü böylesi bir suçla mahkum olmuş birinin benim kanaatimce aşağıladığı diğer yurttaşlarla birlikte yaşama hakkı yoktur.” Bu sözleri dile getirirken yine her zamanki gibi duygusaldım. Tek silahım samimiyetimdi.

Kara mizah
Ama gelin görün ki beni Türkiye insanının gözünde yalnızlaştırmaya ve açık hedef haline getirmeye çalışan derin güç, bu açıklamama da bir kulp buldu ve bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan hakkımda dava açtı. Üstelik bu açıklamayı tüm basın ve medya vermişti ama onların gözüne batan ille de AGOS’takiydi. AGOS sorumluları ve ben, bu kez de yargıyı etkilemekten yargılanır olduk. “Kara mizah” dedikleri bu olsa gerek. Ben sanığım, bir sanıktan daha fazla kimin yargıyı etkileme hakkı olabilir ki? Ama bakın şu komikliğe ki sanık bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan yargılanıyor.

“Türk Devleti adına”
İtiraf etmeliyim ki Türkiye’deki “Adalet sistemi”ne ve “Hukuk” kavramına olan güvenimi fazlasıyla yitirmiş durumdaydım. Nasıl yitirmeyeyim? Bu savcılar, bu hakimler üniversite okumuş, hukuk fakültelerini bitirmiş insanlar değiller mi? Okuduklarını anlayacak kapasitede olmaları gerekmiyor mu? Ama gelin görün ki, bu ülkenin Yargı’sı bir çok devlet adamının ve siyasetçinin de dile getirmekten çekinmediği gibi bağımsız değil. Yargı yurttaşın haklarını değil, Devlet’i koruyor. Yargı yurttaşın yanında değil, Devlet’in güdümünde. Nitekim şundan bütünüyle emindim ki, hakkımda verilen kararda da her ne kadar “Türk Milleti adına” deniyor olsa da, şu çok açık ki “Türk Milleti adına” değil, “Türk Devleti adına” verilmiş bir karardı bu. Dolayısıyla, avukatlarım Yargıtay’a başvuracaklardı, ama bana haddimi bildirmeye karar vermiş derin güçlerin orada da etkili olmayacaklarının garantisi neydi? Hem sonra zaten, Yargıtay’dan hep doğru kararlar mı çıkıyordu? Azınlık Vakıfları’nın mülklerini elllerinden alan haksız kararlara aynı Yargıtay imza atmamış mıydı?

Başsavcının çabasına rağmen
Nitekim işte başvuruda bulunduk da ne oldu? Yargıtay Başsavcısı tıpkı bilirkişi raporunda olduğu gibi suç unsuru bulunmadığını belirtti ve beraatimi istedi ama Yargıtay yine de beni suçlu buldu. Ben yazdığımdan ne kadar eminsem Yargıtay Başsavcısı da o kadar okuyup anladığından emindi ki, karara da itiraz etti ve davayı Genel Kurul’a taşıdı. Ama, ne diyeyim ki, bana haddimi bildirmeye soyunmuş olan ve muhtemelen de davamın her kademesinde bilemeyeceğim yöntemlerle varlığını hissettiren o büyük güç, işte yine perde arkasındaydı. Nitekim Genel Kurul’da da oy çokluğuyla benim Türklüğü aşağıladığım ilan edildi.

Güvercin gibi
Şu çok açık ki, beni yalnızlaştırmak, zayıf ve savunmasız kılmak için çaba gösterenler, kendilerince muradlarına erdiler. Daha şimdiden, topluma akıttıkları kirli ve yanlış bilginin tesiriyle Hrant Dink’i artık “Türklüğü aşağılayan” biri olarak gören ve sayısı hiç de az olmayan önemli bir kesim oluşturdular. Bilgisayarımın güncesi ve hafızası bu kesimdeki yurttaşlar tarafından gönderilen öfke ve tehdit dolu satırlarla yüklü. (Bu mektuplardan birinin Bursa’dan postalandığını ve yakın tehlike arzetmesi açısından da hayli kaygı verici bulduğumu ve tehdit mektubunu Şişli Savcılığı’na teslim etmeme rağmen bugüne değin herhangi bir sonuç alamadığımı yeri gelmişken not düşeyim.) Bu tehditler ne kadar gerçek, ne kadar gerçek dışı? Doğrusu bunu bilmem elbette mümkün değil. Benim için asıl tehdit ve asıl dayanılmaz olan, kendi kendime yaşadığım psikolojik işkence. “Bu insanlar şimdi benim hakkımda ne düşünüyor?” sorusu asıl beynimi kemiren. Ne yazık ki artık eskisinden daha fazla tanınıyorum ve insanların “A bak, bu o Ermeni değil mi?” diye bakış fırlattığını daha fazla hissediyorum. Ve refleks olarak da başlıyorum kendi kendime işkenceye. Bu işkencenin bir yanı merak, bir yanı tedirginlik. Bir yanı dikkat, bir yanı ürkeklik. Tıpkı bir güvercin gibiyim... Onun kadar sağıma soluma, önüme arkama göz takmış durumdayım. Başım onunki kadar hareketli... Ve anında dönecek denli de süratli.

İşte size bedel
Ne diyordu Dışişleri Bakanı Abdullah Gül? Ne diyordu Adalet Bakanı Cemil Çiçek? “Canım, 301’in bu kadar da abartılacak bir yanı yok. Mahkum olmuş hapse girmiş biri var mı?” Sanki bedel ödemek sadece hapse girmekmiş gibi... İşte size bedel... İşte size bedel... İnsanı güvercin ürkekliğine hapsetmenin nasıl bir bedel olduğunu bilir misiniz siz ey Bakanlar..? Bilir misiniz..? Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?

“Ölüm-Kalım” dedikleri
Kolay bir süreç değil yaşadıklarım... Ve ailece yaşadıklarımız. Ciddi ciddi, ülkeyi terk edip uzaklaşmayı düşündüğüm anlar dahi oldu. Özellikle de tehditler yakınlarıma bulaştığında... O noktada hep çaresiz kaldım. “Ölüm-Kalım” dedikleri bu olsa gerek. Kendi irademin direnişçisi olabilirdim ama herhangi bir yakınımın yaşamını tehlike altına atmaya hakkım yoktu. Kendi kahramanım olabilirdim, ama bırakın yakınımı, herhangi bir başkasını tehlikeye atarak, yiğitlik yapmak hakkına sahip olamazdım. İşte böylesi çaresiz zamanlarımda, ailemi, çocuklarımı toplayıp, onlara sığındım ve en büyük desteği de onlardan aldım. Bana güveniyorlardı. Ben nerede olursam onlar da orada olacaktı. “Gidelim” dersem geleceklerdi, “Kalalım” dersem kalacaklardı.

Kalmak ve direnmek
İyi de, gidersek nereye gidecektik? Ermenistan’a mı? Peki, benim gibi haksızlıklara dayanamayan biri oradaki haksızlıklara ne kadar katlanacaktı? Orada başım daha büyük belalara girmeyecek miydi? Avrupa ülkelerine gidip yaşamak ise hiç harcım değildi. Şunun şurasında üç gün Batı’ya gitsem, dördüncü gün “Artık bitse de dönsem” diye sıkıntıdan kıvranan ve ülkesini özleyen biriyim, oralarda ne yapardım? Rahat bana batardı! “Kaynayan cehennemler”i bırakıp, “Hazır cennetler”e kaçmak herşeyden önce benim yapıma uygun değildi. Biz yaşadığı cehennemi cennete çevirmeye talip insanlardandık. Türkiye’de kalıp yaşamak, hem bizim gerçek arzumuz, hem de Türkiye’de demokrasi mücadelesi veren, bize destek çıkan, binlerce tanıdık tanımadık dostumuza olan saygımızın gereğiydi. Kalacaktık ve direnecektik. Bir gün gitmek mecburiyetinde kalırsak ama... Tıpkı 1915‘teki gibi çıkacaktık yola... Atalarımız gibi... Nereye gideceğimizi bilmeden... Yürüyerek yürüdükleri yollardan... Duyarak çileyi, yaşayarak ızdırabı... Öylesi bir serzenişle işte, terk edecektik yurdumuzu. Ve gidecektik yüreğimizin değil, ama ayaklarımızın götürdüğü yere... Her neresiyse.

Ürkek ve özgür
D
Ruh halimin güvercin tedirginliği

Başlangıcında, “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla Şişli Cumhuriyet Savcılığı’nca hakkımda başlatılan soruşturmadan tedirginlik duymadım. Bu ilk değildi. Benzer bir davaya zaten Urfa’dan aşinaydım. 2002 yılında Urfa’da gerçekleşen bir konferansta yaptığım konuşmada “Türk olmadığımı... Türkiyeli ve Ermeni olduğumu” söylediğim için “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla üç yıldan beri yargılanıyordum.
Duruşmaların gidişatından dahi habersizdim. Hiç ilgilenmiyordum. Urfa’dan avukat arkadaşlar gıyabımda yürütüyorlardı celseleri. Şişli Savcısı’na gidip ifade verdiğimde de hayli umursamazdım. Sonuçta yazdığıma ve niyetime güveniyordum. Savcı, yazımın sadece birbaşına hiç bir şey anlaşılmayan o cümlesini değil, yazının bütününü değerlendirdiğinde, benim “Türklüğü aşağılamak” gibi bir niyetimin bulunmadığını kolaylıkla anlayacaktı ve bu komedi de bitecekti. Soruşturma sonunda bir dava açılmayacağına kesin gözüyle bakıyordum.

Kendimden emindim
Ama hayret işte! Dava açılmıştı. Yine de iyimserliğimi kaybetmedim. O kadar ki, telefonla canlı olarak bağlandığım bir televizyon programında, beni suçlayan avukat Kerinçsiz’e “Çok heveslenmemesini, bu davadan herhangi bir ceza yemeyeceğimi, eğer ceza alırsam bu ülkeyi terk edeceğimi” dahi dile getirdim. Kendimden emindim, gerçekten yazımda Türklüğü aşağılamak gibi bir niyetim ve kastım -hiç ama hiç- yoktu. Dizi yazılarımın tamamını okuyanlar bunu çok net olarak anlayacaklardı. Nitekim işte, bilirkişi olarak tayin edilen İstanbul Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik heyetin mahkemeye sunmuş olduğu rapor da bunun böyle olduğunu gösteriyordu. Endişelenmem için bir sebep yoktu, davanın şu ya da bu aşamasında muhakkak yanlıştan dönülecekti.

“Ya sabır” çeke çeke...
Ama dönülmedi. Savcı, bilirkişi raporuna rağmen cezalandırılmamı istedi. Ardından da hakim altı ay mahkumiyetime karar verdi. Mahkumiyet haberini ilk duyduğumda, kendimi, dava süresi boyunca beslediğim ümitlerimin acı tazyiki altında buldum. Şaşkındım... Kırgınlığım ve isyanım had safhadaydı. “Bak şu karar bir çıksın, bir beraat edeyim, siz o zaman bu konuştuklarınıza, yazdıklarınıza nasıl pişman olacaksınız” diye dayanmıştım günlerce, aylarca. Davanın her celsesinde “Türkün kanı zehirlidir” dediğim dile getiriliyordu gazete haberlerinde, köşe yazılarında, televizyon programlarında. Her seferinde “Türk düşmanı” olarak biraz daha meşhur ediliyordum. Adliye koridorlarında üzerime saldırıyordu faşistler, ırkçı küfürlerle. Pankartlarla hakaretler yağdırıyorlardı. Yüzlerceyi bulan ve aylardır yağan telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha artıyordu. Tüm bunlara “Ya sabır” çekip, beraat kararını bekleyerek dayanıyordum. Karar açıklandığında nasıl olsa gerçek ortaya çıkacak ve bu insanlar yaptıklarından utanacaklardı.

Tek silahım samimiyetim
Ama işte karar çıkmıştı ve tüm ümitlerim yıkılmıştı. Gayrı, bir insanın olabileceği en sıkıntılı konumdaydım. Hakim “Türk Milleti” adına karar vermişti ve benim “Türklüğü aşağıladığımı” hukuken tescillemişti. Her şeye dayanabilirdim ama buna dayanmam mümkün değildi. Benim anlayışımla, bir insanın birlikte yaşadığı insanları etnik ya da dinsel herhangi bir farklılığı nedeniyle aşağılaması ırkçılıktı ve bunun bağışlanır bir yanı olamazdı. İşte bu ruh haliyle, kapımda hazır bekleyen ve “Daha önce dile getirdiğim gibi ülkeyi terk edip etmeyeceğim”i teyit etmek isteyen basın ve medyadan arkadaşlara şu açıklamada bulundum: “Avukatlarıma danışacağım. Yargıtay’da temyize başvuracağım ve gerekirse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne de gideceğim. Bu süreçlerden herhangi birinden aklanamazsam ülkemi terk edeceğim. Çünkü böylesi bir suçla mahkum olmuş birinin benim kanaatimce aşağıladığı diğer yurttaşlarla birlikte yaşama hakkı yoktur.” Bu sözleri dile getirirken yine her zamanki gibi duygusaldım. Tek silahım samimiyetimdi.

Kara mizah
Ama gelin görün ki beni Türkiye insanının gözünde yalnızlaştırmaya ve açık hedef haline getirmeye çalışan derin güç, bu açıklamama da bir kulp buldu ve bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan hakkımda dava açtı. Üstelik bu açıklamayı tüm basın ve medya vermişti ama onların gözüne batan ille de AGOS’takiydi. AGOS sorumluları ve ben, bu kez de yargıyı etkilemekten yargılanır olduk. “Kara mizah” dedikleri bu olsa gerek. Ben sanığım, bir sanıktan daha fazla kimin yargıyı etkileme hakkı olabilir ki? Ama bakın şu komikliğe ki sanık bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan yargılanıyor.

“Türk Devleti adına”
İtiraf etmeliyim ki Türkiye’deki “Adalet sistemi”ne ve “Hukuk” kavramına olan güvenimi fazlasıyla yitirmiş durumdaydım. Nasıl yitirmeyeyim? Bu savcılar, bu hakimler üniversite okumuş, hukuk fakültelerini bitirmiş insanlar değiller mi? Okuduklarını anlayacak kapasitede olmaları gerekmiyor mu? Ama gelin görün ki, bu ülkenin Yargı’sı bir çok devlet adamının ve siyasetçinin de dile getirmekten çekinmediği gibi bağımsız değil. Yargı yurttaşın haklarını değil, Devlet’i koruyor. Yargı yurttaşın yanında değil, Devlet’in güdümünde. Nitekim şundan bütünüyle emindim ki, hakkımda verilen kararda da her ne kadar “Türk Milleti adına” deniyor olsa da, şu çok açık ki “Türk Milleti adına” değil, “Türk Devleti adına” verilmiş bir karardı bu. Dolayısıyla, avukatlarım Yargıtay’a başvuracaklardı, ama bana haddimi bildirmeye karar vermiş derin güçlerin orada da etkili olmayacaklarının garantisi neydi? Hem sonra zaten, Yargıtay’dan hep doğru kararlar mı çıkıyordu? Azınlık Vakıfları’nın mülklerini elllerinden alan haksız kararlara aynı Yargıtay imza atmamış mıydı?

Başsavcının çabasına rağmen
Nitekim işte başvuruda bulunduk da ne oldu? Yargıtay Başsavcısı tıpkı bilirkişi raporunda olduğu gibi suç unsuru bulunmadığını belirtti ve beraatimi istedi ama Yargıtay yine de beni suçlu buldu. Ben yazdığımdan ne kadar eminsem Yargıtay Başsavcısı da o kadar okuyup anladığından emindi ki, karara da itiraz etti ve davayı Genel Kurul’a taşıdı. Ama, ne diyeyim ki, bana haddimi bildirmeye soyunmuş olan ve muhtemelen de davamın her kademesinde bilemeyeceğim yöntemlerle varlığını hissettiren o büyük güç, işte yine perde arkasındaydı. Nitekim Genel Kurul’da da oy çokluğuyla benim Türklüğü aşağıladığım ilan edildi.

Güvercin gibi
Şu çok açık ki, beni yalnızlaştırmak, zayıf ve savunmasız kılmak için çaba gösterenler, kendilerince muradlarına erdiler. Daha şimdiden, topluma akıttıkları kirli ve yanlış bilginin tesiriyle Hrant Dink’i artık “Türklüğü aşağılayan” biri olarak gören ve sayısı hiç de az olmayan önemli bir kesim oluşturdular. Bilgisayarımın güncesi ve hafızası bu kesimdeki yurttaşlar tarafından gönderilen öfke ve tehdit dolu satırlarla yüklü. (Bu mektuplardan birinin Bursa’dan postalandığını ve yakın tehlike arzetmesi açısından da hayli kaygı verici bulduğumu ve tehdit mektubunu Şişli Savcılığı’na teslim etmeme rağmen bugüne değin herhangi bir sonuç alamadığımı yeri gelmişken not düşeyim.) Bu tehditler ne kadar gerçek, ne kadar gerçek dışı? Doğrusu bunu bilmem elbette mümkün değil. Benim için asıl tehdit ve asıl dayanılmaz olan, kendi kendime yaşadığım psikolojik işkence. “Bu insanlar şimdi benim hakkımda ne düşünüyor?” sorusu asıl beynimi kemiren. Ne yazık ki artık eskisinden daha fazla tanınıyorum ve insanların “A bak, bu o Ermeni değil mi?” diye bakış fırlattığını daha fazla hissediyorum. Ve refleks olarak da başlıyorum kendi kendime işkenceye. Bu işkencenin bir yanı merak, bir yanı tedirginlik. Bir yanı dikkat, bir yanı ürkeklik. Tıpkı bir güvercin gibiyim... Onun kadar sağıma soluma, önüme arkama göz takmış durumdayım. Başım onunki kadar hareketli... Ve anında dönecek denli de süratli.

İşte size bedel
Ne diyordu Dışişleri Bakanı Abdullah Gül? Ne diyordu Adalet Bakanı Cemil Çiçek? “Canım, 301’in bu kadar da abartılacak bir yanı yok. Mahkum olmuş hapse girmiş biri var mı?” Sanki bedel ödemek sadece hapse girmekmiş gibi... İşte size bedel... İşte size bedel... İnsanı güvercin ürkekliğine hapsetmenin nasıl bir bedel olduğunu bilir misiniz siz ey Bakanlar..? Bilir misiniz..? Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?

“Ölüm-Kalım” dedikleri
Kolay bir süreç değil yaşadıklarım... Ve ailece yaşadıklarımız. Ciddi ciddi, ülkeyi terk edip uzaklaşmayı düşündüğüm anlar dahi oldu. Özellikle de tehditler yakınlarıma bulaştığında... O noktada hep çaresiz kaldım. “Ölüm-Kalım” dedikleri bu olsa gerek. Kendi irademin direnişçisi olabilirdim ama herhangi bir yakınımın yaşamını tehlike altına atmaya hakkım yoktu. Kendi kahramanım olabilirdim, ama bırakın yakınımı, herhangi bir başkasını tehlikeye atarak, yiğitlik yapmak hakkına sahip olamazdım. İşte böylesi çaresiz zamanlarımda, ailemi, çocuklarımı toplayıp, onlara sığındım ve en büyük desteği de onlardan aldım. Bana güveniyorlardı. Ben nerede olursam onlar da orada olacaktı. “Gidelim” dersem geleceklerdi, “Kalalım” dersem kalacaklardı.

Kalmak ve direnmek
İyi de, gidersek nereye gidecektik? Ermenistan’a mı? Peki, benim gibi haksızlıklara dayanamayan biri oradaki haksızlıklara ne kadar katlanacaktı? Orada başım daha büyük belalara girmeyecek miydi? Avrupa ülkelerine gidip yaşamak ise hiç harcım değildi. Şunun şurasında üç gün Batı’ya gitsem, dördüncü gün “Artık bitse de dönsem” diye sıkıntıdan kıvranan ve ülkesini özleyen biriyim, oralarda ne yapardım? Rahat bana batardı! “Kaynayan cehennemler”i bırakıp, “Hazır cennetler”e kaçmak herşeyden önce benim yapıma uygun değildi. Biz yaşadığı cehennemi cennete çevirmeye talip insanlardandık. Türkiye’de kalıp yaşamak, hem bizim gerçek arzumuz, hem de Türkiye’de demokrasi mücadelesi veren, bize destek çıkan, binlerce tanıdık tanımadık dostumuza olan saygımızın gereğiydi. Kalacaktık ve direnecektik. Bir gün gitmek mecburiyetinde kalırsak ama... Tıpkı 1915‘teki gibi çıkacaktık yola... Atalarımız gibi... Nereye gideceğimizi bilmeden... Yürüyerek yürüdükleri yollardan... Duyarak çileyi, yaşayarak ızdırabı... Öylesi bir serzenişle işte, terk edecektik yurdumuzu. Ve gidecektik yüreğimizin değil, ama ayaklarımızın götürdüğü yere... Her neresiyse.

Ürkek ve özgür
Dilerim böylesi bir terk edişi hiç ama hiç yaşamak mecburiyetinde kalmayız. Yaşamamak için fazlasıyla umudumuz, fazlasıyla da nedenimiz var zaten. Şimdi artık Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvuruyorum. Bu dava kaç yıl sürer, bilemem. Bildiğim ve beni bir miktar rahatlatan gerçek şu ki, hiç olmazsa dava bitene kadar Türkiye’de yaşamaya devam edeceğim. Mahkemeden lehime bir karar çıkarsa kuşkusuz çok daha sevineceğim ve bu da demektir ki artık ülkemi hiç terk etmek zorunda kalmayacağım. Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak. Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım? Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım. Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

Hrant Dink (19 Ocak 2007) AGOS Sayı: 564ilerim böylesi bir terk edişi hiç ama hiç yaşamak mecburiyetinde kalmayız. Yaşamamak için fazlasıyla umudumuz, fazlasıyla da nedenimiz var zaten. Şimdi artık Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvuruyorum. Bu dava kaç yıl sürer, bilemem. Bildiğim ve beni bir miktar rahatlatan gerçek şu ki, hiç olmazsa dava bitene kadar Türkiye’de yaşamaya devam edeceğim. Mahkemeden lehime bir karar çıkarsa kuşkusuz çok daha sevineceğim ve bu da demektir ki artık ülkemi hiç terk etmek zorunda kalmayacağım. Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak. Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım? Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım. Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

Hrant Dink (19 Ocak 2007) AGOS Sayı: 564

aralik 06

2007-01-14T13:52:00.000-08:00

nasıl başladı, nasıl bitti anlayamadım 2006 yılı.

rehavet içinde geçirdiğim yılların acısını çıkarır gibi bir yoğunlaşma,

bir koşuşturma,

sondaj-bandaj çalışmaları derken

kök salma girişimlerimin meyveye durması,

idraka varma,

farkında olma,

sorgulama-sorgulanma,

yargılama-yargılanma fasılları,

gençleri eğitelim,

söylenmemişleri söyleyelim,

söylenmişleri bir de biz tekrar edelim tasası,

derneğimize sahip çıkıp örgütlenelim,

kapitalizmden sıyrılalım liberal olalım,

sosyalizmle ilgilenelim politik kalalım kaygısı,

az-uz,

dere tepe düz gitmeler

med-cezirler,

cemreler,

gökten düşen üç elma

derken ikibinyedinci tarih yılı başlayıvermiş...

kutlu olsun!

kasim 06

2006-12-06T12:14:00.000-08:00

Selam,

bu şehirde yaşamasını seviyorum, ne sakınayım...

bana hayal etme gücü veren bir havası, umut vadeder bir yanı var.

bizim ortaokul kitaplarında kurtuluş savaşı anlatılırken, cepheye yetişecek mermilerin taşındığı kağnısını yiten elif’imiz gibi federal almanya’nın tarih kitapları ve belgeselleri de savaşın ardından taş taş üstünde kalmayan şehri imece usülüyle tekrar kullanılacak tuğlaları, kullanılamaz halde olanlardan ayırarak inşa eden halk kadınlarından bahsediyor.

berlin, savaşlar sonrası yeniden yapılanmalarından kaynaklı geleneksel birliktelik ruhunu anatomik yapısı gereği göçmen ve göçmeyenlerle uyum içerisinde yaşama arzusuyla birleşik algılıyarak kendini yaşanır kılan bir metropol.

elbette bu durumun tam aksi de mevcut, değil bir dayanışma içerisinde olmak, kendinden öteki kimliklere dayanamayan, hazımsız bir azınlıktan da bahsetmek gerek. bu artan azınlık, genel tabiriyle neo-nazi takımının çirkin saldırıları ve sağ radikallerin seçimlerde parlamentoya seçilme tehlikesi yaratacak kadar artan oylarıyla sürpriz yapması, atlatılan nasyonalist evreden sonra önem kazanan okul harici politik eğitim ve bilgilendirme seminerlerinin gerekliliğini, önemini ve dahi ciddiyetini bir kez daha ıspatlamış oldu.

birey olmak için sadece varolmak yetmiyor bilinçli, politik, sağduyulu ve epik (!) olmak da gerekli.

aksaklığa uğramış ekonomik durumdan ötürü gelecek kaygısında olan ve perspektif sorunu yaşayan gençlikle yapılan seminerler, çorbada bir fiske tuzdan öteye gitmiyor gibi görünseler de, tuzsuz ezo gelin’in tadını tasavvur etmeye çalıştığımda bana içimi hafifleten bir his veriyor. ben gençlikten geçtim geçeli gençlere nelerin daha iyi akatarılması gerekliliğinden yola çıkarak hazırladığım seminerlerde -kendim bu duygularla yoğrulduğumdan olsa gerek- hep ‘umutsuzluk’ ve ‘koyvermişlik’le mücadele etmeye çalışıyorum.

kesinlikle değiştirilmesi kanısında olduğum bir konu daha var; gönüllü kurbanlık hali... sorgusuz kabul iradesizliği başa bela.

insanlar, ırklarına göre ayrımcılık yapmaları yasalarca yasaklanalıberi inançlara göre ayrılmaya çalışıyorlar birbirlerinden, iletişimden çok izolasyona yönelen bir evrim, huzurdan çok kaygı veren bir devinim. gençlerimiz devlet güçleriyle kısa soluklu çatışmalara girmeye başladı, kapkaçcılığa özenip eylemlerine ‘robin hood’ süsü veren türki gençlerin, bu ülkenin yabancısı olmalarından çok bu ülkeye yabani kalmalarına dikkat çekmeli bence. uyum sağlayamayışlarından çok, uyumdan neyin kastedildiği gözden geçirilmeli; havlamasından bir haber ev köpeklerinin, yırtıcı vahşi köpeklere dönüşmelerinin altında yanlış eğitilmelerinin yattığını kestirmek pek de güç değil.

bilincin eğitimlisi bugüne, eğitimin bilinçlisi yarına hizmet etmeli bence.

bir göçmenin sosyalleşmesi, o göçmenin göçtüğü topluma, dolayısıyla yasa ve kurallarına uymasıyla mı yoksa göçülen topluma neredeyse birebir klonlanmasıyla mı ya da göçüşünde kendiyle beraber getirdiği değerlerini, göçtüğü ülkenin değerleriyle harmanlamasıyla mı ölçülecek?

bu üç yolun hangisi kastediliyor, göçmenler konu edinilirken, yaşam partiğinde hangi yöntem işliyor ve işlemesi gereken ama tedavülde olmayan yol hangisi?

kafamda bu soru ve sorunlarla yatıyor, kalkıyor, yaşıyorum.

üst satırlardan da anlaşılacağı üzere ben, göçmen kimliğimle başetmeye çalışıyorum, bu kimlik sorunu meğerse ne kadar önemliymiş, bilmezdim bunu ben gerçekten bu derde düşmeden evvel.

sosyalleşmek adına çalışmak, kendimin bugüne kadar atlattığım sosyalleşme katmanlarını aktarabilmeme imkan sunulması anlamına da geldiğinden, sosyal branşda çalışarak hem tecrübelerimi değerlendiriyor hem açılan yeni kapılarla kendimi geliştiriyorum. ufkum genişliyor ve erdem derinleşiyor.

yaşadığım ülkenin sosyal haklarından eşit olarak yararlanabilmek için başvurduğum vatandaşlık hakkımı elde etmek için de sadece türkiye cumhuriyetinin beni, başvurum doğrultusunda vatandaşlıktan azat etmesini bekliyorum. böylelikle, seçebileceğim ve yaşamda istisnasız yer alabileceğim bir konumum olacak –ki burada da kimlik değiştirmekle beyinlerdeki kazınmış markanın değiştirilemeyeceği konusuna da değinmek gerekiyor, öyle hemen hooopla olmuyor maalesef ya neyse...

kendi kendimeyken tasarladığım alternetiflerin hayata geçmemesi için daha doğrusu bu fikirlerin projelere dönüşmemeleri için muhtemel engeller azalıyor, yolumu yordamımı zamanla daha iyi kestirebiliyorum.

sanırım bu yüzden olsa gerek keyif veriyor bana bu şehirde yaşamak.

harmanlandıkça ayrılıyor tozlar çapaklarından...

kısa kısa...

. dişetlerimin eti kalmadı neredeyse çekilecek, ön üst ve alt dişler sallanmaya başladı. kısacası peygamber olunacak yaşta takma diş kullanmaya başlayacağım.

. islam konuşmaktan, din tartışmaktan, namus belasından ve başörtünün varlığından doydum diyecek kadar sıkıldım, kurtulabilmek için bu konulardan önerilerinizi bekliyorum.

. zam ve hayat pahalılığı burada da gündemden düşmüyor iki yıldır. katma değer vergisi oranı %19’a yükseliyor, sigaranın paketi 5 € oluyor, ülke fakirlik tehdidiyle karşı karşıya. her altı kişiden biri avrupa standartlarına göre fakirlik sınırında, bu son araştırma sonucu panik yaratıyor.

. bu sonbahar altın sarısı günışığında geçmeye devam ediyor, nihayet ısınıyor küre...

301106

sevgiler...

ekim 06

2006-11-11T03:45:00.000-08:00

Selam

Altın gibi parlıyor sonbahar güneşi,

mevsim normallerinin üzerinde seyreden sıcaklıklar eşliğinde parıl parıl bir sonbahar deneyimliyoruz. genelde sırılsıklam geçirdiğimiz bu dönemi kuru atlatıyor olmak güzün keyfine varmak anlamına geliyor benim için. ıslak zeminde çamurlaşan sarı yapraklar üzerinde bisiklet kullanırken kayıp düşmemek kaygıları için biraz daha zamanın olması pek güzel –hatta kasıma girerken hala bisiklet kullanabiliyor olmak daha bir güzel, ben prensib olarak zemin ıslak ise bisiklet kullanmıyorum da...

kışın yaklaştığını yüzlerden ve marketlerde yerlerini yavaş yavaş almaya başlayan noel şekerlemelerinden, çöreklerinden, kurabiyelerinden seziyorum. tarçın ve kavrulmuş badem kokulu, kara bir süreç adım adım yaklaşıyor. naftalinlenmeye ihtiyaç duyulmayacak denli kısa süreliğine raflarında bekleyen ‘kışlıklar’, bahar uykularından uyanıyorlar.

gökyüzü, maviden griye, şehir sokak festivallerinden salon aktivitelerine geçiyor, yaşam rehavete bürünüyor.

anılara dalıyor insan sarı sokak yapraklarını tekmelerken; damlarında salça, biber, patlıcan, tarhana kurutulan evlerle dolu bir mahallede geçmedi çocukluğum, bizde turşu kurulmuyor, konserve kaynatılmıyordu ama kışa hazırlık evin önüne yığılan odun ve kömürleri kovalarla kömürlüğe taşıyıp, istiflediğimiz bakidir.

eskilerden en çok naftalin kokusuna takılıyorum.

izmir, arap fırını sokağında sonbahar fırtınalarıyla çatılardan düşen kiremit parçalarını sobanın son alevine yatırıp uykudan önce yatağımızı ısıtmak için kullandığımız çocukluk günlerine gidiyorum. kaloriferin kulağını bükerken ben, odanın tam ortasına itina ile kurduğumuz alev marka kömür sobamızın sıcaklığını özlüyor deli gönül.

091006

hamlelendim de duruldum

. ilk tiyatro projemizi gerçekleştirmek üzere öngörülen büyük adım atılmış oldu;

tiyatro (sahne) bağımlısı gençlerle bir arada ‘die anderen - ötekiler’ isimli bir genç tiyatro gurubu oluşturup kültür-sanat projelerini destekleyen bir kuruma ödenek başvurusunda bulunduk. Konsepti sağlam, ayakları üstünde duran bir başvuru çıktı ortaya. Her türlü Ayrımcılığın aynalandığı bir çalışma planladı, doğaçlama teknikleriyle yazacağımız oyunumuz şimdiden heyecanlandırıyor hepimizi.

. bu ay bir haftalık seminerim var. yine türk kökenli öğrencinin bulunmadığı bir sınıf ve konu cinsellik değil, uyuşturucu – bağımlılık. beş gün boyunca günde altı saatlik periyotlarda okul sistemine alternatif öğrenim metodlarıyla bağımlılık ana teması altında uyuşturucu kullanımı üzerine çalışacağız. eskiden kullandığım maddeler üzerinde konuşurken tüm bu deneyimlerimi hayata geçirme fırsatı bulduğuma seviniyorum.

. neonazi dazlakların berlin-brandenburg eyalet seçimlerinde beklenenin üzerinde oy alıp bazı semt belediyelerinin meclislerinde koltuk sahibi olmaları berlinlileri korkutuyor, şiddetin her türlüsünün tırmandığı bir süreçte seçim sonuçları endişeleri perçinledi. gelecek umuttan çok kaygıya gebe.

. kendime ayırabildiğim vakit çok az bu ay...

301006

sevgiler...

buyurucu

2006-11-11T03:38:00.000-08:00

buyurucu

eylül 06

2006-10-04T11:32:00.000-07:00

Selam

hıv diyaloğu...

berlin aids yardım derneği tarafından bu yıl dördüncüsü düzenlenen ‘hıv ile diyalog’ isimli üç günlük kongrede gençlerle bir workshop gerçekleştirdik. yönettiğim çalışmada ana konu prezervatif kullanımının gündelik hayatımızın bir parçası olarak algılanmasını sağlamaktı. cinsel yolla bulaşan birçok hastalığa karşı kesin korunma yöntemi olan prezervatif teşvik edilirken kelimelerden ve uzun anlatımlardan uzak kalmayı tercih ettim. sadece beden kullanılarak o kadar çok şey anlatılabiliyor ki...

herbiri ortalama 10 saniyelik toplam 6 spot gerçekleştirdik.

son gün düzenlenen tartışma platformuna ‘eğitim uzmanı’ ünvanıyla katıldım, yaptığım çalışmalarda medyayı nasıl kullandığımı ve neden kamerayla çalıştığımı açıkladım. teknoloji çağında gençlere ulaşabilmek için yine teknolojiden faydalanılmasından daha mantıklı bir şey düşünemediğimi beyan ettim. hazırladığım örneklerle destekli konuşmamın gerekli yerlere gittiğini görmem de pek uzun zaman almadı; spotlarımızın metrolarda genellikle reklam ve haberler için kullanılan ekranlarda yayınlanabilirliği bilgisini aldım.

aralık ayından itibaren çalışmamız berlin yollarında halk ile buluşacak.

özellikle uğraşların boşa gitmediğini görmek daha bir motive ediyor insanı...

020906

akıllı beyinlere cinsellik semineri...

kayıtlı olduğum farklı gençlik eğitim merkezleri üzerinden bazen iki günlük bazen de haftalık seminerler vermeye devam ediyorum.

genelde türk ve arap kökenli ‘müslüman’ gençlerle muhatap oluyordum, din kardeşiyiz nasıl olsa, bir hristiyan eğitmenden daha etkili oluyor müslüman olarak kabul ettikleri bir ağabeylerinin kendileriyle çalışması. iki yılı aşkın bir süredir gerek okullara giderek, gerekse sınıflarından çıkıp gençlik merkezlerine gelen öğrencilerle yürüttüğüm seminerlerden birini daha gerçekleştirdim.

nazi döneminden sonra bireysel gençlik eğitim çalışmaları ayrı bir önem taşıyor alman federal devletinde. okul dışı seminerlerle ders müfredatı dışındaki konular ya da ders sıralarında fazla vakit harcanmadan geçiştirilen üniteler, klasik okul yöntemlerine alternatif aktif katılım gerektiren metodlarla işleniyor ve bu eğitim seminerleriyle gençler geleceklerine daha bir donanımlı hazırlanıyorlar. politik bir gençlik yetiştirmenin olmazsa olmazı bu seminerlerde ana konular, şiddetten arınmışlık, uyuşturucu ve bağımlılık, cinsellik, seks ve farklı yaşam biçimleri, ırkçılık ve dışlama, antisemitizm. bu temalara paralel başka konular da i,şlenebiliyor bu yöntemlerle.

son seminerimde konu genel çatısı itibariyle yine cinsellik, sevgi, ilişki ve aileydi.

ilk defa alışık olduğumun aksine yüksek not sahibi, tek bir yabancı kökenli öğrencinin bulunmadığı beyaz alman gençleriyle çalıştım. duvar öncesi berlin’in doğu bloğuna ait ailelerin çocukları olarak medyadan okudukları, çevrelerinden duydukları dışülkeli-yabancı algılarıyla göçmen kavramına kısmen yabancı bir gurubun önünde bir dışülkeli olarak durmak ilk gün için tuhaf bir duyguydu.

ilginç farklılıklar deneyimledim.

mesela, gençleri konuya ısındırmak için kullandığımız ve bizim sessiz sinema olarak tanıdığımız pandomim metodunda kartlara yazılmış, tesadüfi çekilen kavramların sessiz olarak canlandırılması gerekiyor. türk ve arap gençlik bu oyunda bedenlerini inanılmaz bir biçimde kullanırlarken bu grupta hayal kırıklığı yaşadım. müslüman veletlerimiz -büyük ihtimalle- aileleri tarafından bilgilendirilmemiş olmalarına rağmen her kavramı en ince datayına kadar sergilemekten kaçınmazken bu beyaz alman-göçmemiş gurubun bir homoseksüel kavramını canlandıramada çektikleri sancılar ve imdat bakışları bir hayli şaşırttı beni.

konu homofobiye gelip dayandığında çok enteresan bir yorumla karşılaştım; yüksek notlu beyaz gençler, iki erkeğin birbirini sikmesini anlayabildiklerini ama iki erkek arasında sevginin, aşkın mantıklı olamayacağını savundular. oysa ki ben bizim mü’min gençlerimizden bunun tam tersini duyuyorum hep; ‘kabul edilebilir olan iki erkeğin birbirlerini sevebileceği, birbirlerine aşık olabileceği ama aralarında seks ilişkisinin olması mide bulandırıcı’ yorunlarına kerelerce tanık olmuşluğum var.

ilginç ayrımlar, bilinesi farklılıklar vesselam.

160906

berlin eyalet parlamentosu seçimlerinden dolayı cafcaflara büründü.

16 eyaletlik bir ülkede yaşarken, ne zaman nerede kimin seçildiğini takip etmek oldukça güçleşiyor. daha geçenlerde biryerlerde yine birileri biryerlere seçilmişlerdi derken direkleri süsleyen aday portreleriyle birlikte bu kez berlin’in seçimin eşiğinde olduğunu farkettim. eyaletimizi yöneten eşcinsel belediye başkanı ve berlin valisi klaus wowereit’in yerine göz koymuş onlarca aday kıyasıya tanıtım ve vaat yarışına girdiler. sağı solu, ortası ve aykırısıyla onlarca parti eyaletin politik algılarını altüst etmeye çabalayıp durdular. başarı yine ‘wowie’ nin oldu. sevindim, sempatisinden başka ılıman, eğitim endeksli politikasını da sevdiğim wowie yine bir dört yıllık yönetim sürecine seçildi. rekor düzeyde türk adayın katıldığı seçimler sonucu yedi türk kökenli aday berlin parlamentosuna girmeye hak kazandı. bir başka eyalette gerçekleşen seçimlerde avrupa’da yayılan milliyetçilik akımından nasiplenen alman milliyetçi parti npd’nin %7 oy oranına ulaşması federal almanya da şaşkınlık yarattı.

demokraside yollar da tükenmiyor, çarelerin tükenmediği gibi.

190906

bu sokaktan kaçıncı geçişim bilmiyorum, her zamankinden daha kalabalık.

tanımadık ama gizli bir aşinalık tadında ortalık...

sonu belirsiz noktalara koşuşturma ya da sadece bir uydurma

zorlama bir telaş, gereksiz, barışı olmayan bir savaş...

alelacele ritme inat zaman yavaş...

kaçıncı geçişim bilmiyorum bu sokaktan...

yeni sökülmüş kaldırım taşları kadar gereksiz bakışları

sürüklenen insanların...

tepelerce yığılı kumların arasında aşkları...

ve kaşları dünden çatık yarınlara...

isimleri kazınsa duvarlara değişmeyecek yazgıları.

bilmiyorum kaçıncı geçişim bu sokaktan

kalabalık her zamankinden daha yalnız...

korkuyorum aslında aynaya bakmaktan

oysa ne kadar da aynıyız

260906

kısa kısa...

. türkiyeli gaylar ve lezbiyenler derneğimiz gladt, göstermiş olduğu başarılı performansından ötürü destekçilerinden övgü alıyor; sadece övgü almakla da kalmıyor, belki de senato tarafından yeni bir ödenekle de ödüllendirilecek, seviniyorum.

. vatandaşlık başvuruma almanya kanadından olumlu sonuç geldi. sırada türkiye’nin beni vatanbdaşlıktan çıkarması var. işin asıl zaman alan kısmı da bu, iş red durumuna geldi mi nedense ayak direniyor, söylenmek istenen ‘sen vatandaşlıktan kendi isteğinle çıkamazsın, ancak biz seni vatandaşlığımızdan atabiliriz’ gibi...

. üçüncü kez amca oldum, emirhan hamburg’da dünyaya geldi. kardeşim fatih ve eşi ayşe ikinci kez ebeveyn olmanın tadını çıkarıyorlar. ilk yeğenim emrecan’da 16 yaşını doldurdu, mutlu yaşlar, güzel yaşamlar...

. sıklıkla buluşup dertleştiğim melahat istanbul’a gitti, yalnız kalmadım ama içim sızladı.

. yaz giderayak güneşli yüzünü gösterdi. günler boyunca gökyüzünün mavi olduğuna tanık oldum. soranlara duyurulur; burada da gök mavi.

. dişetlerimin çekilmesine neden olarak stresli yaşamı gösteriyor son dişdoktorum. bu zamanda stressiz ne yapılabilir bilmiyorum. anlaşılacağı üzere dişetlerim iyice çekildiler.

. bazen gecem gündüzüme karışıyor, bundan şikayet etmiyorum sadece bilginiz olsun diye yazıyorum. üstelik eskiden ‘gelinen’ bir insandım şimdi ‘giden’... ben artık böyle başka yaşayan biri oldum ...

. sakinliği korumak

uykuya dalmaktan daha zor bazen...

bazen uykuya dalmak

daha da zor uyanmaktan...

300906

sevgiler...

agustos 06

2006-09-03T17:13:00.000-07:00

Selam,

İNSANLAR, SEVİŞMEK ZORUNDA OLMADIKLARI GİBİ SAVAŞMAK ZORUNDA DA DEĞİLLER YA DA YAŞAMAK ZORUNDA OLMADIKLARI GİBİ ÖLDÜRMEK ZORUNDA DA DEĞİLLER VE YA MADEM YAŞIYOR VE SEVİŞİYORUZ, PEKİ NEDEN SAVAŞIYORUZ?

37...

ilk nefes alışımdan bu yana geçen zamanın ve bu zaman içindeki tüm yaşadıklarımın yıl olarak toplamının otuzyedi olduğuna inandıramıyorum kendimi, hep ‘daha yeni başlamıştık’ tadındayım.

110806

iyi ki doğdum...

benden çok bernhard meraklı kutlamalara. her yıl doğumgünüm yaklaşırken hemen sinyaller geliyor, nasıl ve nerede bir kutlama planladığım soruluyor, kaç pasta yapılmalı, neler yenmeli, neler içilmeli, peçetemiz var mı, kağıt bardak-kağıt tabak yeterli mi, plastik çatallar renkli mi olsun, evetse ne renk? tek tek hesaplanıyor. canım adamım benim, dört yıllık birlikteliğimizde önceden planlanmanın beni ne kadar gerdiğini bildiği halde bir umut beni bu yükten kurtarmaya çalışıyor ve ben de bernuş sayesinde hayatımın ertelediğim yanlarının keyfini çıkarıyorum. buradan hareketle, kırkıma dayadığım merdivenimi bir kenara çekip kocaman bir parti yaparmış gibi bir kutlama havası istedim bu yıl; tüm mütevaziliğimle yüzlerce kişinin bir arada eğlendiği muhitimizin geleneksel park festivalinde doğum günü pikniği yapmaya karar verdim, panayır havasında şen-şakrak dakikalar...

ulaklar salındı, heryere haber yollandı.

afişler, dergilere ilanlar falan derken ellere nisbet bir organizasyona girildi.

sivil toplum örgütleri gelip reklamlarını yapsınlar, beni kutlamaya gelecek bu cennet kalabalıktan yararlansınlar istedik.

valiliğe elçi yollandı, şenliğimize sahip çıkın diyerekten propagandalar yapıldı.

elçiliğe vali yollandı propagandamıza sahip çıkın diyerekten şenlik yapıldı.

komşular, çiçeklerini sularken balkondan balkona doğumgünümde yapacakları ortak piknik için yemek tarifleri alıp verdiler, zıvanadan çıkma planlarını anlattılar....

kısacası hengame içerisinde organize edilen friedrichshain park festivalini kendime mal ettim

12 ağustos 2006, hepsi geldi, herkes geldi. iki bine yakın eşrafla birlikte, girdiğim 37 yaşımı kutladım.

130806

paris...

...en çok gezilen metropol.

...enkazından sıyrılmış, peruklu harabe.

...cilalı tarihiyle insanı çeken bir mıknatıs.

...avrupanın kültür bekçisi.

...aşk şehri.

. şehre girmemle kendimi luc besson filmlerinde hissetmem bir oldu.

yıpranık, eski, kirli fakat bir o kadar da cazip, ‘granç’ paris metrolarında seyahatteyken her an biryerlerden beşinci element uzaylıları çıkacakmışcasına tetikteydim.

yerin altında, labirentlere salınan ‘kanalizasyon sıçanları’ gibi bitmeyen koridorlarda yön bulmaya çalışmak, kobay farelerinin artık yön bulmaya dayalı o acaip deneylerde kullanılmaması gerekliliğini düşündürdü bana. mahvoluyormuş insan yolunu bulacak diye.

. şehrin iki kat altında metropolitan.

bizim lale dedelerimiz, kaplumbağa sırtlarına mum yapıştırıp sadabad bahçelerinde marifetlerinin keyfini sürdükleri yıllarda paris’li mösyöler yerin altında karınca yuvaları gibi ince işlenmiş metro istasyonları kurmakla meşkullermiş. atalarımın fransızlardan etkilenirken, sadece kostümleri ve göstermelik salon adablarıyla ilgilenmiş ve görüntüyü kurtarma derdine düşmüş olunduklarını düşününce şu malum tarihime saygım daha bir azaldı. kıyaslamalardan ve hayıflanmalardan çabucak sıyrılıp şehrin keyfini çıkarmaya karar vermem bir kaç saat sürdü açıkçası.

. parisin dört katlı bir şehir olduğunu söylemekle hiç yanılmış olmam.

en üstte turistler ve yerliler yaşıyor (temmuz itibariyle eylül ortasına kadar şehir, turistlere terk edilmiş durumda, mecburi ikamet harici yerli halk tatil ihtiyacını gideriyor), yerin bir altı yaşama dair teçhizatın bulunduğu ardiye (elektrik,su ve havagazı boruları, kanalizasyon ), onun bir kat altında da metro ve tren kullanıcıları barınıyor (bazen bir metro istasyonuna inmek dakikalar sürebiliyor, hele aktarmalı istasyonlar arasında kaybolmak şaşılacak bir durum değil).

bu üç katın biryerlerinde halkı savaşlardan korumuş sığınakların da hala nöbette olduğunu hesaplarsak neden dört katlı bir şehirden sözediyor olduğum daha bir anlaşılır sanırım.

(1700’lü yıllarda yeni mezarlık açmak için eski mezarlıklardan topladıkları kemiklerin yığılıp saklandığı ziyarete açık, gezilebilir yeraltı depoları var bir de; üstüste yığılmış binlerce kemik, tepeleme kafatası, kol-bacak ve omurilik, şehrin temellerinde sessiz bir beklemede...)

. paris’in yaygın cafe kültürünün mantıklı tek bir açıklaması olabilir; gündelik koşuşturmanın yeraltında geçtiği bir metropolde, yeryüzüne çıkıp güneşin, güneş yoksa bulutları izlemenin keyfine varmak, tarihin, mimari güzelliklerin ve ‘hazreti eyfel’in gölgesinde bu anı sindire sindire yaşamak ve taze çekilmiş bir fincan kahveyi bu görselliğe katık etmek paranın satın alabildiği saadetlerden biri.

. eyfel demişken, tahminimden de büyüleyici bir kule ile karşılaştım.

hizmete açılışının hemen ardından zamanının paris’lileri tarafından beğenilmeyip utanılmış olduğunu öğrenince biraz şaşırdım ve nazi almanyası işgali altındayken hitler’in verdiği eyfel’i imha emrine, kuleyi yakından görüp hayran kalan bir alman subayın karşı gelmiş olmasına da yürekten sevindim.

. anadilimiz türkçe’de, fransızca ile birçok ortak kelimeler var malum, her iki dilde aynı anlama gelen bu ortak kelimelerin farklı yazılıyor oluşları da biliniyor. mesela ben, fransızların bu kelimeleri neden okundukları gibi yazmadıklarına, aksine gereksiz birçok harfi arka arkaya sıralayarak anlamsız bir abc kaosu yarattıklarına akıl sır erdiremiyordum. hayatı zorlaştırmak için özel bir çaba harcıyorlar, buna da ‘medeniyet’ diyorlarmış gibi algılıyordum bu durumu. ilk etapta bizim fransızca’dan aldığımız kelimeleri kulağımıza geldiği gibi türkçeleştirdiğimizi düşünmedim tabi, tıpkı gelenekselleşmiş fransız çöreği kuruvasanın avusturyalılar tarafından, korktukları osmanlı askerlerine yaranabilmek için hilal şekline dönüştürülmüş olduğunun unutulması gibi. (aradaki bağlantıyı yüce beyinlerinizin kavrama yeteneğine bırakıyorum).

her neyse, sonuç olarak bu milletler arası etkileşimleri düşününce dünyanın aslında ne kadar da küçük bir gezegen olduğu daha bir barizleşiyor.

. eski bir fransız geleneği; bilimin halk tarafından anlaşılması özel bir anlam taşıyor.

bu yüzden bilimsel açıklamaların bire bir, bilim insanları tarafından deneylenerek açıklandığı, bilimsel yeniliklerin konunun uzmanları tarafından güncel halk diliyle ve anlaşılır örneklerle aktarıldığı müzeler çok ilgimi çekti. öğrencilerden turistlere kadar geniş yelpazeli misafirlere/seyircilere/ziyaretçilere günün belirli saatlerinde manyetik alanların nasıl yaratıldığı, böceklerin nasıl iletişim sağladıkları, lazer ışınlarının nasıl elde edildiği, balıkların ve göçmen kuşların yönlerini nasıl buldukları ve neden tüm renklerin karışımının beyaz olduğu gibi yüzlerce bilimsel konu açıklanıyor, gösteriliyor, sergileniyor.

. fransızların küstah, kibirli, kendilerini beğenmiş, midelerine düşkün, şarap içer, salyangoz ve kurbağa yer, fransızcadan başka dil bilmezler, bilseler de konuşmazlar sanırdım.

paris büyüsünden midir nedendir bilmiyorum bu önyargılarım yerle bir oldu, bir sempati doğdu içimde. -hoş bu antipatinin nereden kaynaklandığını da tam olarak bilmiyorum ya...

berline dönerken uçakta kendi kendime, bir ara bu şehre tekrar fransızca öğrenmek bahanesiyle gelip, birkaç ay paris’i yaşamanın hiç de fena olmayacağını düşündüm.

190806

eğitmeye / eğitilmeye devam...

gezi sonrası gündelik koşuşturma bir haftalık mesleki yatırım programıyla devam ediyor.

gençlerle yaptığım yaratıcı eğitim seminerleri kapsamında kendimi geliştirmek, bu alanda yeni yöntemler öğrenmek ve yine aynı alanda çalışan gönüllülerle tecrübe alışverişinde bulunmak üzere rosa luxemburg vakfının düzenlediği ‘ yaratıcı gençlik eğitmenliği atölyesi’ne katıldım.

ulusal kapsamda düzenlenen ve deutschland’ın başka eyaletlerinden de toplam kırk civarı katılımcısının olduğu programda tek göçmen olmak biraz garip geldi. uyum konusunda atıp tutuyor, anlaşılmamaktan, anlaşılamamaktan şikayetçi oluyor, farklı eğitim konulu sempozyumlarda ilgisizlikten dem vuruyor ve yeni eğitim metodları gerekliliğinden bahsediyorken, ortalıkta sızlanan ve dövünen göçmen eğitici takımın böylesi verimli bir programa katılmıyor oluşlarına anlam veremedim.

sadece bu organizasyonla ilgili bir durum da değil, genel anlamda gençlik bir ilgisizlik yaşıyor. göçmen kökenli eğitimciler ‘sorunlu’ olarak algılanan hatta kısmen damgalanan gençlerle uğraşmaktansa onlar üzerinden politika yapmayı tercih ediyorlar. göçmen olmayan beyaz almanların bu kategorideki gençleri uzaylı gibi algılamalarını ister istemez destekleyen bu tavır rahatsız etmeye başladı artık beni. iki aydır nikotin girmeyen beynim itiraz noktasında, sinirlenmeyi öğrendim nihayetinde sanırım.

diğer yandan bana iş imkanı da sağlamış oluyorlar aslında. bu barnşda çalışmayı göze alan türk kökenli eğitim gönüllülerinin azlığı, bana deneyim fırsatı sağlıyor. ama yine de birilerinin gençlere sahip çıkması gerekiyor. sadece geçim derdinden, bu işten gelir sağlıyor olmamdan çok, samimiyetle önemsiyorum yaptığım işi ben. keşke benim de o yaşlarımda bir hayat danışmanım olsaydı...

300806

alır gider beni sarı rüzgarlarıyla sonbahar,

gelir anılardan bir davet, çocukluğum canlanır...

310806

Sevgiler...

temmuz 06

2006-08-02T04:06:00.000-07:00

Selam,

nikotin beni bıraktı...

04072006

isviçre bıraktığım gibi, zürih hep aynı,.

sıcak, samimi, kokulu ve mavi,

işsizlik oranının %3 dolayına çıkmış olmasından rahatsız, kupayı italyanın almasından dolayı keyifli...

tırmanan trenle 1340 metrelik dağa çıkma aksiyonumda yüksekliğin başımı döndürmesine aldırmadım, brienz yöresinden çıktığımız planalp köyünü vaftiz kızımız antonia’nın beşinci yaş günü şerefine balonlarla bezedik. yirmisekiz kişiydik, yedik içtik eğlendik...

zürih hep aynı, isviçre bıraktığım gibi...

090706

bu yıl itibariyle berlin, avrupanın en kalabalık şehri olmaya aday -ki aday olmakla da kalmıyor bunun gerçekleşebilmesi için tüm imkanlar seferber...

geçen yıl çevre ve gürültü kirliliği nedenleriyle iptal edilen love parade (aşk yürürüyüşü) bu yıl son bir denemeyle tekrar gündeme geldi. boyalı bulvar basınına bakılırsa -ki ben bakmıyorum- bir milyona yakın dans ve techno sapığı berline akın etti.

1968 cinsel devrimin bir cover veryiyonu gibi bu love parade, birkaç farkla;

o dönem marihuana revaçtaydı şimdi extasy, kokain ve asit.
o dönem cinsel devrin başarılmıştı şimdinin başarısı alkol tüketim rekoru ve turizm patlaması.
o dönem insanlar daha bir bilinçliydi, şimdi şuursuz.
o dönemlerde yani eskiden herşey daha iyiydi, daha güzeldi (!).

ve yine aynı gün berlin valiliği gönderine altı renkli eşcinsel bayrağını çekerek geleneksel eçcinsel haftasını başlattı. hem heterolara, hem homolara zıvanadan çıkma fırsatı, ne güzel...

ayaktopu şampiyonasında kupanın italyaya gitmesiyle birlikte sokaklara yayılan boşluk hissi böylelikle giderilmeye çalışılıyor. final sonrası ilk günler, yorgan gitti kavga bitti modunda bir tenhalık, bir sükunetken hemen yeni bir gazla şampiyona sonrası kalan sağların ülkede yarattığı fırtına öncesi sessizlik noktalandı, huzurluydu ama kısa sürdü...

170706

arda arda kutlanan üçüncü eşcinsel festivali christopher street day-berlin de bir öncekiler kadar görkemliydi.

ilki 1979 yılında, toplam 150 kadar kişinin katılımıyla kutlanmış; son noktada yerlisi, yabancısı, yahudisi, urumu ve müslümanıyla toplam 800 bin kişilik bir katılımdan söz ediliyor.

bir hafta öncesinde düzenlenen eşcinsel, lezbiyen, biseksüel, aseksüel, travesti, ve transeksüel sivil toplum kuruluşlarının projelerini, etkinliklerini, sloganlarını ya da varlıklarını duyurdukları iki günlük panayır kıvamında sokak festivalinde hızını alamayanlar bu konvoya koştular. devletin de kamu organlarıyla katıldığı yürüyüş politik olmaktan uzak genelde ‘al gözüm seyreyle’ edasıyla meşhur (geçen ay bu konudan bahsetmiştim bu yürüyüşün kreuzberg semtindeki alternatifini tanımlarken), hatta tartışılan bir konu da gerçekten bu yürüyüşe hala ihtiyaç olup olmadığı. sadece şov platformu olarak algılandığında bir anlam kazanıyor tüm ihtişam. fantastik romanlardan, çizgi film karelerinden fırlamış gibi kostümler, yaratıcılığı zorlayan kreasyonlar, stiller, mükemmel. aslına bakılırsa genelde bir ‘parlak ve simli kurdelayla fiyonklanmış, filize durmuş patates kıvamında’... bir geçit; et, meme, kasık, popo, baldır ve bacak korteji de denebilir illa eleştirilecekse..

http://www.topbilder.de/Info/info.html

polonyalı organizasyondan tanıdığım bir lezbiyen arkadaşım, işin şov kısmının azımsanmayacak derecede önemli olduğu görüşünde. kendisi lezbiyenliğini televizyonda gördüğü günaşırı tartışma (!) programlarının birinde sevgilisine gül veren bir kadının şovunu izlerken keşfettiğinden bahsetti. ben zeki müren’in oldukça radikal sahne şovlarına rağmen paşalığına toz kondurmadığı dönemleri; bülent ersoy’un chrıstopher street day’lik hallerinin yurdum insanına ablalık olarak pazarlandığını düşündüm.

sonuçta bir fırtınadır geçti.

cinsel kimliğimin ayrıcalığını damarlarıma kadar hissettim ama yine de kalan bir ukte var içimde, hani; keşke şöyle afilli yaşlarımda, janjanlı zamanlarımda göbeğim düzkene, hormonlarım libidomu tırmalarkene ve karşılıksız aşklar arasında ilahiyata tırmanırkene bu yaşadıklarımı yaşayabilseydim, yaşadıklarımdan daha bir zevk alırdım diyorum kendi kendime...

220706

sizin oralarda durum nedir bilmiyorum ama bizim buralarda bir depozito kültürü başgösterdi dostlar.

vatandaş, likit tüketimi sonucu arta kalan dönüşümsüz petini şuursuzca ortalığa fırlatıp tabiatın içine sıçmasın, hem estetik hem de jeolojik kirliliği bir nebze engellesin diye bir çevre koruma yasası hazırlandı. bu yasa uyarınca almanya’da son üç yıldır cam ve özellikle de plastik pet şişelerde depozito uygulaması var. ürünün markasına göre, değişen meblağlarda depozito kesintisi konarak doğanın sindiremediği plastikler bir şekilde geri dönüşümlü hale getirildi. mantıklı, makul, onaylanır bir tasarı. önceleri uygulama bir karmaşaya dönüştü. mesela ürünleri sadece satın aldığın kaynağa iade etmek gerekti bir dönem, bir kaç cent de olsa geri dönecek para uğruna küçük markacıklar, pullar eşliğinde pet şişe biriktirilmeye başlandı, ben sırf bu yüzden dopozitolu ürünlerden sakındım ve mecbur kalmadıkça satın almıyorum. mutfağımızın pet şişe toplama kampına dönmesini istemiyordum ve hala daha istemiyorum. zaten bir gün belki bir kolajımda kullanırım diye atmaya kıyamayıp sakladığım ambalajlar, kartonlar, paketcikler çerler ve çöpler bize yetiyor.

konuya giriş nedenim bu depozito kültürünün kendi insanlarını da yaratmış olması. evet pet toplayıcıları türedi tahmininiz üzere, ellerinde bazen koca koca torbalarla her köşebaşındaki çöp kovalarını tarayarak cent bedelli çöp toplayan insanların sayısı gündengüne de artıyor. ben ilkokul çağlarımda nereden çıktığını ve doğru olup olmadığını hala daha bilmediğim sigara paketi aluminyumları topladığım dönemleri hatırlıyorum. birileri bunlar için para ödüyordu sanırım tekel miydi neresiydi? (ben ağabeyimle aylarca topladım, beş kuruş görmedim ya neyse bir saflık olsa gerek) bazen de işi geçim kaynağına dönüştürmüş amca ve teyzelere rastlamak mümkün, peşlerinde sürükledikleri pazar arabalarını silme petlerle dolduruyorlar, bu profesyonel toplayıcılar, işin parasında da değiller gibi bir havaları var çünkü depoziti az olan cam şişeleri bırakıp sadece petlere vermişler kendilerini. yüksek kapital peşinde büyük düşünür gibiler...

kimbilir kaç boğaz bu centler sayesinde kuruvasanlanıyor?

sakın yanlış anlaşılmasın, yermek, kınamak değil niyetim, bilakis yardımım dokunur diye bu sektörü desteklemek adına cocacola içmelerim sonrası petlerimi ortalığa bırakıyorum, bir rüzgar esimi süre içerisinde hemen bir toplayıcı tarafından emiliyor. iş göze batmayacak, gözlenmeyecek ve değinilmeyecek gibi değil.

hollywood filmlerinde gelecek şehirlerin toplayıcı kavimlerini çağrıştırıyor bu insanlar bana... tarihin ilk toplayıcıları da değiller hani, izmirliler kemeraltı topbacısını mutlaka tanırlar, hayatını poşet toplamaya vermiş bir amcamız vardı kemeraltı koridorlarında, elbisesi, ayakkabısı, torbası hem poşet hep poşet. naylon naylon toplardı amcam sokak ortalarında ve sokak aralarında terkedilmiş naylon poşetleri.

tek tanıdığım toplayıcı bu da değildi, yine izmir-konak dolaylarında bir kuran teyze vardı, elinde ibriği, kur-an’ı ve poşeti, ekmek parçaları toplardı hem yağlı hem kirli hem de pasaklı renksiz kostümüyle. birilerinden duydum iki yıl önce kadar kaybolmuş ortalıklardan...

medeniyet dünyasında toplayıcılığa kolleksiyonerlik diyoruz hatta bir filateli salgını saygınlıkla karşılanıyor. avrupa emeklileri arasında da yaygın bir bebek kolleksiyonerliği sözkonusu. yükte hafifi pahada ağır porselen, plastik, taş hatta bazen de uyduruk malzemeli bebek biriktirici emekli kadınlar, dönemin parlak almanyasının kendilerine biçtiği gayet makul emekli maaşlarını, sabah kahvaltılarının ardından televiyzonda yayınlanan farklı programlarda sunulan bebekleri satın alıp kolleksiyonlarını zenginleştirerek değerlendiriyorlar.

‘biriktirme’nin eminim insan psikolojisine büyük bir yararı vardır. bu konuda düşünmeye devam edeceğim, erövizyon şarkı yarışması kayıtlarını biriktirmeye başlamamın bir anlamı olmalı...

tamam aynı kefeye konmayacak belki ama işin özünde toplamak yok mu?

kimler, neler topluyordur legal, illegal...

300706

kısa kısa...

. bu yaz sıcaklar içime sindi, ikna oldum nihayet kürenin ısınmaya başladığına...

. ne zaman beynimin içinde dolanıp duran projelerimi, romanlarımı, öykülerimi ve senaryolarımı yazmaya başlayacağım merak ediyorum...

. sigara içmiyorum, içenlere de karışmıyorum.

. elif şafak / med-cezir manzaraları’nı okıuyorum şiddetle öneririm. bu kadından çocuğum olsun isterdim .

310706

sevgiler...

haziran 2006

2006-07-01T04:42:00.000-07:00

Selam,

berlin topçulara gark oldu,

malumunuz vechile dünya kupasına ev sahibi olduk almanyacak...

dünya ayaktopu şampiyonası, muhtemel sarhoş, neredeyse fanatik, bariz hetero kırosu düzinelerce insanı mecburen hayatımıza sokacak gibi görünüyor.endişeliyim, daha doğrusu endişeliydim. cafeler ve ara sokaklar, köşeler plazma tv’lerle donatıldıktan, hemen hemen her geniş alana, zengin sponsorların reklamlarını taşır toplar, futbol ayakkabıları ve bilumum futbol aksesuarları dikildikten ve öte beri, şampiyonaya katılan ülkelerin bayrakları ile donatıldıktan sonra endişe etmemek pek mümkün değildi. öyle ya bu sporun, hırlısı var hırsızı var, holiganı var ayyaşı var, ev sahibinin milliyetçileri var dazlakları var... endişe listesi uzadıkça uzuyor.

bu halin pozitif yanları da yok değil, herşeyden önce almanya’nın dünya üzerindeki siyah-beyaz, imajı federasyon üyesi milletlerin bayraklarıyla (göstermelik bir biçimde -hatta kimi zaman kör gözüne parmağım- da olsa) renklenmiş oldu. caddelerde hareketlendi, bir futbol turizmidir gidiyor. berlin’de oynanacak maçlar sırasında şehrin günün ilk ışıklarıyla birlikte nasıl dolduğuna tanık olmakta oldukça enteresan. bazen bir cümbüş, bazen de bir soğuk savaş alanına dönüyor sokaklar. sadece ben değil, bu ülkenin doğma-büyüme vatandaşları bile sokaklarda bu denli çok milli bayrak görmediklerini söylüyor. almanyanın kara geçmişinden ötürü milliyetçilik, dolayısıyla da milliyetçilik sembolü bayrakla ilgili açık seçik bir sorunu varken ortalığın sarı-kızıl-siyaha boyanması nahoş düşünceleri de beraberinde getiriyor.

gerçi tahmin edilenden az şiddet olaylarının gelişmesi de rahatlatıcı bir faktör yani bir kaç holigan dövüşü ve sarhoş yapmalamalarından öteye güç kazanamadı şiddet, sevindirici.

çok kültürlülüğe, çok renkliliğe ev sahipliği yapıyor olmakta var işin içinde...

tabi hoş şeyler bunlar...

benim en çok keyif aldığım saatler karşılaşmaların oynandığı saatler.

bu saatlerde yollar, etrafta dolaşan futbolseverlerin topluca katılımın dibine kadar yaşandığı ayaktopu izleme çadırlarına dolmasıyla biz bisikletlilere ve yayalara kalıyor. bana - geçici bir süreliğine de olsa, oto trafiğinde iki şeridin ortasından hatırı sayılır bir hızla bisiklet sürebilme lüksünü yaşatıyor bu dünya kupası. bazen de hiç ummadığımız sokak aralarında yolu tamamen kaplayan futbol seyircileri de diyebileceğimiz insan yığınlarıyla karşılamak da mümkün doğal olarak. bu gibi durumlarda sinirlenmeden ve ev sahipliğine yaraşır bir hoşgörüyle bisikletimi yürütüyor, barikatı aşana kadar herkese ‘dayı’ diyorum.

kupa ile ilgilenmeyen sosyal toplum üyelerinin düzenledikleri ilginç aktiviteler de aylar sonra nihayet yüzümüze gülümseyen güneşin tadını çıkarmamızda biz futbolsevmezlere yardımcı oluyor. her iki koşulda da gündelik hayata çoğu zaman gece yarılarına kadar süren kaçınılmaz sarhoş ulumaları eşlik ediyor.

ayrıca, şişe kırıp bisiklet yollarını cam kırıklarıyla bezeyen ve kim oldukları hiçkimse tarafından bilinmeyen ‘anti teker’ guruplardan duyduğum rahatsızlığın dünya kupasıyla bir ilgisi var mı bilemiyorum.

merkel teyze de dünya kupası heyecanını fırsat bilip pek tanıdık pişkin bir üslupla yasal düzenlemeler yapıyor.

yeni hazırlanan göçmenler yasası üzerine tartışmayı erteleyip %16 oranında olan katma değer vergisini %19 noktasına çekmeyi başardı mesela, bir çok da yeni önerge hazırlandı. ben çoğunluğu sağ cephenin oluşturduğu meclis tarafından. kabul edilmiş yasaların, final maçı oynandıktan sonra ne gibi tepkiler alacağını şimdiden merak ediyorum doğrusu.

politika bu, acemi boksöre ringde pek yer yok.

150606

adı: sonia saniye

cinsi: laptop

sanal aleme attım kendimi, artık benim de bir laptop'um var dostlar...

bindokuzyüzlü yılların sonlarından beri bazen para biriktirerek bazen de boşvererek bu günü planlamıştım. alın terimle kazanılmış bir meblağ karşılığında bu da oldu. gerçekleştirdiğimiz ayyıldız reklam filminin gelirini bu iş için ayırmıştım. sağolasın ayyıldız ve bu reklam çekimini mümkün kılan sevgili gerçekleştirici ilk yardım melekleri...

190606

chrıstopher street day

eşcinsel onur günü...

geleneksel olarak 1960 yılların sonunda amerika ‘stonewall’ direnişinin yıldönümüne denk gelen haziran ayının son cumartesi günü eşcinseller, kurtuluşlarını kutluyor, onurlarını katlıyorlar.

dünyanın birçok ülkesinde festival kapsamına dönüşmüş kutlamalar yapılageliyor. istanbul da bir hafta sürecek etkinliklerle bu sene dördüncüsünü kutlayacak.

alternatifler şehri berlin’de dokuz yıl öncesine kadar tek bir csd varmış. devletin özelleştirdiği veya özelleştiremediği tüm birimleriyle katıldığı ve desteklediği, küçüklüğümüzün panayırlarını andırır bir havada geniş bir katılımla kutlanıyormuş csd. katılım arttıkça kapital sahiplerinini iştahı kabarmış, reklamlara ve sponsorlara boğmuşlar aslında politik amaçlı olan bu onur yürüyüşünü. işi abartan sponsorlar, konvoyun politik kısmı ağır basan, eleştirisel kesimine yürüyüşü kapatmayı bile planlamışlar, hatta bu özgürlük şovalyelerini konvoydan dışarı atmışlar. csd komitesi herşeyin kapital ile başlayıp kapital ile bittiğine tahammül edemeyen bu gurubun ağır protestolarına rest çekince, farkına varmadan kendi alternatifini yaratmış; transgenialer csd / keruzberg doğmuş.

berlin’i seviyor olmamın nedenlerinden biri de şehirde herşeyin bir alternatifinin olması -ve ben bu durumdan henüz sıkılmadım. bu christopher street day / keruzberg de, büyük sponsorların desteğiyle gerçekleştirilen, oldukça turistik bir o kadar da kapital olan büyüğünü resmen tehdit eden bir alternatif.

kreuzberg semtini önceki mektuplarımda tanımlamıştım, türklerin yoğun olarak yaşadığı, bakkallarında türkiye’den ithal sabundan köftelik bulgura herşeyi bulmanın mümkün olduğu, sağlı sollu berberler ve bilumum kahvelerle bezeli şirin kasabamız.

tarihine bakıldığında, duvar öncesi batı berlin’in alternetif olaylarının patlak, kişilerinin uğrak yeri. çarşaflı kadınlar arasında ellerinde bira şişeleri ve papağan modelli saçlarıyla punklarına, cami ve cemaat salonlarıyla yanyana homoseksüel barlarına, aynı mekanda gündüz sebze-meyve satılan standta, gün batımıyla birlikte eroin, kokain satıcıları ve sokak hapçılarına rastlamak kreuzberg’de olduğunuzun bir kanıtı adeta.

sadece değil ama genelde türkler tarafından parsellenmiş gibi bir havada yaşanan merkezde şu ana kadar ulaşılan en kalabalık gösteri gerçekleşti 24 haziran 2006 günü.

toplam 6000 homo, hetero, trans ve eğlencesever aynı gün oynanan almanya-isveç karşılaşmasına rağmen tercihlerini eylemden yana kullandılar. kimisi maç öncesi, kimisi maç esnası, kimisi de maç sonrası katıldı. dalgalanarak gelişen kitleye hitaben birçok konuda konuşmalar sunuldu. gladt olarak kendimizi türk kasabasında ev sahibi hissedip üç farklı çalışma gurubunda yeraldık.

. avrupanın gelişim çizelgesine tezatla sınırlarını kalınlaştırması, sembolik olarak ana yolun bloke edilmesi ve konu hakkında hazırlanmış bir metnin tarafımdan da türkçe ilavelerle okunmasıyla protesto edildi.

. zorunlu evliliğin aile tarafından onaylanmış insan hakları ihlali olduğu almanca, türkçe ve kürtçe (kırmanç) olarak bir kez daha tekrar edildi.

. demet demir tarafından hazırlanan bir konuşma metniyle de ankara-eryaman’daki transeksüel cinayetleri ve işkenceci sürgün girişimleri kamuoyuna duyuruldu.

hemen hemen üç ay süren hazırlık çalışmaları meyvesini böylelikle vermiş oldu. gladtin katılıyla birlikte kreuzberg’de yani evimizde, tüm olan biteni izleyen ve dil bilmeyen anneler de ortalıkta konuşulanlardan birşeyler anlayabildiler hatta zorunlu evlilik karşıtı metnimizi okurken bu konuda burunlarından kıl aldırmayan kürt-türk ya da türk-kürt gençlerimizin anadillerine dolayısıyla da kendilerine gösterilen saygıyı farkedip bizi alkışlamaları başarı olarak yorumlandı.

hele kendi aramızda oluşturduğumuz erkekler ve kadınlar korosuyla kaydettiğimiz sloganlarımız...

türkçe olarak ‘oğlum erkek seviyor, peki sana n’oluyor?’ ve ‘kızım kadın seviyor, yani sana n’oluyor?’ sloganlarının yüksek sesle yayımı doruk noktayı oluşturdu. onbeş kadar kişi bir araya gelerek bu sloganları kayda aldık, bilgisayar ortamında kayıt çoğaltılarak toplam 500 kişilik bir sanal koro yaratıldı. halkım önce bir şaşırdı ‘neler oluyor’ oldular, durumu anladıklarında da sorgulu yüzlere -tam da tahmin ettiğimiz gibi- tebessümler yayılmaya başladı. eşcinsel evlatlarını yalnız bırakmayarak onları zorlu yollarında destekleyen sevgili anne ve babalarımıza şükranlarımızı ileterek sloganlarımızı kasabamızın derinliklerine kadar duyurmamız ayrı bir huzur ve mutluluk kaynağı idi.

protestolar bu kadarla da kalmadı.

özelleştirmeyi kınayan bir gurubumuz da vardı; özelleştirilmesi planlanan binaların yakınlarından geçilirken konuya dair oldukça sivri göndermeler yapıldı. bu binalardan biri eski, değerli ve halkın kullanımında olan bir apartman iken belediye tarafından boşaltılıp yine belediyenin yardımlarıyla restore edilip işadamlarına büro olarak pazarlanmış. bir diğer bina yine maddi ve manevi değeri hiçe sayılarak paldır küldür onarılmış, mtv avrupa merkezi olarak devredilmiş, satılmış. bu girişimden birkaç yıl sonra da aynı mtv avrupa merkezi iflasını bildirdi. bu anlamda belediye ve dolaylı olarak vergi veren berlinliler hala daha restorasyon borçlarının kapatılmasıyla meşguller.

kötü çalışma ve sömürücü işveren şartları protesto edildi; elemanlarının tuvalet molasını sınırlayan ve iş çıkışlarında utanmazca mal kaçırılıp kaçırılmadığını kontrol etmek amacıyla çantalarını arayan ve sendikaya üye olan çalışanlarını gününde kapı önüne koyan bir süpermarket zinciri (lidl) kınandı –yok, bu tabir pek kibar kaçtı yapılan eylemin yanında- yerden yere vuruldu.

artan işsizlik ve fakirlik eleştirildi. silah anlaşmaları yerine yatırım teşvikleri önerildi.

ırkçılık ağız dolusu lanetlendi ve milliyetçilik alman bayrağının yakılmasına gider boyutta eleştirildi.

aktif olarak ilk kez katıldığımız bu organizasyondan da alnımızın akıyla çıktık.

bir sonraki eylem 15 ve 16 temmuz’ da gerçekleşecek avrupanın tek ve dünyanın en geniş katılımlı eşcinsel sokak festivalinde derneğimizin tanıtımı...

darısı nice etkinliklere...

260606

kısa kısa...

. bir kitap okudum, hayatım değişmedi ama hayata bakışımda bir kırılma daha oldu. ‘elif şafak / baba ve piç’ takdimimdir.

. tiyatrom tatile girdi, eylülde ‘çılgın yenge’ uzayan dört oyunla birlikte sahnelenmeye devam. ekimin ilk haftası da hannover turnemiz var, hayırlı olsun.

. uluslararası bir homoseksüel dayanışmasına doğru bir adım atıldı. fransız, polonyalı, afrikalı gay ve lezbiyenler, gladt’in ev sahipliğinde buluşmaya başladık. bosnalı, hırvat ve yunanları da bekliyoruz. hedeflerimiz büyük, sürekli göçmenlerden bahsediliyor ve göçmenlerin genel yargılarından söz edecek, fikirlerini aktaracak bir birim yoktu. ‘biz yapalım olsun’ dedik, kim tutar bizi...

. sokak tiyatrosu festivaline katılamıyoruz, organizasyon komitesinin sadece katılımcıların ulaşım masraflarının %70 ini ödeyebilmesini göze almışltık ama her katılımcı öğrencinin aurıllac’da geçirilecek 10 günlük kamp için kişi başı 200 € ödemesi gerekliliği katılımcıları haliyle zorladı. bu iş için para almadığımdan biraz anlayış beklerdim komiteden ama kimseyi bu şartlar altında motive edecek gücü bulamıyorum kendimde, tuhaf bir yorgunluk hissediyorum, konsantrasyon zorluğu başladı.

. mevlevi/sufi bie cemaatle tanıştım. karma bir gurup ayda iki kez toplanarak önce bir süre zikredip konsantrasyonu sağlıyor ve ardından da semaya geçiliyor. önce bir ürktüm, aklıma ardımda bıraktığım şah-ı nakşibendi günlerim geldi. semaya geçilmesiyle birlikte yüreğimde kanat çırpan bir ak güvercin (!) hissettim. sıcaktı sema, ılıdı arz. sonuna kadar ayini izledim, mevlana ve şemse saygımı ilettim.

. polisiye okumak isteyenlere de bir önerim var; ahmet ümit / kavim, okunası.

. almanya yarı finalde, halkımız türkiye yerine almanyayı tutuyor. bazı futbol tutkunları bunu uyumun göstergesi olarak yorumluyor. bir anlamda haklılar ama bizim milletcek bayrak hobbimiz olduğunu da unutmamak gerekir. milletcek severiz bayrağı. sallamadık mı kuduruyoruz, eh ayyıldız olmazsa, altın-kızıl-kara sallarız.

300606

sevgiler...

mayis 2006

2006-06-07T09:48:00.000-07:00

Selam,

14-15 yaşlarında , farklı milletlerden karma onbir gençle bir haftalık cinsellik ve seks seminer dizisiyle başladı mayıs. -baharın geldiğini saymazsak...

seminerler arası dernek toplantılarıyla devam etti. -hafta sonu sahnelerini saymazsak...

bugün biraz seviniyorum, çünkü bu yoğunluk beş gün sonra mola verecek. -beş gün sonrasında devam edeceğini unutursak.

...ve beklenen zaman geldi; aylar öncesi planlanan gün yakın.

iş yok, toplantı yok, sahne yok! beş gün atina ve erovizyon şarkı yarışması da caba.

ama hak ettim, lütfen göz konulmasın...

www.ayyildiz.de hayatıma girdi, bir tuhaf oldu.

anladım, ben populizmi seviyorum, bazı durumlarda tanımadıklarım tarafından tanınmak da hoşuma gitmedi değil ama herşeyi de bir ölçüsü var.

‘sen seni bil sen seni, bilmez isen kendini, bildirirler haddini’.

ne kadar ekersen o kadar buğday, ne diyordum? herşeyin bir ölçüsü var yani...

...derken berlin kabare topluluğundan bazı kalfalarla bir çalışma yapmışız.

işin doğrusu; tanja-mehtap ,filiz, murat, cüneyt dörtlüsü oturaklı bir senaryo geliştirmişler, anlattılar, beğendim ve ekrana aktardım (kağıda döktüm).

elde tuttuğumuz senaryolara bakıp durdukyere heyecanlandırdık kendimizi. devamı da gelecek gibi, motivelendim, motivelendik...kısa bir film çalışmasının eşiğinde gibi hissediyoruz kendimizi.

. başladığımız radyo projesi ile teknik nedenlerden, açıkçası einstein’in zamanın sırrını bulamayışından ötürü pek fazla ilgilenemiyorum. buna rağmen istek ve hareket var. yavaş ama emin adımlar diye tanımlayalım da yakınmam bitsin, herşeyin bir ölçüsü var değil mi?

. çılgın yenge oynamaya devam ediyor, eh seyircimiz de var.

benim için eğlenceli olmaktan çıktı. politik çalışmaların ardından yaptığım tiyatroyu görünce eğlenemiyorum. işte tam bu noktada daha iyisini yapmak varken fikri mesela çıldırtıyor beni... zamanla zor beğenen bir insan oluyorum ben galiba, ideallerimden ve hayalperestliğimden kaynaklanıyor olsa gerek. her şeyin her koşulda daha iyisi olabileceğine inanmaya başladım.

nedir bu durum dostlar?

paronaya mı bu, hırs mı yoksa, ya da ben marilin monro enkarnesi miyim?

. yıllardır ezberlettiler bize ‘no body is perfeckt’ diye, bence hep bir perfekt body var, yani ben sık sık karşılaşıyorum.. mesela hemen hemen hergün yeni bir hayatımınengüzelerkeği ile karşılaşıyorum. bu zamana ve duruma ve havaya ve kimyaya ve biyolojiye bir olay. yalnız benim hayatımda ömürleri kelebekten de kısa... en fazla üç dakika. bazen bir iki derken artıyor pamuklara sarmalayıp sardığımın güzel erkekleri. bütün hayat yetmezmiş gibi bir de flört manyağı oldum ben. unutmuyoruz. ne demişerdi: ölçülü ol!

120506

Biraz donanayım dedim...

dört yıl oldu, idarelik ev eşyalarıyla yaşadım ve kolları sıvayıp ‘yerleşmeye’ karar verdim.

... yaşasın ikea

tam odamın köşesine monte edebildiğimiz üçgen bir gardrop aldım.

çoraplarımı donlarımdan, geceliklerimi tişörtlerimden ayıracak bir ‘çekmeceler’im oldu. altı katlı otopark gibi.

-acilen gerekeliydi- nihayet bir çalışma masası.

iyi ki varsın ikea...

evde tek pc var paylaştığımız, ama bu böyle girmeyecek.

kendime yatırım yapıyorum, bir çalışma ortamı hazırlıyorum, patlayacağım, akacağım da kaynağımı hazırlıyorum önce bir... -yatağını kendisi bulur.

bonzaim var bir de , ne ağacının minyatürü olduğunu çıkaramadım henüz, onun toprağını değiştirdim, mevsimidir diye...

bisikletimin, baharın ve güneşin tadını çıkarıyorum.

yarın da atina, heyecanlanıyorum...

160506

kalimera atina, yassus akropolis...

> bu hayatta herşeye alışıyor insanoğlu, uçmaya bile...

bir sürprizle başladı erovizyon-atina macerası.

yaklaşık üç saat süren mutedil dalgalı uçak seyahatinden sonra hedefe vardık. bir heyecan, içimizde bir kıpır kıpırlık indik uçaktan ve valizimizin bizimle birlikte atinaya uçmadığı gerçeğiyle karşılaştık. donumuzdan kokumuza kadar tüm ihtiyaçlarımız berlinde kalmıştı.

panik, telaş ve can sıkıntısından geriye, kaldığımız otelin adresini valizimizin atina’ya getirilmesiyle ilgilenecek görevliye bırakarak havaalanından ayrılmak kaldı.

exiti geçen ilk adımla yüzüme tanıdık bir izmir adnan menderes havalimanı rüzgarı çarptı, smyrna koktu ilk nefes. sırt çantalarımızla oldukça ekonomik ve pratik turist havasında otelimizin yolunu tuttuk.

ben, bir kez daha kendimi bernhard’ın rehberliğinde olmaktan dolayı şanslı hissettim; eşimin inanılmaz bir şehir algısı var dostlar, elimizle koymuş gibi bulduk konaklayacak adresimizi. çöp toplama ve öğütme kamyonlarının beynimizin derinliklerine işleyen gürültüleri, valizimize bir an önce kavuşma arzusu ve otelimize geç saatte yerleşen bir gurup erovizyon sapığı (!) genç kızın coşkulu haykırışları eşliğinde geçti ilk gece.

> şehrin caddelerinde gezinirken kendimi sosyal havaya kaptırıp sık sık türkçe konuşmaya yeltendim. kendimi kaptırıp diyorum çünkü dar caddelere istiflenmiş küçük esnaf arasında gezindikçe kemeraltında, uzun ve işlek caddelerde turladıkça alsancakta, öbek öbek lokantaların kıyısından geçerken kordonda, sahile inince de güzelbahçede hissettim kendimi. pek bir tanıdıktı sesler, yüzler, sokaklar...

silme doldurulmuş gazete büfeleri ve bakkallar, köşe başı gevrekçileri, börekçiler, boyozcular, kuytu köşe korsan cdciler, balıkçılar, sebzeciler, etçiler, şehir aksesuarı trafik lambaları ve yeşile kırmızıya aldırmayan yayaları, yayalar için durmak zorunda kalan ve bundan da pek memnun olmayan dört veya iki tekerlekli taşıt sürücüleri, kağıt mendil, sakız ve nazar boncuğu satan sokak bebeleri en önemlisi de ensemizi yakan yaz güneşiyle pek samimi, pek bir ege şehri atina...

> akropolis... yüzyıllara meydan okuyan tanrılar sunağı.

turist rehberlerinde, osmanlıların elindeyken cephanelik olarak kullanıldığından dolayı en büyük hasarı 1800lü yıllarda almış olduğu yazmasına rağmen hala ayakta akropolis. restorasyon işçilerinin, çelik iskelelerin ve vinçlerin arasında büyük bir ihtişamla tüm atina’ya hakim bir tepede gülümsüyor.

erovizyon finali için atinada toplanan gayler hac vazifelerini yerine getirirler gibi fır dönüyorlardı akropolis çevresinde, hemcinsleriyle aşk yaşayan, aşkın felsefesini sanata dönüştüren filozoflarına ve bu aşkın erişilmez tanrılarına şükranlarını sunar gibiydiler. gerçi, tanrılarla karşılaşabilmek için şehrin göbeğinde sükunetle tarihi izleyen tapınağa gelmeye de pek gerek yok gibi, şehir sıradan insanlar arasına karışmış zeuslarla, hermeslerle dolu.

iki şehir güzellikleri adilce paylaşmış gibiler; afroditler izmir’e, eroslar atina’ya yerleşmiş. boşanmış bir aile gibi iki ülke, husumet de buradan kaynaklanıyor sanki...

> patlıcan musakka, üzeri beşemel sosla fırınlanıp mousakka olmuş, çöp şiş etini domuzdan alıp souvlaki, pirinç pilavı zeytinyağıyla harmanlanıp pilouvi, cacık sulandırılmadan tzaziki, rakı yumuşayıp ouzo, tavla daha bir yaygın ve tavli, çoban salata, koyun peyniriyle süslenip greek salat, türk kahvesi on yıl kadar önce isim değiştirerek greek coffe ve karagöz, karagozi olmuş komşuda. baklavanın yunan mutfağına ait olup olmadığı iddialarıyla birlikte düşünüldüğünde unutulan küçük bir ayrıntı her iki ulusun da işine geliyor ki iki milletin de sık sık bir arada yaşamış olduğu.

tarihle barışırsak eğer, osmanlılar öncesinde antik yunan (helen), ardından bizans, derken aynı topraklar üzerinde kimlerin sırayla yerleşik hayat sürdüğünü çözümleyebilmek pek de zor değil aslında...

eminim bir arada yaşarken herşey çok güzeldi ama ayrıldık, elimizde bir türlü paylaşamadığımız resimler ve mektuplar kaldı.

> bir sıcak kahve uğruna attık kendimizi mütevazi pansiyonumuzun sağ yanından şehrin sokaklarına... umduğumuz, eli-yüzü düzgün, mümkünse homoseksüellerden mütevvellit ve en önemlisi mantıklı bir bedel karşılığı frappe olmayan bir kahvenin ikram edildiği bir mekan bulmaktı. dönülen beşinci köşeden sonra antik mi antik, tıpkı diğer örnekleri gibi miniminicik bir ortodoks kilisesinin gölgesinde, tentesinden yapay ve ışıklı çiçekler sarkan, harem divanlarının andıran oturaklı ve tavla oynayanların zarları sayesinde şakıyan bir kahvede karar kıldık. yüzüne hasret mayıs güneşi ortalığı ısıtırken benim çardak altına gizlenmem pek yakışık almadı ya neyse, uyku mahmuru, sarkık göğüslü bir anna vissi siparişlerimizi almaya geldi. ‘two greek coffe please’ dedik ve gerindik, orta şekerli... kahvelerimiz gelmeden avuçlarımız kaşınmaya başladı, tavlansak mı tavlanmasak mı derken iki orta greek coffe geldi kondu önümüze, ‘escuse me’ diyemeden daha ben, sarkık memeli, mahmur vissi kaçıverdi içeri. huyumdur, rahatlığım için bir el yüz yıkama, ihtiyaç giderme falan diye düşünürken hem wc’nin yerini sormak hem de tavlalanmak üzere içeri yöneldim. sarkık göğüslü, uykulu kızın barda olduğuna aldırmadan, burada olmaktan daha bir memnun kasa bayanına yöneldim. tu- diyemeden tuvalet diyeceğimi anlayan zeki bar arkası kadını beni alt kata yönlendirdi. duvarları aluminyum borularla kaplı, uzun ve derin bir labirentte buldum kendimi... koridorun sonundan bir önceki kapıdan girip sağa dönmek suretiyle varış noktasına ulaştım. ilk iş olarak tuvaleti ve oturağını güzelce bir temizledim. tuvaletlerin kullanıldıktan sonra değil de kullanılmadan önce temizlenmesi buralarda yaygın bir adet. sosyal dayanışma bu memlekette biraz farklı yorumlanıyor kanımca, herkes kendinden bir öncekinin pisliğini temizliyor ve kendi pisliğini bir sonrakinin muhtemelen işgüzar ellerine teslim ediyor. birlikte yaşamanın kahrı, steril bir şekilde çekilmiş oluyor ama ben zorunlu boşaltım eylemimden hemen sonra, toplumsal bir kuralı gönül rahatlığı ile çiğneyip, hijyenimden kimseyi sorumlu bırakmayarak üst kata geri döndüm.

hala daha uyanamamış, sarkık göğüslü kadın, barda en son bıraktığım yerde, sigara içilmez levhasının altında bilmem kaçıncı sigarasını tüttürüyordu. yanaştım ve tüm sevimliliğimle ‘we want play to tavla’ dedim. garson kızın mahmur gözleri ‘what’, memeleri kadar sarkık dudakları ‘ı am nor understand, what do you say’ dedi. tavla istediğimi anlamamış olmasını hesaba katmadım, bence müziğin sesi çok açıktı, sesimi yükselttim ‘tavla’ dedim ‘tavla!’

arkalardan biryerden beni labirente yönlendiren bar arkası kasa bayanı, kucağında tekila, viski, ouzo şişeleri olduğu halde yetişti ve ‘tavli’ ile başlayan uzunca bir cümle kurdu anadilinde. garson kız, gözlerini döndürüp tavlaların yığılı olduğu rafa yöneldi.

‘kahveleriniz?’ dedi, bar arkası bayanı şişeleri dizerken ‘beğendiniz mi?’ bu kez benim anadilimde... yanaklarım sempati doldu, gülümsedim. ‘elinize sağlık’

sigarayı bırakamamış olmanın ezikliğiyle bir sigara sardım, yunan mahallesinde içtiğim orta kahveme katık ettim. genelde bernhard kazanır tavlada ama bu kez ben kazandım. kömür ateşinde, çöp şişe dizilmiş, limonlu domuz çekti canım bir de çoban salata. uyanmak üzere olan gözlerle gülümsemeye çalışan sarkık memeli kıza hesabı ödeyip, yarım ağız ‘by’, kasanın yanında, barın arkasında kendini müziğin ritmine kaptırmış anadilimde konuşanilen kıza ‘efharisto’ dedim yürekten, ‘teşekkürler’. kız göz kırptı sıcak ve içten cevapladı beni ‘are you welcome’.

> yarı finalle başladı eurovision macerası.

super star, kıl payı geçti elemeleri. litvanya, finlandiya ve izlanda yuhalananlar, norveç, türkiye, belçika ve kıbrıs alkışlananlar arasındaydı.

eurovision iki elemeli olduğundan bu yana ilk elemeye katılan ülkeler daha avantajlı oluyorlar, en azından parçalarını iki kere sunma şansları var ve değerlendirmelerde de parçaya aşinalık oldukça etkili oluyor.

bernhard’ın internetten takip ettiği uluslararası fan-klüp sitelerinde, yunanistan, almanya, türkiye, romanya, bosna-hersek ve rusya favoriler arasındaydı. sonuç şaşırtıcı; finlandiya ve lordi.

gala gecesi çıkışında izleyenlerle röportaj yapılıyordu, bir kadın sonuçtan memnuniyetini açıklarken; ‘baldır, bacak ve meme görmekten sıkılmıştık, iyi oldu. hem botoxlu yüzlerin ve silikonlu vücutların finlandiya ekibinden kalır yanları da yok ’ yorumunu yaptı, gülümsedim. kulis arkalarında, bu organizasyona kıl olan anti-pop fraksiyonların bile tarihinin en çok izlenen yarışmasına oylarıyla katılmış olma ihtimali konuşuluyordu. lordi’nin solisti kendilerini ‘suları olmayan balıklar’ olarak tanıttı bir röportajda ve kazandılar, sulandılar...

bana kalırsa, abba resmen doğduğu finalde de tıpkı lordi gibi inanılmaz sansasyonel bir gurup olarak algılanmıştı, büyük bir süprizdi komite için abba, çünkü tekdüzeliği sarsmış oldular yeni bir akım ve döneme aykırı kostümleriyle eurovisiona hareket ve ritm getirdiler, yarışmanın yönünü değiştirdiler ve eurovision abba ile klasiklikten kurtulup pop oldu.

evrim devam ediyor.

lordi ile pop karşıtlarını da izleyici potansiyeline katmış oldu eurovision –zaten rockun poplaşmasıyla lordi’ler doğmadı mı?

bekir coşkun hürriyet gazetesindeki köşesinde, olayın şov kısmını unutup sonucu abartıyla yorumlarken, ‘avrupa’nın gerçek yüzü ortaya çıktı, avrupalı’nın içinde bir canavar yatıyor’ diye yazdı. komik ama öyle bile olsa, insanların gerçek yüzleriyle karşılaşmayı sahte maskeleriyle muhatap olmaya tercih ederim.

hoşgörü anlayışları farklı; avrupa bir hoşluk görüyor ya da görmüyor, biz hoşlukla ilgileneceğimize hep boşluğa bakıyoruz, o yüzden de hoşgörmekte zorlanıyor bazen de hoşgöremiyoruz ama hep boşverebiliyoruz, boşveriyoruz.

bekir ağabey, türkiye de lordi’ye 7 verdi n’aber?

> finalin bir gece öncesi, bir mahalle anfi-tiyotrosunda alternatif bir şenliğe rastladık. eurovisioff; pakistan, hindistan, tunus, kürdistan gibi resmi yarışma harici ülkelerin sanatçıları tarafından verilen ikişer şarkılık, halaylı, eğlenceli, dans etmenin serbest olduğu bir toplu konser. politik açıdan gecenin özünde, avrupa birliğinin göçmenlere uyguladığı sindirici politikayı, kendi milliyetçiliğini yaratıp körüklemesini ve sınırlarını açıyor gibi görünüp gerçekte hatlarını kalınlaştırmasını protesto etmek vardı. yer yer kürsüye çıkan mahalleden konuşmacılar, avrupa birliğine veryansın ettiler. (dili anlamadık ama yunanlılar pek bi heyecanlı, ateşli ve telaşlı insanlar. el-kol hareketlerinden lafların nereye gittiği bariz bir şekilde anlaşılıyordu.)

> eğer yolunuz birgün atina’ya düşerse;

a- konuşmanızın arasına bir iki basit yunanca kelime sıkıştırın, memnun bir gülümsemeyle karşılanacaksınız,

b- domuz eti yemeseniz de souvlakiyi mutlaka deneyiniz ve beraberinde bir dilim limon istemeyi ihmal etmeyiniz,

c- nerede olursa olsun tuvaletlerin temiz olmama ihtimalini hesaba katınız,

d- plaj yakınlarında ucuz mayo bulma olasılığına güvenmeyip yanınıza mayo ya da şortunuzu alınız,

e- canınız gevrek (simit) çekerse, yunan gevreğinin bildiğimiz gevreğin aksine kuru olduğu gerçeğinden yola çıkarak beraberinde bir de içecek almayı unutmayınız,

f- yunanistan’da yaşayan bir ermeni ya da kürt vatandaşı ile karşılaşmanız riskine rağmen türklüğünüzü belli etmekten çekinmeyiniz. zira bu durum size sempati kazandıracaktır,

g- bir cafeye oturup soluklanmak için nescafe içmek isterseniz eğer, yunan halkının soğuk neskafe (frappe)’ye düşkünlüğünü gözönünde bulundurunuz,

h- ve mutlaka eurovizyon’da yunanistan adına yarışan anna vissi’nin hakkının yendiğini belirtiniz, en az bizim kadar arabesk olan yunan halkı bundan çok hoşlanacaktır.

240506

şiddet ürkütüyor...

dünya kupası öncesi neonaziler kendilerini daha bir görünür yapma derdine düştüler.

devlet politikası olarak görmezden gelinen bir dazlak şiddeti sözkonusuydu zaten fakat şu sıralar üstü örtülemez hale geldi.

uluslararası arenadan paylarıını kapmak isteyen kelaynaklar ard arda yeni promasyonlar(!) düzenliyorlar. bunlara, bir türk politikacıyı yaralamak ve özellikle türklerin yoğun olarak yaşadıkları semtlere kadar inip, vur-kaç operasyonları uygulamak da eklendi.

bir yandan şapkanın düşüp kelin görünmesi sorunun temelden çözümü yönünde iyiye işaret ama diğer taraftan da toplum arasına yayılan huzursuzluk duygusu insanın canını sıkıyor doğrusu... bu, azgın dazlak azınlık bende istenmiyor ve yabancı olmak duygularını yaratmaya yetmiyor yetmemesine ama yanımda caydırıcı efekt olarak düdük taşımama, duyduğum her yüksek desibelde dönüp sebebine bakmama ve ayakkabılarda neonazilerin simgesi beyaz bağcık kollamalarıma neden oluyor.

280506

Sevgiler...